Είπα τις λάθος λέξεις,
ένιωσα αταίριαστα,
σκέφτηκα με σκέψεις
που είχαν συναισθήματα
αταίριαστα με τα συναισθήματά τους,
σκέψεις που είχαν καλύτερες σκέψεις
με λογική ανεξέλεγκτη,
που δεν μπορούσε να φέρει τις
σκέψεις των σκέψεων πιο κοντά μου.
Εξέφερα τραύματα
περιέφερα κόκαλα,
έφερα αίμα αργό, δυσκίνητο.
View original post 43 more words
The Big Wave by Katsushika Hokusai
Συγκρούσεις. Διαρκείς συγκρούσεις. Μέσα μας, έξω μας, μικρές ή μεγάλες… Για καθετί νέο που ανακαλύπτουμε, καθετί που αλλάζει, καθετί που μας κλονίζει.
Θα ‘λεγε κανείς ότι η πορεία του ανθρώπου είναι μια κατάσταση μόνιμων συγκρούσεων. Γεννιόμαστε σ’ ένα περιβάλλον που μας μαθαίνει πράγματα, τα οποία τα δεχόμαστε αξιωματικά. Κι αργότερα, σταδιακά, γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Μεγαλώνοντας κι αποκτώντας τις δικές μας εμπειρίες διαμορφώνεται η αντίληψή μας για τα πάντα κι αρχίζουμε ν’ αμφισβητούμε αυτά που μάθαμε, αυτά που ξέρουμε. Καταλήγουμε σε δικά μας συμπεράσματα, τα οποία δεν συμφωνούν πάντα με όσα ακολουθούσαμε ως τώρα.
Αναζητούμε, παρατηρούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Προχωράμε ένα βήμα μπροστά (καμιά φορά και πίσω) και ανατρέπουμε, καταργούμε κι αντικαθιστούμε πεποιθήσεις, όρους και κανόνες. Κι αυτό δεν γίνεται αναίμακτα.Είναι δύσκολο να καταλήξουμε στο ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα νομίζαμε. Είναι όμως εξίσου δύσκολο να καταλήξουμε ότι τελικά είναι όπως τα…
View original post 322 more words
Σε αυτήν την πόλη αφθονούν τα χέρια
Διασχίζουν τα βουνά και τις χαράδρες
Άλλα γράφουν συνθήματα στους τοίχους
Άλλα από πίσω τους τρέχουν και τα σβήνουν
Έπειτα φεύγουν όπως είναι φυσικό
Πρόκειται για αποδημητικά χέρια
Περπατούσαμε μία μέρα κι έπιασε βροχή
Μα αρνούμενες ταξί να πάρουμε
Τινάζαμε περήφανα η μία το παλτό της άλλης
Και τα μαλλιά μας στραγγίζαμε στα πεζοδρόμια
Ώσπου από τα γέλια βάλαμε τα κλάματα, μα τη φιλία μας
Χέρια έρχονται και φεύγουν όπως σου είπα είναι πολλά
Μα τους καρπούς μου δεν τους ξεφλουδίζουνε
Όχι για λόγο σοβαρό, έτσι για αλλαγή
Από τα ξεκαθαρίσματα στους τοίχους και την τόση τιτλοφόρηση
Ξεφλουδίστε με
Δέντρο αειθαλές στην άκρη του δρόμου
Τόσο που θα ‘θελα να γίνω φυλλοβόλο
Ξεφλουδίστε με, στα χέρια που περνούν τείνω
Αδιακρίτως τον κορμό μου
Πότε με ύφος σοβαρό και μετρημένο
Πότε επαίτης που πεθαίνει από την πείνα
Ξεφλουδίστε με κάτω απ’ τη φλούδα μου…
View original post 5 more words
Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας
Το αυτοκίνητο είναι ένα αναπηρικό καρότσι
Το λιοντάρι είναι φτιαγμένο από αρνιά
Οι ποιητές δεν έχουνε βιογραφία
Ο θάνατος είναι μια ομαδική συνήθεια
Τα παιδιά γεννιώνται για να ‘ναι ευτυχισμένα
Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί
Το γαμήσι είναι πράξη διαβολική
Ο Θεός είναι φίλος καλός των φτωχών.
*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.
Σταχτολογοῦμαι
Τὸ τασάκι φορτωμένο
σκέψεις ἀποτσίγαρα –
μιὰ χωματερὴ νεκροταφείου.
Μὲ νερὸ
ξανακούγονται οἱ καύτρες.
Κροταλίζουν.-
Κι ἔπειτα ἕνας ἥλιος
φορετὸ καταφύγιο…
***
Τό ἀσανσὲρ
καὶ δίπλα του
πάντα μιὰ σκάλα
γιὰ ὑπενθύμιση
ἤ τουλάχιστον
δικαιολογία
γιὰ τὰ λυγισμένα γόνατα
Στὸ γκαλὰ
κύκλος πληκτικὼν ὁρθίων
παρευρέθη. Εἰς τὴ σάλα
γουρλωμένα μάτια ἰχθύων
συνωστισμένα σὰν σὲ γυάλα
γιόρταζαν ἀκίνητα, καθὼς
νὰ στέκονταν πρὶν τὴν κρεμάλα.
***
Σοκάκι
Σ’ἕνα σοκάκι ζοῦμε σκιῶδες,
οἱ αὐλὲς μας εἶναι πεζοδρόμια
τὰ σπίτια μας σφιχτές δεντροστοιχίες.
Οἱ προβολεῖς τῶν λεωφόρων
ὅμοια μὲ φάρους μᾶς κεντρίζουν
γιὰ τοὺς ἀνοιχτοὺς μεγάλους δρόμους.
Ὅμως τὸ χάσμα χαίνει χαῶδες –
τὸ μικραίνουν τὰ μάτια
οἱ λιποψυχίες τ’ ἀναθρέφουν.
Ἀρκούμαστε σὲ λίγες ἀκτῖνες
ἄν ἀπὸ τύχη φτάσουν
σὰ χάδι παρηγορητικὸ στοὺς ὤμους.
***
Μώβ ἀνοιχτὸ
Μέσα μου
μιὰ θάλασσα χύθηκε.
Μοῦ πνὶγει τὸ αἷμα
λίγο-λίγο·
ξεβράζοντάς το
στοὺς μορφασμοὺς
ἀγνώριστο.
Τραμπουκομάνα Σαλονίκη
μ’ άδεια καλάζνικοφ σ’ εκδικούνται
παλιννοστούντες συμμορίτες από την Οδησσό
στην άκρη των χειλιών σου ιδρύεται η Εχθρική Εταιρία
πάνω σε νεορθόδοξα τρίκυκλα τ’ άμφια αλωνίζουν
και μ’ εξαπτέρυγα σιρίτια βαράνε μπαλωθιές
ροπαλοφόροι αγιογδύτες
βαρόνοι θεσμικοί
κι η αγάπη μου για σένα είναι κάτω απ’ τη γη
ναι, η αγάπη μου για σένα θα ‘ναι πάντα
κάτω απ’ τη γη
*Από το “Κλέφτικο”, εκδόσεις Πανοπτικόν.
Υπόγεια Νερά
στο πνεύμα μου κυλάνε
υπόγεια νερά
σε δίκτυα μυστικά μουλιάζουν τις σκέψεις
συναντούν πρόσωπα
αγαπημένα που θέλησαν να χαθούν
στους καταρράκτες τους οι λέξεις μου
παίρνουν μορφή και νόημα
ακολουθώντας σημάδια διαλεγμένα
από παραμύθια που ζήτησαν να μην ακουστούν
μεγάλη ψεύτρα η μνήμη
ξεχνάει ότι της κόβει την ανάσα
θυμάται ότι θυμίζει το ίδιο της το αίμα
φοβάται όμως
της αλάξευτης πέτρας την ορμή
που χρόνο δεν μετράει ούτε σκουριά μαζεύει
***
Το Καπέλο
μνήμη Θεόφιλου Πασχαλίδη
στον δρόμο του απογεύματος
καπέλο πέταξαν
πνοές του ανέμου
στου μνήματος την ταραχή
ήσυχα το καπέλο έγινε
βάζο για λουλούδια
και όσοι νωρίς μας άφησαν
έζησαν την στιγμή
η Άνοιξη ξεχάστηκε
και είπε του Ουρανού
πίσω να τους στείλει
και κείνος χαμογέλασε
λες και ήτανε παιδί
μα το καπέλο χάθηκε
απ’ των ματιών την πλάση
λεξούλα πήγε και έγινε
στο χέρι του Ποιητή
