Ένα βλέμμα δρόμος η απόσταση
ανάμεσα σ’ εκείνον τον φράχτη
και στην τρενογραμμή
καθώς δρασκελώ τα ρυάκια
να φτάσω στην άλλη άκρη
το λίκνισμά μου είναι ιδιωτικής χρήσης
περιφέρομαι με σημειωματάρια
και μαζεύω ονόματα
οι προγραφές μου σηματοδοτούν
μια μακρά πορεία
στην επερχόμενη χειμερινή ισημερία
ξοδεύω όλη μου την ορμή
νύχτες ακοίμητες
και με την πλάτη στον τοίχο
Είμαι από τις γειτονιές
Είμαι από τις γειτονιές εκείνες
που αποστεωμένες πόρτες
κάθονται στο κατώφλι χαμόσπιτων,
ξεχασμένες από την λάμψη της λεηλασίας
από εκεί που εργάτες σακατεμένοι, χωρίς χέρια
κρατάνε μέσα τους κόσμους ολάκερους
από τις γειτονιές που νυχτολούλουδο
και άνθος πορτοκαλιάς,
ξεφεύγει από το τσιμέντο
εκεί που τα παιδιά, ποδήλατο
και άλλα ξεχασμένα παιχνίδια
δοκιμάζουν
και όταν με την θάλασσα και τον ουρανό
πάνε να ενωθούν,
η γειτονιά τους καταπίνει
*
Μείζονα απολογία σε μικρούς στίχους
Ζητάω συγγνώμη. Πίστεψα που σε κάποια
ποιήματα και στις σχέσεις των ανθρώπων.
Ζητάω συγγνώμη γιατί πίστεψα σε όσα
με το αίμα της ψυχής γράφονται.
Ζητάω συγγνώμη από την μνήμη,
διότι στην λήθη δεν την παρέδωσα
Και από τα αισθήματα που ζωντανά
τα κράτησα, από του χρόνου το σφαγείο
*Από τη συλλογή “Πολίχνη στο ημίφως”, έκδ. Φερτά Υλικά, Κέρκυρα 2024.
στον Oσβάλντο Μπάγιερ
Τα δέντρα υποφέρουν από μοναξιά
όπως τα παγόβουνα και οι μέλισσες
που δεν μπορούν να επιστρέψουν στις κυψέλες.
Η βαθύτερη προέλευση της συνείδησης
μου λέει να τρέξω μήπως κι εγώ τη γλιτώσω
από τη θλιβερή ύαινα που δεν κοιμάται ποτέ.
Απομακρύνομαι από τον κυκλοφορικό θόρυβο.
Τα φαντάσματα των βουνών μου δείχνουν τον δρόμο
και την ειρήνη των άγριων πραγμάτων.
Ενθουσιάζομαι την ίδια ώρα
που το σκουλήκι της απελπισίας
κλαίει στις αποσκευές μου.
Ούτε να το φιλήσω μπορώ.
Οι ειδικοί αναλύουν τον μεταβατικό τόπο,
μα εγώ βρίσκω τον τρόπο να χτίζω φωλιές μες στον χειμώνα.
Οι αριθμομηχανές των επιστημόνων
ασθμαίνοντας ακολουθούν ό,τι παρεκκλίνει,
ηχογραφούν τον παλμό του βυθού της καρδιάς
και είναι οι ίδιοι που καταγράφουν
τα ερωτικά καλέσματα πουλιών
που πρόκειται να εξαφανιστούν.
Χάνομαι αθόρυβα υιοθετώντας την τεχνική
των χιονονιφάδων. Κανείς δεν με βρίσκει.
ένας φίλος
του είχε πει
πως οι κεραίες
των πολυκατοικιών
είναι τα αγκάθια
της πόλης
μα αυτός
τις έβλεπε πάντα
σαν ρίζες
προς τον ουρανό
*
καμιά φορά
το δωμάτιο
στένευε τόσο πολύ
που αναγκαζόταν
να ξεχάσει
για να επιβιώσει
*
όταν χωρίσανε
αυτή πήρε μαζί της
τα χέρια του
και τώρα αδυνατεί
να της απαντήσει
στο μήνυμα
που του έστειλε
*Από την ενότητα [πάω στοίχημα πως ο Χριστός κάπνιζε], που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τρυφερούλης νεκροτόμος”, Κάπα Εκδοτική, 2022.
ΝΗΠΕΝΘΗ
Διάφανα νήματα βροχής
Μακρόσυρτες βουβές συλλαβές
φιλούν τη γη και μέσα της πεθαίνουν
*
ΝΕΚΡΗ ΦΥΣΗ
Μαύρο σκυλί
βόσκει τ’ ασήμαντο
*
ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ
Τι γυρεύ’ η ύλη και πλάθει κάποτε ζωή;
Αποχτά μυαλό και πανικό
χάνει χρόνο κι αίμα
*
ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ
Τ’ άνθη στα ρείθρα επιμένουν
Ωστόσο δεν ξέρουν τίποτα
Για την τυχαία σκόνη που τα θρέφει
*
Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αν τολμήσεις να φανείς
ίσως να μ΄ αφοπλίσεις
*
ΕΓΓΕΝΩΣ
Υπόρρητη γλώσσα, σκοτεινή
το νου μου μάχεται
την άμαθη ψυχή και τη ραγίζει
*Από την ενότητα “Το σώμα” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Μαύρο βαμβάκι”, Εκδόσεις Μελάνι, Δεκέμβριος 2009.
Τα βράδια μπορώ να γράψω τις πιο μελωδικές
κραυγές
σε ένα κομμάτι χαρτί
αυτές που στον ύπνο μου
αγαλλιάζουν την ψυχή
και στον ξύπνιο κουρνιάζουν δίπλα στην
συνείδηση
είναι κι αυτή μια ακόμη γαμημένη μέρα
η σημερινή
πηγάδι κι ανεμοδαρμένο δέντρο
που φουντώνει μέσα απ’ τις έγνοιες
και μ’ οδηγεί στο αποκορύφωμα ενός θρόνου
από τον οποίον τόσο εύκολα με ένα άγγιγμα
θα πέσω
πρέπει να μάχεσαι κάθε μέρα
μου είπαν
μα και γι’ αυτό χρειάζεσαι να κατοχυρώσεις
όλα σου τα σπαθιά
που το καθένα έχει λαβή ασήκωτη
σε πληγώνει κάθε που το σηκώνεις
ενάντια στους δύσκολους καιρούς
ακραιφνής να δείχνεις μπρος τον χρόνο
οι αιώνες να σε ικετεύουν γονατισμένοι
και μέσα από την αστείρευτή σου παρουσία
να τους αγριεύεις
μαγεία
αυθεντική λατρεία να κάνεις τον θάνατο σου
δεν μπορώ να σκαρφαλώνω στο φεγγάρι απόψε
αλλά αυτό αναβοσβήνει
χάνεται
κι ύστερα γίνεται θεά
πλασμένη από φως, λίμνες και χλέπες
γιατί με πυροβολείς όταν σε κοιτώ;
Δε σε μέμφομαι
απλώς πάρε το μαχαίρι μου
και δώσε μου το χέρι σου να λαβώσω
ό,τι έχει μείνει
αν έχει μείνει
ζωντανό. –
*Από τη συλλογή “Ποίηση Συνελεύσεων”, Γιάννινα, Φλεβάρης 2021.
Αλαργινή θύμηση ανέμελης μορφής
μιας εποχής που ξεθωριάζει
στο βάθος του αχνού πλάνου
Καθώς πλησιάζει η εικόνα
οικεία μοτίβα προβάλλουν
περιγράμματα φιγούρας με κενό περιεχόμενο
χαμένου στο μακρινό χρόνο
Εκπλήρωση απωθημένων κουκκίδων
στο όριο του πραγματικού
ανθοφορεί στον ζοφερό περίγυρο
υπενθυμίζοντας την ηχηρή παρουσία
πριν το πέπλο καλύψει τα πάντα
Με έκλεισα στο ποίημα.
Μου φρόντισα τη στίξη.
Με διάβασα ξανά.
Δίπλα ένα σπίτι καιγόταν.
Ένα ζώο πεινούσε.
Ένας άνθρωπος φώναζε.
Με έκλεισα στο ποίημα.
Τελείες και θαυμαστικά,
εκεί που κοίμιζα την κόρη μου.
Αποσιωπητικά όνειρα • ζούσα.
Παύσεις, κενά, κομμάτια • αγαπούσα.
Με τις λέξεις ερωτοτροπούσα.
Δίπλα ένα σπίτι καιγόταν.
Κι αυτές που αγάπησαν στα Κύθηρα
Κι αυτές που κοιλοπόνεσαν στις Θήβες
Κι αυτές που γέννησαν στα λαϊκά νοσοκομεία
μίσχο, φύλλο, ανθό και πέταλο
την άλογη
την εξαυλωμένη
την καβαλημένη φύση
τρόπαια φέρνουν ματωμένα
τρόπαια σωμάτων θεσπεσίων
τρόπαια ανθρώπων λυγισμένων
τρόπαια εραστών
τρόπαια ξένων
τρόπαια αρραβώνων ξεχασμένων
τρόπαια ανάμεσα σε βουβές λέξεις
-κρίνα ανυπότακτα
λουλούδια της κοιλιάς τους-
καθώς τα αρπάζουν οι μαίες
καθώς τα ράβουν οι γριές κεντήστρες
καθώς τα ευλογούν οι μοίρες
καθώς τα πνίγουν στα χέρια τους οι βάγιες
μαινόμενες, μαινόμενες στις παιδικές μας κούνιες
και άστρα τα παίρνουν και φεγγάρια τα τρελαίνουν…
-Μάνα μου, σκιάζομαι πολύ μην πεθαμένοι βγούνε;
-Σώπα, παιδάκι μου, οι νεκροί την πλάκα τους βαστούνε.
Ανάμεσά μας
μια Άνοιξη ακόμα.
Να έρχεσαι πάντα
Δεν αντέχω να μην σε κοιτώ
Το φως που δεν είναι από σένα
μοιάζει αφόρητο
-γεμάτο λάμψη βάναυση
Πάντα να έρχεσαι
Τώρα να έρχεσαι
Μετά να έρχεσαι
Να κόβεις το νήμα
της απουσίας
Να ράβεις
με κόκκινη κλωστή
τις καρδιές που,
μαζί αν είναι,
ξέρουν μόνο να γελούν,
να νιώθουν ελεύθερες,
να αγαπάνε.
To Koskino 