Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της
οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους
και η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρύφαλα
συνάζει στάλα στάλα το αίμα
από όλες τις σημαίες που πονέσανε
από τα κυπαρίσσια που σφαχτήκαν
για να χτιστεί ένας πύργος κατακόκκινος
μ’ ένα ρολόγι και δυο μαύρους δείχτες
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θα’ ρχεται ένα σύννεφο
κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θα ‘ρχεται ένα ξίφος
το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρύφαλα
το ξίφος θα θερίζει το κορμί της.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ (1948)
ΑΝΑΛΩΣΗ
Πίσω από κολώνες
σε γωνιές παραμονεύω
τραγούδι γνώριμο πια δεν ακούγεσαι
οργώνω μίγμα των ονείρων
οργώνω λάσπη των τυχαίων βηματισμών
αναλύω τις σκιές με ακρίβεια
κρατώντας σημειώσεις κάθομαι στη μάντρα
των παιδικών μου χρόνων αγναντεύοντας πόθους
***
ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑ
Ίσως αναζητώ
κάποιο παιχνίδι
θαμμένο στην αυλή
κάποιο παλιό σχολικό εγχειρίδιο
κάποιο βιβλίο μυθολογίας
ίσως αναζητώ
δέντρα που δημιουργούν μορφές
ένα φως του φαναριού στην είσοδο
ένα μικρό κομμάτι χρωματιστού γυαλιού
πάνω στην άσφαλτο
που αντανακλά το πρόσωπό σου
μια ανάμνηση από τον καθένα
καλώς ή κακώς
όμως ανήκω στο τώρα
καθώς μαζί ξερνούν
τα σώματά μας
τις αρμαθιές του χρόνου.
Έχει απομείνει τίποτα τώρα
Από την παλιά ησυχία;
Από την καινούργια όμως θα μείνει;
Μπορούμε να συνυπάρξουμε
Με το ύφος της παμπάλαιας σκευωρίας
Και να το κάνουμε τόσο καλά
ώσπου να φανεί ότι πιο άσχημο
Και ότι πιο οριστικό ίσως
Σε κανέναν
Σε κανέναν
Τα γουρούνια γεμίζουν κρέας και αντισηπτικό στο
κρέας
Κρέας και αέρας φυσάει
Τώρα
Χρόνια του αύριο
Οι ήχοι είναι σφηκοφωλιές
Οι άνθρωποι βγάζουν
Τα χέρια από το κάδρο
Το πάνε πιο πέρα
Σε έναν κινηματογράφο προπολεμικό
Τα παιδιά τον γκρεμίζουν λίγο-λίγο
Με τα ίδια τους τα χέρια
Μέσα από το φιλμ
Κάποιος προσέχει τι κάνουν τα παιδιά
Οι φωνές του δεν ακούγονται στο πλατό όμως
Βγαίνουμε από το φιλμ και τον τραβάμε από μακριά
Το κάδρο μεταφέρεται μακριά και στα χέρια
Δίχως να έχει τι να κάνει
Ακολουθεί μέσα στη σκόνη ο σταρ
Στα τροχόσπιτα βρώμικα πιάτα
Όλα είναι κάπου, ακόμα ακίνητα
Το διάλυμα στερεοποιείται αργά
Θα χρειαστούν κινήματα
Από το στόμα στην ψυχή
Έμπειρα
Κίνητρα
Ο βυθός χτίζεται όλο και πιο βαθιά
Στυγνή επιφάνεια
Κάποια μέρα θα προχωρήσει ο Χριστός
Εξέδρες στο
Βυθό
Πετάμε το ποίημα αυτό
Από τα χέρια Λέξη την λέξη
Σφυρίζοντας ότι κάποτε είχε νόημα
Την πράξη του,
Όχι την πρακτική του.
*Από τη συλλογή “Η σοκολάτα και το κερί”, εκδόσεις Straw Dogs, 2016.
Οι βράχοι,
αλλάζουν σε σκιές,
τότε,
αφήνω λέξεις ως φόρο τιμής.
Μετά,
με τα φτερά του
σκοταδιού,
αρχίζω να μετρώ τη σιωπή,
πετώ,
κι έχω στα χέρια μου τη γύρη των ψυχών.
~
(αργά,
έσκυψε στο βιβλίο του χρόνου,
να μπορεί να δει αν τον υποδέχεται κάποιος,
επί της ουσίας,
όλα είναι ένας λάθος είπε,
δεν τον άκουγε
κανείς)
~
(alexmil)
Στην απεργία σύντροφε,
μην πας να δουλέψεις.
Άσε κάτω τα εργαλεία,
είναι ώρα να παλέψεις.
Απ’ το λιμάνι ως το χωράφι,
απ’ το εργαστάσιο στο υφαντουργείο.
Ζήτω οι άνθρωποι του λαού,
στη Γενική Απεργία.
Στην απεργία δέκα, στην απεργία, εκατό,
στην απεργία μάνα θα πάω κι εγώ.
Στην απεργία εκατό, στην απεργία χίλιοι,
εγώ γι αυτούς μάνα κι αυτοί για μένα.
Κόντρα στην κυβέρνηση της πείνας,
θα ξεσηκωθούμε.
Όλοι οι εργάτες θα παλέψουμε,
πιασμένοι αγκώνα με αγκώνα για το ψωμί.
Όλοι οι λαοί του κόσμου,
θα μας δώσουν το χέρι.
Για να κερδίσει η Ισπανία,
την χαμένη της ελευθερία.
{………………………..]
III.
Διακόσια παλικάρια τραγουδήσαν σαν σήμερα τον ερχομό του Μάη.
Το τραγούδι τους/ πυρπόλησε τους ορίζοντες της Καισαριανής.
Τ’ ακούσαν οι γερόντισσες και στήσαν όλες το χορό
κι ανάστησαν το Ζάλογγο κι αγκάλιασαν τον κόσμον όλο.
Τ’ ακούσανε και οι δήμιοι και πισωπάτησαν
τρομαγμένοι με μια πελώρια σιωπή στο στόμα.
IV.
Διακόσια παλικάρια τραγούδησαν σήμερα τον ερχομό του Μάη!
Σταθείτε ολόρθοι, σύντροφοι./ Συντρόφισσες στο πόδι.
Στις πολιτείες, στα χωριά, στους κάμπους, στ’ ακροβούνια,
συντρόφοι και συντρόφισσες, σταθείτε ορθοί. Και στρέψετε
το βλέμμα σας προς την Καισαριανή ”
τη λεβεντιά για ν’ ανταμώσει.
Διακόσια παλικάρια τραγουδήσαν σήμερα….
Στο πλατύ μέτωπο και στα μαλλιά
και στα μεγάλα εκφραστικά τους μάτια
διαβάσαμε το μήνυμα:/ Η άνοιξη πως φτάνει!
Χαρά σε σας, τιμή στα παλικάρια μας, χαρά στον κόσμον όλο.
Δέστε σφιχτά- σφιχτά τα χέρια σας
και πλέχτε μιαν απέραντη αλυσίδα,
να πιάνει απ’ την Κρήτη, το Μωριά
κι από τη Ρούμελη κι από τη Θεσσαλία
ίσαμε κει ψηλά στην Ήπειρος,/ ίσαμε κει μακριά στη Θράκη
ν’ αρχίσουν τον Καλαματιανό/ και να χορέψουνε τον τσάμικο,
που να τραντάξει όλη η γη και να καεί το πελεκούδι.
Μα προσοχή συντρόφοι, ουτ’ ένα δάκρυ.
Όπως εκείνοι μας αποχαιρέτησαν περήφανοι
όμοια κι εμείς περήφανοι να τους ξεπροβοδίσουμε ταιριάζει.
Μα προσοχή, συντρόφοι, ουτ’ ένας στεναγμός,
να μη λερώσουμε τη μνήμη των ηρώων.
Όπως εκείνοι δε φοβήθηκαν το θάνατο,
πρέπει κι εμείς να μην τον φοβηθούμε.
Διακόσια παλικάρια τραγούδησαν σήμερα.
Διακόσια παλικάρια τραγουδήσαν, διακόσια παλικάρια…
Φεγγάρι, ερημοφέγγαρο/ κριθάρινο φεγγάρι των φτωχών
αγέρα, πικραγέρα/ πολύλαλε αγέρα των μουγγών
σ’ ένα σταυροδρόμι απόψε/ μήνα Μάη
σταυρώσανε το νιο,/ μήνα Μάη
σταυρώσαν το ροδόσταμο και το λεμονανθό –
ροδιά, δος του το αίμα σου
δος του το φέγγος σου, στερνό του ηλιοβασίλεμα,
μήνα Μάη, σταυρώσαν τον αυγερινό
αχ, το πρωί ήταν ήλιος και δροσιά
το μεσημέρι λάμψη κι όνειρα
το βράδυ ήρθε πικρό κι ολόμαυρο,
σ’ ένα σταυροδρόμι απόψε
μήνα Μάη/ σταυρώσανε το Μάη
ύστερα πλύναν τα μαχαίρια και σκοτώσαν το νερό,
ύστερα κάναν να κοιτάξουν και σκοτώσανε το δειλινό
αστροφεγγιά/ χρυσάφι στο ταγάρι των τυφλών
α, σκύλα αστροφεγγιά, όπυ τους έφεγγες,
σ’ ένα σταυροδρόμι απόψε/ μήνα Μάη
Μεγάλη Παρασκευή των φτωχών
κι ολόρθες οι γυναίκες στα κατώφλια
με τα μεγάλα μάτια τους τον σαβανώνουν,
τα δεντρολίβανα σκύβουν και τον μυρώνουν,
οι άντρες πέρα μες στα καπηλιά
μ’ ένα πικρό τραγούδι τον κατευοδώνουν
τα χελιδόνια έρχονται και τον ανασηκώνουν,
αχ, το πρωί ήταν άνοιξη
το βράδυ μαύρη συννεφιά
το βράδυ ήρθε με δώδεκα καρφιά
το βράδυ γαύγιζε με δώδεκα σκυλιά
το βράδυ σώπαινε μ’ όλα του τα καμπαναριά
σύγνεφο, πικροσύγνεφο/ γιατί δεν έμπαινες μπροστά
κι από την κοντινή την εκκλησιά
γιατί δεν έσκουζες παρθένα Παναγιά,
α, κάτω απ’ τον άδειο ουρανό,
σ’ ένα σταυροδρόμι απόψε/ μήνα Μάη
μήνα Μάη/ σταυρώσανε το νιο.”
*Από το “Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1”, εκδ. Κέδρος.
Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε
σου είναι γραφτός ο δρόμος
της συντριβής…
ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ.
ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΡΟΛΟΙ
Ο άσχημος γελωτοποιός
Περίμενε τη βροχή
Για ν’ αρχίσει να κλαίει.
Μετά έβγαλε τα παπούτσια του
Καβάλησε ένα μηχανάκι
Και με ταχύτητα ανέβαινε στον ουρανό.
Στο μεταξύ, έξω απ’ το θέατρο
Ένας φωτογράφος αποθανάτιζε τη σκηνή
Οι λασπωμένοι δρόμοι ζητούσαν αυτόγραφο
Το βρέφος που γεννήθηκε σήμερα
Έμαθε να παίζει πιάνο.
Δεν είναι δικό μου το παιδί
Δεν ήμουν ποτέ παιδί
Αφήστε για λίγο τους ηθοποιούς
Να εκφραστούν ελεύθερα
Γιατί αν σταματήσει να βρέχει
Τους ρόλους τους
Θα τους υποδυθείτε εσείς.
***
Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
Ο καλός στρατιώτης
Πάντα έτρωγε χωρίς πιρούνι
Τους καλούς τρόπους ευγενείας
Τους είχε μόνο για τον πόλεμο.
Ο καλός στρατιώτης
Τις εντολές εκτελούσε σιωπηλός
Αλλά τις νύχτες στη σκοπιά του
Έπιανε κουβέντα με το φεγγάρι.
Ο καλός στρατιώτης
Πάντα πυροβολούσε τις λέξεις
Όταν όμως έπεφτε σιωπητήριο
Ξέθαβε νεκρά ποιήματα.
Ο καλός στρατιώτης
Μάθαινε το ρυθμό του βηματισμού
Μα σαν έμπαινε η άνοιξη
Παραπατούσε από έρωτα.
Ο καλός στρατιώτης
Σκότωνε κάθε μέρα το χρόνο
Και τη στιγμή που απολύθηκε
Νόμιζε πως είχε πεθάνει.
*Από τη συλλογή “Εκτός εαυτού”, εκδόσεις Στοχαστής.
Η ομάδα των υπερρεαλιστών σε φωτογραφία του 1933. Από αριστερά προς τα δεξιά: Τριστάν Τζαρά, Πολ Ελιάρ, Αντρέ Μπρετόν, Χανς Αρπ, Σαλβαντόρ Νταλί, Ιβ Τανγκί, Μαξ Ερνστ, Ρενέ Κρεβέλ και Μαν Ρέι
Με επικεφαλής τον Αντρέ Μπρετόν, οι υπερρεαλιστές μετέτρεψαν το ελευθερία – ισότητα – αδελφότητα της Γαλλικής Επανάστασης στο δικό τους τρίπτυχο: ελευθερία – αγάπη – ποίηση
Βιστωνίτης Α., ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/08/2014
View original post 1,732 more words
