Tina Modotti: Women with Flag (Mexico City, 1928)
Η ελπίδα
ξεψυχάει κάθε μέρα.
Ο αγώνας
έγινε φωτογραφίες του Άρη
στο facebook
μολότωφ στους δρόμους των Εξαρχείων
με καθοδηγητές της δεκάρας
μυαλά των πέντε βιβλίων.
Η ελπίδα ξεψυχάει
στα γήπεδα
στις φάμπρικες
στις φυλακές
στα βουλευτικά γραφεία
στην υποκρισία των νομοθετών
στη σκληρότητα των δικαστών
στην αγριάδα των φοροεισπραχτόρων.
Ας βρούμε μέσα μας
τη δύναμη
ν΄αγωνιστούμε για την ύπαρξή μας.
με θόρυβο ανοίγουν τα μάτια
και κλείνουν οι πόρτες
-δεν σ’ ακούω, μου μιλάς, δεν ακούω-
ένας έπαινος για φίλους
αλλά η δόξα στους εχθρούς
και από λέξεις – μην τα συζητάς
μπλέξαμε και πώς ν’ αναστηθούμε
-πιο δυνατά, αν θες, πιο καθαρά-
View original post 43 more words
Μέσα στα μάτια της
βλέπω μια θάλασσα πράσινη
αδυνατώ να κοιμηθώ
καταδύομαι στο όνειρο
πάνω σε καπέλα δερβίσηδων
και μυρωδιές λευκών βράχων
στη μέση του Ινδικού
τέρατα προϊστορικών
επιθυμιών κατακλύζουν
τον κόσμο μου
με ήχους σειρήνων
η πρόοδος, όμως, έχει φροντίσει για όλα:
το κερί στα αυτιά των σκλάβων
και τις αλυσίδες μου
στο πρόσωπό της
σχηματίζεται η γη
όπως δεν την είδαμε ακόμα
λίγο πιο κάτω
ποτάμια λαξευμένα
από τις όχθες τους
αναβλύζουν
μέσα από τη μήτρα της
πίσω από τους χοντρούς φακούς μου
οι κόρες διαστέλλονται
κάθε μου κύτταρο γίνεται ένα
με τους κόκκους της ερήμου
πάνω στα στήθη της
τα φρικώδη κύματα της θάλασσας
που δεν εξηγήθηκαν ακόμα
στα εργαστήρια της εξουσίας
καταπίνουν υπερωκεάνιες κατασκευές
ενός εγωιστικού εμπορίου μεταφοράς
ο κόσμος όμως γεννήθηκε από τη λάσπη και
τη μυρωδιά
ανάμεσα στα δάκτυλα
των ποδιών της ψελλίζω λέξεις
μιας γλώσσας άγνωστης
πάνω στο δέρμα της
γεννιέται ο χρόνος
που αρνείται την εξουσία
των ρολογιών
την εκνευριστική
ρυθμιστικότητα
των μηχανών
ασύλληπτος
μένω δεμένος
στο άρμα ενός
κίτρινου κομήτη
που στροβιλίζεται
στο άχρονο σύμπαν
μια μυρωδιά
από τους τάφους Αιγυπτίων
βασιλιάδων
κρυμμένη κάτω
από το δέρμα της
με καταπίνει
σε καταιγιστικούς οργασμούς
στον αφαλό της
που πλημμυρίζεται από τη δροσιά
του δάσους που στέκεται
αιώνια ανάποδα
λούζω το σώμα μου
στην κολυμβήθρα της
γης των λωτοφάγων
στο υπέδαφος
η γη τρέμει
στον ρυθμό της κοιλιάς της
χωρίς ανάσα
δηλητηριάζω τα πνευμόνια μου
με αναθυμιάσεις
επίδοξων στιγμών
μιας ακόλαστης
και αέναης ιερουργίας
της επανάληψης
με την καρδιά μου να συντονίζεται
στο θηριώδες ποδοβολητό του προαυλίου
το διάλειμμα ξεκινά πάντα όταν πέφτει ο
φράχτης
πιασμένος
από τις άκρες των μαλλιών της
κάνω τα πρώτα βήματα
στον εύθραυστο νέο κόσμο
του γάλακτος και της μέντας
εκεί,
που οι διακόπτες του ονείρου
αναβοσβήνουν μνημορυθμικά
στο παράγγελμα της χορωδίας
των τζιτζικιών
αδυνατώ παρά τα κηρύγματα των δασκάλων
μου να συγχωρέσω τη Δύση
λυτρωμένοι πια
από τους εφιάλτες της προόδου
κάνουμε έρωτα
πάνω σε όργιο κυμάτων
από λάβα και κασσίτερο
γυμνοί
ζωσμένοι με εκρηκτικά
τρεφόμαστε για μέρες
από τις υποσημειώσεις
των αρχείων
στα υγρά υπόγεια
του κράτους
ο χρόνος πια
εξαπλώνεται σαν νέφος
από την κοιλάδα της μάχης
στους δρόμους της πόλης
μιας πόλης εγκλωβισμένης
στο άγριο δηλητήριο
κάτω από τον κυνόδοντα του πλήθους
κι όμως εκεί
ένα κορνάρισμα
σπάει τη συνέχεια του ονείρου
τώρα τη βλέπω
να ψάχνει τον έρωτα
σε συνταγές μαγειρικής
της πρωινής ζώνης
εντελώς ξαφνικά
τα χέρια της κλείνουν τα αφτιά μου
και ο θόρυβος υποτάσσεται σε
μια μουσική τυμπάνων της Αφρικής
που δονεί τη σπονδυλική μου στήλη
δευτερόλεπτα
και η μορφή της χάνεται
για να επιστρέψει
σαν ασυνέχεια
της μνήμης
Αρνούμαι στη λήθη.
Αρνούμαι σημαίνει αρνούμαι τη λήθη
αρνούμαι
αρνούμαι να καταδυθώ
γυμνός σε θάλασσες πετρελαίου
πίδακες ζεστού
ξύλου και στάχτης
της Ευρώπης
χωρίς μνήμη
αρνούμαι να ξυπνήσω
χωρίς το λευκό στεφάνι
των ματιών της
αρνούμαι τις αναδυόμενες
τομές της μέρας
των εξημερωμένων
θαλασσών
αρνούμαι
τα πρωινά της επανάληψης
την εποχή που αποσιωπά
τη λατρεία της φθοράς
την ευτυχισμένη νεύρωση
της αστικής ευταξίας
τους θαλάμους δίχως τέλος
αρνούμαι να δω τον ήλιο
χωρίς τα μάτια της
κάθε φορά που ξυπνάω πια είμαι νεκρός
*Από τη συλλογή “Ιερουργία της Άνοιξης”, εκδόσεις Κουρσάλ.
Ενόψει του Ελευθεριακού Φεστιβάλ Βιβλίου Ιωαννίνων κυκλοφορούν τα δύο βιβλία του Νίκου Χρηστίδη, από τις εκδόσεις Καμιονέτα. Διακινούνται με ελεύθερη συνεισφορά και μετά την κάλυψη των εξόδων εκτύπωσης τα χρήματα θα πάνε για ιατρικά και δικαστικά έξοδα.
Για να σας αποστείλουμε αντίτυπα παρακαλούμε επικοινωνήστε με τα Βιβλία Ανομίας: vivliaanomias@gmail.com
Νίκος Χρηστίδης
ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ
Η νουβέλα αυτή γράφτηκε το Γενάρη 2013. Δε διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες. Αν και µυθοπλασία, αποτελεί την αποτύπωση µιας αρµαθιάς στιγµών ενός αγώνα που βρίσκεται τόσο µακριά, αλλά και τόσο κοντά µας.
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2015 σε περιορισµένα αντίτυπα. Η τωρινή έκδοση τυπώθηκε σε 500 αντίτυπα το Μάη του 2017. Διακινείται χέρι – χέρι και µέσω κινηµατικών υποδοµών, µε ελεύθερη συνεισφορά. Μετά την κάλυψη των εξόδων εκτύπωσης, τα επιπλέον χρήµατα θα διατεθούν για την κάλυψη των ιατρικών εξόδων της συντρόφισσας Β.Μ. [1], [2]
Γιάννινα 5/2017
εκδόσεις ΚΑΜΙΟΝΕΤΑ
Από το οπισθόφυλλο:
Μια λοχαγός του Ζαπατίστικου στρατού ακροβατεί ανάµεσα στη συνέπεια και τη βία, τα προσωπικά πάθη και τον συλλογικό σκοπό, τις ατοµικές επιλογές και την επαναστατική υπόθεση.
Τα όρια ξεπερνιούνται, η προδοσία παραφυλά και ο πόλεµος αφήνει το στίγµα του στους ανθρώπινους χαρακτήρες…
διάσταση 12χ17, σελίδες 48
_____________________________________________
Νίκος Χρηστίδης
Ο ΑΓΑΛΜΑΝΘΡΩΠΟΣ κι άλλες ιστορίες δρόμου…
Η συλλογή αυτή ολοκληρώθηκε το 2016 και κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα. Η τωρινή έκδοση τυπώθηκε σε 500 αντίτυπα το Μάη του 2017. Για το εξώφυλλο κόπιασε ο χορευτής Xristov Valpreda. Διακινείται χέρι – χέρι και µέσω κινηµατικών υποδοµών, µε ελεύθερη συνεισφορά.
Μετά την κάλυψη των εξόδων εκτύπωσης, τα επιπλέον χρήµατα θα διατεθούν για την κάλυψη δικαστικών εξόδων των 4 συλληφθέντων της αντιφασιστικής παρέμβασης της 21ης Φλεβάρη 2017, κατά την κατάθεση στεφάνων στο θεσμικό εορτασμό της επετείου προσάρτησης της πόλης μας στο ελληνικό κράτος.
Γιάννινα 5/2017
Εκδόσεις ΚΑΜΙΟΝΕΤΑ
από το οπισθόφυλλο:
Κοιτάξτε αυτούς τους ανθρώπους. Ό,τι βλέπετε δεν είναι ο εαυτός τους,
είναι η σκιά, το περίγραμμά τους. Η εικόνα τους.
‘Η τουλάχιστον, η ισχυρή εντύπωση που δημιούργησαν κάποτε
γι’ αυτήν και η οποία έχει τόσο φθαρεί απ’ την
τριβή του χρόνου, ώστε τώρα μόνο τα ίχνη της απέμειναν.
Και αυτά είναι τόσο αδύναμα, που με το πρώτο φύσημα του ανέμου θα χαθούν.
Δοκιμάστε να το κάνετε. Είναι εύκολο. Φυσήξτε.
διάσταση 12χ17, σελίδες 84
____________________________________________
Η ΚΑΜΙΟΝΕΤΑ
είναι ένα κοινόχρηστο εργαλείο για να σηκώνει κάθε λογής φορτίο που προκύπτει από την ενασχόληση µας µε τον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισµό
συχνάζει σε καταλήψεις & στέκια
κατεβαίνει τα πρωϊνά στο δρόµο
γυροφέρνει τη νύχτα στα σοκάκια
προµηθεύεται έντυπα από τα Βιβλία Ανοµίας
στηρίζει το έργο του Κινηµατικού Αρχείου Ιωαννίνων
ερωτεύεται σε ερηµικές παραλίες…
και επικοινωνεί µαζί σας µέσα από τον κινηµατικό server της πόλης µας: kamioneta@mvsio.tk
Εκεί θα στεκόταν και θα άκουγε
φρέσκια τη θαλασσα,
και τις τράτες τα μεσάνυχτα
πως κολυμπάνε,
ευθύγραμμοι αστερισμοί/
να που συνηθίζετε:
στις ποταμίσιες πέτρες
μια γόπα
των εαρινών φρουρών
να διαρκεί περισσότερο,
κι απ’ τον κίτρινο ήλιο
κι από την πιο μικρή μέρα
του Βίνσεντ στην Άρλ,
αν και για κείνον το φως είχε παγώσει νωρίς,
πριν τον βρει μεσημέρι,
ή με κομμένο αυτί
ή με την άδεια καρέκλα/
όσο πλέον έζησε ήταν μέσα σε κείνον τον ζεστό και κίτρινο πάγο/
αν έβλεπε,
το βαρύ στήθος της Νικολίτσας πώς διάβαζε τη ζωή,
κρατώντας σταυρωτά το βιβλίο,
ή τον δικό μας
παγωμένο,
προγονικό θάνατο/
μόνο αυτός θα καταλάβαινε
πώς είναι να ζει
μια ρώγα σαν άστρο/
εικόνα: Vincent van Gogh – λάδι σε καμβά –
Ηλιοβασίλεμα: σταροχώραφο κοντά στην Άρλ, Ιούνιος 1888
Kunstmuseum Winterthur
Winterthur,
Ελβετία
Είναι η ακινησία των δρόμων
που με συνεπαίρνει
σαν μια μυσταγωγία των άστρων
που γοητεύονται
απ’ το ανεπαίσθητο σούρουπο
οι τόποι των αέρηδων
της καρδιάς
και του μυαλού
διασταυρώνονται ακατάλειπτα
οι φλόγες σερνάμενες
σε μανουάλια περιοπής
πολυέλαιοι που κρέμονται
σαν μπαλαρίνες με ξέπλεκα μαλλιά
Η ιστορία αδειάζει από τις ακατάπαυστες ανούσιες ενδελεχείς σημειώσεις
καθενός μας το απαραίτητο άλλοτε
πορτραίτο της μαρτυρίας ολόκληρου του κόσμου
δραπετεύει από τα αιώνια χαρακτηριστικά
ενός τόπου ερωτικά πανηγυρικού
που μας δίδαξε φωνές και λέξεις και τα ποιήματα
είναι άπαντα η τιμωρία η σκληρή η αδυσώπητη
κάθε ενός ανθρώπου το σχολαστικό έγκλημα
περισσότερο από κάθε άλλου εδώ
στην στιγμή της ανάτασης
στο λυγμικό φιλί δίπλα στα σύνορα που διαδραματίζονται
μεταξύ πληθυντικού κι ενικού
ένα ανάγνωσμα ολοκληρωτικά παρένθετο εκλιπαρεί
για μια ακόμα περιστροφή γύρω απ’ τον άξονα
των επιφανειών απ’ όπου και μελωδεί
ο μοναδικός λογισμός
του αέρα της θάλασσας η γη καθώς φωτίζει
τον χρόνο που γέννησα και γεννήθηκα
ένα δροσερό πρωινό στην αγκαλιά καθενός σας
γελαστός κι όμορφος δίχως ευχή και δίχως πόνο.
ΙΙΙ
Χθες ακόμα ήμαστ’ έτοιμοι να πεθάνουμε μαζί τους
σήμερα ζούμε κοιτώντας το ρολόι
γιατί η χλόη γίνεται άχυρο κι ο Αύγουστος Σεπτέμβρης.
Έρχεται η ώρα κι οι αρχηγοί σημαίνουν υποχώρηση
τραβιούνται πίσω τα νερά μένουν ξανά γυμνές οι ξέρες
ανακαλούνται οι ποταμοί και τα τραγούδια των νεκρών
“ήτανε λάθος” ο άνεμος που σήκωσε σημαίες
-τώρα οι σημαίες κείτονται στα καταστατικά
οι λέξεις που ‘βαζαν φωτιά γίνονται πάλι λέξεις
…μόνο το πολυβόλο συνεχίζει να θερίζει τα χρόνια μας
κάθε μέρα σκύβουμε περισσότερο ν’ αποφύγουμε τις σφαίρες
κάθε μέρα ξεχνάμε τους φίλους που σταμάτησαν να γερνούν
χτες ακόμα ήμαστ’ έτοιμοι να πεθάνουμε μαζί τους
σήμερα ζούμε κοιτώντας το ρολόι.
*Οι “Σημειώσεις για μια επέτειο γενεθλίων” περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Ραγισμένο ταμπούρλο”, εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, 2006.
