Όλοι μιλούν για τον καιρό
Εμείς όχι

Φαντάσματα της πόλης
Από μελάνι
Παριστάνουν τους χάρτες
Πέντε έξι δρόμοι,
Η ασκητικότερη
Γεωγραφία
Της ομορφιάς.

Σιγουρεύομαι
Πως η άσφαλτος πιάνει ακόμα φωτιά
Κι επιστρέφω
Με το βήμα πάντα μισό.

Μνήμη σημαίνει μετέωρη
Επιστροφή στην καρδιά.
Αν δεν έχεις στηριχτεί στη λάσπη
Αυτό το χώμα ζυγίζει όλο
Το βάρος των ουρανών.

Λέξεις και βλέμματα
Δεμένα πισθάγκωνα
Γυμνά
Στο συρματόπλεγμα της γλώσσας

Δάχτυλο που χαϊδεύει
Το λαιμό σου
Σαν σκοινί.
Ουλρίκε Μαρία,
Άφιλτρα Roth-Handle
Η ζωή πριν
Η Ζωή
Ένα βήμα
Μετά.

*Από τη συλλογή «Anus Mundi», εκδ. Πανοπτικόν, 2014.

Στα πεζοδρόμια θα βρεις τη λησμονιά.
Ένα κασκόλ φορά κι ερπύστριες στα χείλη.
Νοέμβρης στρίβει απ’ τη γωνιά,
συνθήματα πατά μ’ αποτσίγαρα που σβήνει.
Γάντια φθαρμένα στα κάγκελα κρεμά
παρηγορώντας γαρίφαλα που πένθησαν
για της φωτιάς το μέλλον.

Ανήσυχος

Περιπατητής σε δρόμους αχάρακτους
σύντροφοι τα ξωτικά της φαντασίας.
Ξέρω θα μου πείτε
τα πλουμιστά εμπορεύματά σας
φαντάζουν διαλεχτά.
Όμως στις παράγκες του κόσμου ξεθωριάζουν.
Δεν τα χρειάζομαι.
Αφήστε με ήσυχο ν’ ανησυχώ.

***

Δίνη

Τούτες τις ώρες
μοναξιά διάχυτη.
Η συνέχεια του προηγούμενου αιώνα
με μαζικά εγκλήματα.
Φτάνει πια.
Πόσος πόνος σε δυο αράδες;
Θέλω να σου πω
η δίνη με παρασέρνει.
Αίμα αθώων.

***

Οργή

Ουρλιάζω στις φωτιές
μαζί με τα καιόμενα δέντρα και τους ανθρώπους.
Ουρλιάζω στις πυρπολημένες βουνοπλαγιές
μαζί με τα πουλιά και όλα τα ζώα των δασών.
Ουρλιάζω για τη διατίμηση της ανάσας μας.
Ουρλιάζω για όσα αφανίστηκαν
και θέλουν αιώνες να ξαναγίνουν.
Προδότες της ζωής
τα ουρλιαχτά μας εφιάλτες σας.

***

Σύλληψη

Σε κρυστάλλινους δρόμους το είδωλό μου.
Κάμερες παντού στην πόλη
αόρατα βλέμματα.
Ελεύθερο το φιλί μας
συλλαμβάνεται σε οθόνες.
Κατοχή
η ψυχή μας παραφράζεται.

***

Ψωμί

Τα πουλιά πέταξαν μακριά
χάθηκαν στον ορίζοντα.
Λιγόστεψε το ψωμί.

Εξουσία των λίγων.

Ψίχουλα
μερικά σπουργίτια τσιμπολογούν
στους καρπούς της σιωπής.

***

Κυριαρχία

Τικ τακ το εκκρεμές του Γκουαντανάμο.
Τικ τακ ο μετρονόμος της εξουσίας.
Τικ τακ η συμφωνική των κυβερνήσεων.
Κλεψύδρα απύθμενη.
Τικ τακ οι καρδιές των αιχμαλώτων.

*Από τη συλλογή “Μαζί”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009. Φώτο: Θάνος Τσάκαλος

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλομά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται
χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται.
Τώρα πεθαίνουν.

Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές.
Ω Τέλμαν, Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας μας περιπαίζουν.

Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
με τη φωτιά
κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκι που πυροβολούσε
τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πως βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβης;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

Πως θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;