Χρόνια όσα και τα δικά μου
κεντούσε η γιαγιά μου
δαντέλα ολόλευκη
στο γάμο μου να τη φορέσω
και τώρα που στο τέλος πλησιάζει
παίρνει σιγά σιγά
κι αθόρυβα να τη χαλά
θα φτιάξει, μου λέει, άλλα μοτίβα
πιο όμορφα και τυχερά
κι όλο ξηλώνει και ξαναράβει
το φυλαχτό της ενάντια στο χρόνο.
Για τρίτη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη, το εμβληματικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου, σε μορφή Θεατρικού μονολόγου.
Το «Κιβώτιο», το εμβληματικό έργο του Άρη Αλεξάνδρου, παρουσιάζεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή και Κλεοπάτρας Τολόγκου, με τον Φώτη Μακρή στον κεντρικό ρόλο. Η παράσταση παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία για δύο θεατρικές σαιζόν 2015-16 και 2016-17 και επαναλαμβάνεται για τρίτη σαιζόν, κάθε Παρασκευή, στις 21:00.
Στα τέλη του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, ο ήρωας αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει, το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει.
Ο Φώτης Μακρής ερμηνεύει, σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, τον ταραγμένο αυτόν ήρωα που σταδιακά αμφισβητεί κάθε είδους πεποίθηση. Το Κιβώτιο, είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο ερμηνεύθηκε από αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.
Σειρά συζητήσεων: Από την περσινή χρονιά, το «Κιβώτιο» πλαισιώθηκε από μία σειρά συζητήσεων με το κοινό, μετά το τέλος της κάθε παράστασης. Στις συζητήσεις αυτές αυτές προσκληθηκαν σημαντικά πρόσωπα της από διαφορετικούς χώρους της δημόσιας ζωής, που προσέγγισαν με τον δικό τους τρόπο το έργο του Αλεξάνδρου και τα ζητήματα που προκύπτουν από αυτό, αναδεικνύοντας τις προεκτάσεις του μέχρι σήμερα. Το κοινό αγκάλιασε με πρωτοφανές ενδιαφέρον τόσο την παράσταση όσο και τις συζητήσεις και είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει απόψεις, να εκφράσει απορίες, να συμμετέχει σε γόνιμο διάλογο.
Οι καλεσμένοι στον Κύκλο Συζητήσεων για τη θεατρική σαιζόν 2015-16 ήταν: ο συγγραφέας, κριτικός θεάτρου, πρόεδρος της Επιτροπής Θεάτρου και Χορού Λέανδρος Πολενάκης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Περικλής Κοροβέσης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας, ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Γιάννης Σταθόπουλος, ο εκδότης Γιάννης Μεϊμάρογλου, ο ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας» Κώστας Κρεμμύδας, ο κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος, η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Χρυσούλα Σταύρου, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ιστορικός και Πρόεδρος του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου Βασίλης Καρδάσης, ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος, οι δημοσιογράφοι του ραδιοσταθμού «105,5 Στο Κόκκινο» Γιάννης Ανδρουλιδάκης, Βαγγέλης Καραγιώργος και Βαγγέλης Χερουβείμ, ο Καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Δημήτρης Δημηρούλης, ο Μανώλης Γλέζος, , ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Βασίλης Παπαβασιλείου, η θεατρική κριτικός στην εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ» Μαρώ Τριανταφύλλου, ο δημοσιογράφος στην εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ» Παύλος Κλαυδιανός, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης, η συντονίστρια του Γραφείου Αθήνας του Πανελληνίου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση Χαρά Τσουκαλά, η Δικηγόρος και πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος και ο Θεατρολόγος και καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Winchester, Kingston και Canterbury Christ Church, Φίλιππος Χάγιερ.
Στη θεατρική σαιζόν 2016-17, καλεσμένοι ήταν : η συγγραφέας Άλκη Ζέη, ο συγγραφέας και μεταφραστής Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, ο συγγραφέας και Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Θανάσης Βαλτινός , ο Υπεύθυνος Ελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Κέδρος Θανάσης Μήνας, ο Ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ευτύχης Μπιτσάκης, οι ιστορικοί Βαγγέλης Καραμανωλάκης και Κωστής Καρπόζηλος από τα Α.Σ.Κ.Ι., ο Κριτικός λογοτεχνίας και ο σημαντικότερος μελετητής του Άρη Αλεξάνδρου, Δημήτρης Ραυτόπουλος, ο ποιητής και Δημοσιογράφος Κώστας Καναβούρης και η δημοσιογράφος Πόλυ Κρημνιώτη από την εφημερίδα ΑΥΓΗ, ο συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός και παραγωγός ντοκιμαντέρ, Δημήτρης Παπαχρήστος, ο συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου, οι ιστορικοί Αντώνης Λιάκος και Κωστής Κορνέτης, ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, Νίκου Μπελογιάννη, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σεραφείμ Σεφεριάδης, ο Κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών Μιχάλης Σπουρδαλάκης, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης, ο Επιμελητής των εκδόσεων Αλεξάνδρεια Κώστας Λιβιεράτος, ο πρώην βουλευτής, πρώην ευρωβουλευτής και πρόεδρος του κόματος «Σχέδιο Β» Αλέκος Αλαβάνος, ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης, οι ηθοποιές Εύα Κοταμανίδου, Μάνια Παπαδημητρίου και Κάτια Γέρου, ο συγγραφέας Νίκος Δαββέτας και η Καθηγήτρια Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Α.Π.Θ. Λίζυ Τσιριμώκου, ο δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου, ο κριτικός Λογοτεχνίας και Γραμματολόγος Αλέξης Ζήρας, ο ψυχίατρος Δημήτρης Πλουμπίδης, γιος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη και ο καθηγητής φιλοσοφίας και πρώην Πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης.
Ο κύκλος συζητήσεων θα συνεχιστεί και τη φετινή θεατρική σαιζόν.
Το blog της παράστασης: http://kivotio.tumblr.com/
Προπώληση VIVA.GR :https://www.viva.gr/tickets/theater/studio-mavromixali/to-kivotio/
http://studiomavromihali.gr/2016/09/to-kivwtio-tou-ari-aleksandrou/
Artwork: William Blake
Όταν βρίσκομαι με συντροφιά
νιώθω συντριμμένος
μόνος νιώθω συγκινημένος
κι η μάνα πέθανε,
πριν ακόμα γεννηθεί
τα κουρασμένα μάτια της
τεράστιο μότο
στην τσακισμένη μου καρδιά
***
Τα σκιάχτρα αναστημένα βαμπίρ
από ξεκοιλιασμένες φωλιές
τρυφερών πουλιών
βοηθούν την αναπαραγωγή των χτηνανθρώπων.
Τα πολικά βουνά
χάσανε το λαμπερό τους σχήμα,
γίνανε μια σκοτεινή τσιμεντένια μάζα.
Τις πλαστικές σάρκες τους,
τις πλαδαρές τους σκέψεις
εσύ τις προσπερνάς,
το βουητό της δυσοσμίας τους σε ακινητοποιεί,
σου αφαιρεί τους όγκους της χαράς.
Και κει στο επίκεντρο του γαληνεμένου λουλουδιού
που σε κοιτάζει μ’ απορία
χαράζεις έναν κατάμαυρο σταυρό.
*Από τη συλλογή “Αλτρουίτα”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 1991.
Frederico de Brito & Ferrer Trindade, Canção do Mar (με την Dulce Pontes)
[Ενότητα Έρωτος εγκώμια]
Θάλασσα και ψυχή
Θάλασσα με τα μοναχικά και λυπημένα
Πλοία, ψυχές νεκρών που ταξιδεύουν.
Θάλασσα και ψυχή και ταραγμένη αγάπη,
Νερά μας παίρνουν, άνεμοι μας παν.
Άπληστη, ακατάτμητη και μοιρασμένη,
Σ’ ωκεανό, σε πέλαο, σε κοχύλι.
Άπειρη και κατάστενη σε μια σκαμμένη πέτρα.
Και ουρανέ, σαν άλλη θάλασσα πάνω στη θάλασσα,
Γαλάζιο αίμα και φτερό, γαλάζιο ψάρι.
Ερωτική βροχή, ουράνια δίψα,
Έρωτα, πιο έρωτα, που τίποτα δε σε χορταίνει.
Από τη συλλογή Φωτοσκιάσεις (1961) του Γιώργου Θέμελη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης
ΝΥΦΗ
«όταν θα γίνω νύφη θα ξέρω να καμαρώνω», είπε η γερόντισσα
μάγισσα και ολοι την κοιτάξαμε με το στόμα ανοιχτό
ορισμένοι δε από μας φέραμε το χέρι στο ύψος του αυτιού
και το κουνήσαμε μία δεξιά, μία αριστερά
σαν να στύβαμε στον αέρα πορτοκάλι
—ω, τι μοντέρνο πρώτος ο άνθρωπος
να καταγγέλλει τον αυτόχειρα της συνείδησης—
«τι εννοείς γιαγιάκα λέγοντας θα γίνεις νύφη;
θέλεις να παντρευτείς;»
«όχι ανόητη, στη χαρά πονάς και στον πόνο ζεις»
χρόνια αργότερα τα λόγια της ζωντάνεψαν στον αποχυμωτή,
έκοψα το χέρι μου «βρε ζώον», φώναξε ο πατέρας
«εντελώς άχρηστη είσαι; Πώς θ’ ανοίξεις σπιτικό;»
από τότε του στύβω
κάθε μέρα
δυο πορτοκάλια
δεν παντρεύτηκα
μου αρέσει τόσο
να βλέπω στο ποτήρι του
να κολυμπά μια κηλίδα
απ’ το αίμα μου
—ω, τι μοντέρνο πρώτος ο άνθρωπος
να πίνει το αίμα του παιδιού του—
***
ΗΤΑΝ ΝΤΡΟΠΑΛΟΣ
μέναμε απέναντι
δε μιλήσαμε ποτέ
σας είπα, ήταν ντροπαλός
είναι και το άλλο
όταν ήμασταν παιδιά
—εγώ τότε θα τρυπούσα τ’ αυτιά μου
ανέβηκε στην κερασιά μας
έπεσε, έσπασε το χέρι του
ο πατέρας του
του έσπασε και το άλλο
να μάθει να μην
ταπεινώνεται μπροστά σε γυναίκα
δε με συγχώρεσε ποτέ
σας είπα, ήταν ντροπαλός
χθες, κι όμως χθες, ήρθε σπίτι μας
κρατούσε μια χούφτα κεράσια
τα κρέμασε στα μαλλιά μου
χθες ήρθε
χθες παντρευόμουν
χθες με σκότωσε
σας είπα, ήταν ντροπαλός
μέναμε απέναντι
δε μιλήσαμε ποτέ
ούτε όταν η ανάσα μου
κατέρρευσε στη δική του
σας είπα,
χθες πήρε τα χέρια του πίσω.
*Από τη συλλογή “Κούκος”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.
Μου λείπεις, το ξέρεις;
Μου λείπουνε τα μάτια σου.
Μου λείπει η γραμμή των χειλιών σου,
η πολυφράδειά τους,
ο σηρικός τους ο πολφός,
το λαίμαργο φιλί τους.
Μου λείπει το μέτωπό σου μ’ εκείνα τα άταχτα μαλλιά,
η γλυκύτατη, αυστηρή και παιδιάτικη μαζί,
σφιχτοπερίπλοκη απόληξή τους,
ο λαιμός σου, να παραμερίζω τους πλοκαμούς σου,
να προσμένει τα χείλη μου, και να τον περπατούν,
ο διακαμός σου που στοιχειώνει το σπίτι μου,
το πώς το κατοικείς,
το φέγγος σου που το ιλαρώνει. […]
Μου λείπει το ιλαρόν φως να μας φωτίζει και τους δυο,
το αιδήμον σκότος ως εχεμυθεύει
το ξεκλείδωμά σου, την αυτάφεση,
το grand écart σου.
Κι ως χάνομαι μες στην επίκλησή σου “Μίλα μου!”
στο θρο των ονομάτων μας χείλη με χείλη,
μου λείπει
ο τιναγμός σου αψιά ως αψιδώνεσαι,
το βογκητό σου όταν,
η κραυγή σου όταν.
*Από το stigmalogou.blogspot.com
(ελάχιστη παρηγορία για τον κατακλυσμό)
Ακόμη κι η βροχή, είναι ένα πέπλο ωραιότητας/
οδηγεί τις ανέστιες συνιστώσες σας
προς μιαν αδύναμη κορύφωση,
προς τα Aνθεστήρια*
της νεότητας,
όπου η ψίχα σας είναι ακόμη λευκή,
υπό το βάρος του ατέρμονος χρόνου/
ίσως η εκβολή της
-που σας άρπαξε ζεστούς, γεμάτους όνειρα –
να μην ήταν παρά ένα κρυστάλλινο σύννεφο,
που δακρύζει το φως του προς τα μέσα,
κι όλη εκείνη η λάσπη,
να ήταν απλώς,
ένα λάθος του ζωγράφου/
όπως κάποτε η Μπέρτ Μοριζό,
χρειάστηκε να περιφρονήσει τις ώχρες για το φανταχτερό βιρίντιαν,
όμως εκείνες επίμονες επέστρεφαν,
σαν να ήθελε η ίδια η γη να τις ξεβράσει/
παρόλα αυτά, τέτοιες ψυχές,
σφραγισμένες στο χώμα τους,
δεν παραδίδονται εύκολα
δίχως μάχη._
ΚΛ – 23/11/2017
View original post 32 more words
ΜΥΚΗΝΕΣ
Μα ποιος μες στου καιρού τ’ αλλάγματα
έκοψε έφερε στοίβαξε τόσ’ αγκωνάρια
πριν από την Περσεία, το Μέγαρο;
Ακούω τη σιωπή με παλλόμενες φλέβες·
το ανερμήνευτο πυρπολημένου τόπου
και το καρφί αναπόφευκτο του ήλιου
Μυκήνες 20. 7.1968
***
Βράδυ, θα φύγει η κρυφή
μνήμη θα φύγει η φανερή θα μείνει
τα σκοτεινά αναμοχλεύοντας
πάθη του παρελθόντος
ό,τι σαν πρώτ’ ακινητούσε υπάρχοντας
η σκοτεινιά δεν έχει συγγενείς
Ακτή Ντένια, 18 Ιουνίου 1968
***
ΕΠΑΝΟΔΟΣ
Γαλάζιο νερό στις κορυφές των εσβεσμένων
ηφαιστείων,
άνθιζε η λάβα παγωμένη χαμηλότερα σε σχήματα
πολλά
και της φωτιάς τα πλάσματα καθένα με τα μυστικά του
–άλλαζε χρώμα συνεχώς το βάρος του βασάλτη
Ισλανδία, 1η Σεπτεμβρίου του 1969
***
MAΪΑΜΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ
Ίχνη υποδημάτων στην άμμο εδώ
ενός πλανόδιου εμποράκου το χεράμαξο εκεί
πλατιές χειρονομίες κάποιων κυρίων παραπέρα
και πράγματ’ άλλα αυτού του κόσμου
πάντοτε στον ίδιο τόπο, ολοτρόγυρα
Έτσι συμβαίνει και κάτι μεγαλώνει μέσα μου
στα ξαφνικά
κάτι δεν εξηγείται με τα άραγε και με τα ίσως
Προχωρώντας, χάνομαι ολοένα βρίσκομαι αλλού
σε κάποιαν έρημο
που δεν είναι δική μου
Νορθ Μαϊάμι, 1η Οκτωβρίου του 1968
***
Ήχοι της πέτρας και βουή των λίγων φύλλων
θρόισμα
κάτι στεκούμενο που μες στον ήχο του τελειώνει
Σάντα Φε, 15 Οκτωβρίου του 1968
*Από τη συλλογή “το ημερολόγιο ενός ουρανοδρόμου”, Εκδόσεις δήγμα, Άνοιξη 2014.
Το κλασικό χαρακτικό του Bartolomeo Pinelli (1809) από το περίφημο βιβλίο -άλμπουμ “Storia Greca Antica”. Ο Κλεομένης συνοδεύει τη Κρατησίκλεια με τον γιο του μέχρι το πλοίο για την Αίγυπτο…
*Από τη σελίδα του Κώστα Μανδήλα στο Facebook.
Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του Καβάφη είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί την ιστορία. Αρνείται τη μυθική της διάσταση και μένει σε αυτά καθ’ αυτά τα ιστορικά γεγονότα, στην καθαρή ιστορία. Ταυτίζει τον αναγνώστη με την ύπαρξη προγενέστερων ιστορικών γεγονότων και προσωπικοτήτων με μια σχέση ενσυναίσθησης με αυτά. Ο Τάκης Καγιαλής («Εγώ είμαι ποιητής ιστορικός: Ο Καβάφης και ο μοντερνισμός». περ. Ποίηση, τχ. 12, 1998, σσ. 77-119), χαρακτηρίζει αυτήν την τάση ως “ιστορικό υπαρξισμό”. Με αυτή την τεχνική ο Καβάφης δίνει μια παιδαγωγική διάσταση στην ποίηση του. Ως προς αυτό ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του ποιήματά του είναι και το “Άγε Ω Βασιλεύ των Λακεδαιμονίων”.
Η ηρωίδα του, η Κρατησίκλεια και μητέρα του Βασιλιά των Λακεδαιμονίων, γίνεται αξιακό πρότυπο για τον καθένα που κατέχει μια θέση ευθύνης, ένα κρατικό αξίωμα. Ο Καβάφης, αφήνει απ’ έξω τις ποιητικές μεγαλοστομίες και τα όμορφα λόγια, και προστρέχει κατ’ ευθείαν στον Πλούταρχο σε μία εποχή (1929), όπου κυριαρχεί μια συνεχώς διογκούμενη κρίση του κοινοβουλευτικού αντιπροσωπευτικού συστήματος, και με τη θυσία της Σπαρτιάτισσας Κρατησίκλειας, θυμίζει ότι: ο πολιτικός άρχοντας πρέπει να έχει περισσότερες ευθύνες και λιγότερα προνόμια.
σ.σ.1 Κρατησίκλεια (3ος αι. π.Χ.). ήταν Βασίλισσα της Σπάρτης, σύζυγος του Λεωνίδα Β΄ και μητέρα του Κλεομένη Γ’. Όταν ο Κλεομένης κήρυξε τον πόλεμο στον Αντίγονο της Μακεδονίας ζήτησε τη βοήθεια του Πτολεμαίου Γ’ της Αιγύπτου. Εκείνος δέχτηκε, υπό έναν όρο: να κρατήσει ομήρους την Κρατησίκλεια. και τον μικρό γιο του . Ο Κλεομένης δεν είπε τίποτα στη μητέρα του, Όταν όμως εκείνη πληροφορήθηκε τους όρους του Πτολεμαίου ζήτησε από το γιο της να τους δεχτεί προκειμένου να φανεί ακόμα μια φορά χρήσιμη στην πατρίδα της. Ο Κλεομένης συμφώνησε και συνόδευσε εκείνη και τον εγγονό της τιμητικά έως το Ταίναρο. Στα 222 .π.χ. ηττήθηκε στη μάχη της Σελλασίας και πήρε την απόφαση να πάει ο ίδιος στην Αίγυπτο. Εκεί θεωρήθηκε ύποπτος και φυλακίστηκε στο ίδιο κελί με τη μητέρα του. Η Κρατησίκλεια. τον βοήθησε να δραπετεύσει και γι’ αυτό καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με όλη την ακολουθία της. Ζήτησε μόνο να μην παραστεί στην εκτέλεση του εγγονού της. Η παράκλησή της δεν έγινε δεκτή και έτσι η Κρατησίκλεια. παρακολούθησε την εκτέλεση του εγγονού της και κατόπιν εκτελέστηκε και η ίδια.
σ.σ.2 Το 1928 πάνω στο ίδιο θέμα ο Καβάφης είχε γράψει το “Εν Σπάρτη”.
σ.σ.3 όταν ο πατριωτισμός δεν υπήρχε ως εθνικιστικό ιδεολόγημα αλλά ως αυτονόητο καθήκον. Άλλες εποχές άλλα ήθη.
Είναι τόσο διάσημος που τον καλούν αν και νεκρό
σε reality να σκηνοθετήσει την πραγματικότητα
πριν σπάσουν τις οθόνες πέτρινες λέξεις που έχουν
κληθεί να εκσφενδονίσουν παιδιά του δημοτικού.
Ευτυχώς έτσι γνωστός που είναι στους μεγάλους
θα αντιληφθούν ότι αφού δεν αλλάζουν οι ίδιοι
δεν μένει επομένως παρά να αλλάξουν παιδιά.
