Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς
ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Που γύρευες ευχαρίστηση;
Μετά από εδώ σε αφήνω εκεί.
Το σημείο προσγείωσης, προσελκύει πάντα τα πλήθη
Πριν την πτώση έχουν χαράξει την πορεία του κομήτη
Είναι έτοιμοι
Είναι οι κύριοι του κανονισμού
Σε ακολούθησε κανένας ενώ ερχόσουν εδώ;
Έχουν τα ατού με το μέρος τους
Έχουν καταλάβει την είσοδο του μυστηρίου
Τους αρκεί, και το γνωρίζουν
Ασταμάτητη αυγή
Θα καταλάβεις το λάθος, από ένα άλλο λάθος
Ασταμάτητη πηγή
Σκέψου το όνειρο σαν μόλις να ξυπνάει.
Ο χρόνος δεν παίρνει το σχήμα που του δίνουν
Γιατί οι ίδιοι δεν τον αφήνουν
Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Ο χρόνος παίρνει σχήμα τώρα
Θα δεις
Που ήσουν τόσα χρόνια-
Που γύρευες,
Που γυρεύεις ευχαρίστηση;

23/4/17

Τους θάμνους μέριασε η μικρή, πετάχτηκε μπροστά τους

Ζητώντας χάρη ή πληρωμή του χρέους της στον μάγο

Όταν την βόηθησε άλλοτε -

Ικέτης.
Η διάθεσή της ήταν ευπροσήγορη και άκουσε,

Αλλά και μεγαλόπρεπη

Στους υπαλλήλους διέταξε να λύσουνε το θέμα

Μ’ αυτά τους απομάκρυναν.

Εγώ τι συμπεραίνω:

Στη Ροδαλίνα μέσα της πως ξύπνησε ένα παλιό της πάθος

Μα η επιθυμία έλειπε πια τώρα απ’ την καρδιά της

Γι’ αυτό ατάραχη

Κι η εκδίκηση στους χαμηλούς της τόνους.

Άλλωστε όταν γύρισε μας φάνηκε κάπως αφηρημένη.

*Από τη συλλογή “Γεγονότα και Ιστορίες της κυρά-Ροδαλίνας”, Ύψιλον/βιβλία, 1990.

Το χείλι είναι ακόμη κόκκινο
Το χέρι παραμορφωμένο από την προσμονή
Συνέχισε την προσπάθεια και προετοιμάσου για εμπόδια
Η ευκαιρία αναζητά τη λήθη

Το σώμα του δεν έχει αντανακλαστικά
Η ανάσα του είναι καμωμένη από την ωραιότερη ανάμνηση
Το φιλί του είναι σιωπή

Η σιωπή ράγισε

Ένας σταυρός ορίζει τη γραμμή του κεφαλιού
Η ατυχία βραίνει πάνω μας και πάνω στο σκυθρωπό κεφάλι της
Η δόξα γίνεται πικρία
Ο χρυσός σκουριάζει
Επιθυμίες και καημοί ανάκατοι σηκώνουν αέρα

Ο εραστής της χειρομάντισσας είναι ένας άγρυπνος εραστής
Το πρόσωπό του είναι γεμάτο αίματα
Το βλέμμα του διάφανο τρυπημένο από νερό
Κραδαίνει εφιάλτες

Αναδύεται από τήν πρασινοκόκκινη θάλασσα σαν ένα αντικείμενο ελπίδας

Τρομερέ πειραματιστή
Κάνε το αίμα ν’ αναβλύζει απ’ τις ούλές
Γιάτρεψε τήν καρδιά απ’ το χαμένο έρωτα
Απάλλαξε το έργο απ’ τους ψευδοπροφήτες
Για σένα ολα είναι Ζέση καί Παιχνίδι
Στον κολαστήριο φόβο των βίαιων ρήξεων

(Αθήνα 1937 – Παρίσι 1939)

*Από τα “Δεκαέξι Γαλλικά Ποιήματα”, που περιέχονται στο βιβλίο “Δεκαέξι Γαλλικά Ποιήματα και Αλληλογραφία με τον Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς”, σε μετάφραση Σπήλιου Αργυρόπουλου – Βασιλικής Κολοκοτρώνη, εκδόσεις Ύψιλον / Βιβλία, 2002.

Στον Κέννεθ Ρέξροθ

Είναι πρωί
κάθομαι τώρα και σκέφτομαι
τι είναι αυτό
που μας άφησες κληρονομιά
ο ντανταϊσμός σου
η παρουσίαση των μπητ
τα δοκίμια
οι κριτικές σου
ο ήλιος βγήκε εδώ και ώρα
φωτίζει όλη την πλάση
δίνει δικαίωμα και αφορμή
για ατέλειωτο αγώνα
για νέα ζωή
και λέω εν τέλει
να! αυτό μας άφησες
τον αγώνα για την ελευθερία
και την ομορφιά
στην τέχνη
στη ζωή
στον έρωτα.

λυγμοί και οδυρμοί
σύννεφα αλαφιασμένα
τρεμοπαίζουν στις σχισμές
των ανέμων των χορτασμένων
στις εντάσεις των εαυτών
κινούνται με δείκτες
οδοδείκτες
λεπτοδείκτες
δείκτες χρέους
δείκτες ανάπτυξης
δείκτες ευημερίας
τρομοδείκτες ζόφου
σελιδοδείκτες αλλοπαρμένους
σε λεωφόρους σκαμμένες
συγγράμματα αφιλόξενα
χιλιετίες μακριά
αιωρούνται σε διαστήματα συμφορών
ανύποπτα
αμέριμνα
αμέτοχα
σφυρίζοντας στο κενό
με ίλιγγο
κι ανέμους που μετουσιώνονται
σε σεισμούς
και κατακρημνίσεις

τι ειρωνεία χρόνε κι αυτή

εμείς να είμαστε ελάχιστοι
κι Εσύ
να λιγοστεύεις

*

“πρέπει να προγραμματίσουμε την επόμενη
αντεπίθεση”

σκέφτηκε η ουρά
πριν να χωθεί στα σκέλια

*

απορώ με το κουράγιο των ζευγαριών
το ίδιο
και με το σθένος των μόνων

*

όποιον και να ρωτήσω
μου απαντά
άσκοπα ρωτάω

*
τι κι αν οι λίμνες αποξηράνθηκαν
εμείς συνεχίζουμε το κουπί μας

*

οφείλουμε μια συννενόηση στο πρωτότυπο
ωστόσο λογαριάζουμε
δίχως τα γούστα του μεταφραστή

*

κι είναι ο χρόνος που μεταφράζει τα κορμάκια μας
[στα σανσκριτικά κυρίως]

*

για ό,τι έγινα ευθύνομαι εγώ

για ό,τι απέγινα
θα πρέπει να ευθύνονται
και κάποιοι άλλοι

*

τόσοι και τόσοι ουρανοί
κυκλωτοί αγύρτες

[δεν τελειώσαμε}

*

με πούλησες – σε πούλησα
θέλαμε
δεν θέλαμε

σπουδάσαμε τον καπιταλισμό
απ’ τα μέσα

*

πάντοτε οι σταθμοί αναχωρούν

(αρκετά κράτησε το αστείο αυτό με τα τρένα)

*

ο χρόνος καθώς λέγαμε

αυτός που τα πάντα κληρονομεί
κι έπειτα
προσβάλλει τη διαθήκη

*

πυγμάχος που μετά τον αγώνα
σωριάζει στ’ αποδυτήρια
τον αφοσιωμένο του φροντιστή

*”χαρτάκια”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2016.

Elmer Bischolft, Figurative art

Μακραίναν τα φτερά στο μαύρο του ματιού σου
αγάπη μου.
Να το’ ξερες.
Στα χέρια σου το κρύο δέρμα
του φύλλου που δεν έπεσε.
Φλέβα χυμός να στάξει στο χώμα
να δέσει το αχνό χνούδι στις άκριες των δαχτύλων
και τα πέπλα να χορεύουν γερτά
στον κοχλία του στέρνου σου.
Ψυχή μου.
Πόσο βύθισμα αντέχει ο πόνος;
Σφυρί σ’ αμόνι γυάλινο η ανάσα σου
και τα πλεγμένα δίχτυα των χεριών σου
τυφλά κουτάβια αδέσποτα από μάνα
ψάχνουν στον κόρφο μου
μια νέα γη.
Να’ ξερες μάτια μου
πόση βοή κυλά στα νερά του ύπνου που με γδύνει
νύχτα που με φυλάκισε στα δάχτυλα της πέτρας.
Έλα στο βύθισμα της άμμου
να χορέψουμε ξανά
μια τελευταία φορά
πριν κοιμηθούμε.
..

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας στον σύνδεσμο http://wwwpareisakth.blogspot.com.au/2017/09/blog-post.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/StyHR+(%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7)