Προειδοποίηση
Κάθε πρωί τ’ αφεντικά σκοτώνουν ό,τι ονειρεύομαι
γι’ αυτό κι εγώ ανδρώνω όνειρα γκάνγκστερ.
Δε βρίσκω τίποτα απ’ τον εαυτό μου στην εργασία,
μόνο βία, βία, βία, καρτεσιανή και εμπράγματη.
Προλετάριος μ’ αξιόπιστο κούτελο,
αχ, αυτή η μετωπιαία αγωνιστικότητά μου
πόσο με συγκινεί!
οι εργάτες, αυτοί οι στυλοβάτες της κοινωνίας,
τρέφονται απ’ το χέρι των διευθυντών τους
χωρίς ποτέ να το δαγκώνουν (πόσο τους συμπονώ
όλους αυτούς τους ανθρώπους δίχως δόντια).
Γυρίζουν σπίτι μισοκοιμισμένοι,
με λίγη φιλανθρωπία τυλιγμένη σε αλουμινόχαρτο,
σώματα μπαταρισμένα, αδειανοί ουροσυλλέκτες,
ηττημένοι χωρίς καν να έχουν δώσει μάχη.
Δε θέλω να τους βλέπω,
θα ουρλιάζω μέχρι αυτοί να με δουν.
Σκοτώστε τη μισθωτή σκλαβιά νεκρή,
σπάστε της τα χέρια, κρεμάστε τη σ’ ένα κλαδί.
Αυτό το ποίημα είναι μια προειδοποίηση προς τ’ αφεντικά:
Να φοβάστε
εκείνη που δακρύζει εκτός ώρας,
εκείνη που έχασε τα χείλη της σ’ έναν λόξιγκα,
εκείνη που δεν ξέρει μέλλοντα χρόνο, την άχρονη μάνα,
τη γυναίκα δίχως ωροδείκτες και λεπτοδείκτες,
τη γυναίκα που απασφαλίζει ενεστώτες.
Τη μάνα που δίνει στο παιδί της λαλιά αντί για όνομα,
την ποιήτρια που προσεύχεται στα ποιήματά της,
την ποιήτρια που κρύβει στα ρήματα ξυράφια,
τη γυναίκα που δεν έχει διφθόγγους να χορτάσει τις αρνήσεις της
ούτε αλφαβήτες να ξεδιψάσει τον πόλεμό της.
Εκείνη που βρήκε το γέλιο της σε μια οδομαχία,
εκείνη που κατοικεί στα σώματα άλλων χωρίς να κόβει αποδείξεις,
εκείνη που αγαπά δίχως να κοιτάξει πάνω απ’ τον ώμο της.
Κάθε μέρα θερίζω μίσος εννιά με πέντε.
Μέχρι να μιλήσει η τίγρη
θ’ ακούμε τις αφηγήσεις των κυνηγών,
μέχρι να βρούμε τη φωνή να τραγουδήσουμε
θ’ ακούμε το τερέτισμα των ξυπνητηριών.
Τι είναι ένας MC χωρίς μικρόφωνο;
Ένας ποιητής χωρίς ωοθήκες;
Δε θέλω να σας ακούω,
θα ουρλιάζω μέχρι εσείς να με ακούσετε:
Σκοτώστε τη μισθωτή σκλαβιά νεκρή,
κόψτε της το λαιμό, θάψτε τη βαθιά στη γη.
***
Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα
Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα
εδώ σφάζουμε τη ζωή στη λαμαρίνα,
εδώ κάνουμε τις πράξεις λόγια,
εδώ παράγουμε τις λέξεις με τη μέθοδο Φίσερ-Τροπς:
αν τις διυλίσεις με το ζόρι βγάζεις ένα μπουκάλι βενζίνη.
Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα
οι άνθρωποι έχουν στερέψει,
πρέπει να τους στύψεις
για να γεμίσεις μια σακούλα πέτρες.
Το μανιφέστο είναι ένα αντικείμενο
όπως το τραπέζι ή το κρεβάτι,
έχει συγκεκριμένες διαστάσεις
το μανιφέστο δεν είναι διακήρυξη,
έχει μήκος και πλάτος,
στερεώνεται στον τοίχο με βίδες Allen M12x30.
Το μανιφέστο δεν προσφέρει κάποια γνώση,
δεν είναι πολιτική εκδήλωση σε κατάληψη
ή γκραφίτι σε σχολείο,
έχει καθαρά χρηστική αξία.
Ξέρουμε πολύ καλά τι είναι το μανιφέστο
αλλά δεν καταφέρνουμε ποτέ να το χωρέσουμε
εδώ μέσα, όπως και να το στρίψουμε
Σ’ αυτή τη χώρα οι δρόμοι είναι χαρακώματα,
οι πλατείες επιφάνειες κοπής
στο μαχαίρι του ψωμιού γυαλίζει η πίσσα.
Εδώ τίποτα δεν φυτρώνει, τίποτα δεν ανθίζει,
κι ας σπέρνουμε και κοπρίζουμε
κάθε φθινόπωρο το τσιμέντο.
Είναι η μοίρα μας κληρονομική,
οι πτώσεις των σωμάτων μας καθημερινές,
κι απ’ το αίμα μας δεν έχει μείνει πια τίποτα
όοπου να καίγεται
που ν’ αξίζει.
Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα
οι φιλόσοφοι είναι κρατικοί υπάλληλοι
οι ποιητές μικροαστοί,
οι επαναστάτες περιμένουν το εφάπαξ.
Εδώ όσοι έχουν σφαίρες
τις κρατάνε για την πάρτη τους,
όσοι φοράνε τρύπια παπούτσια
κλωτσάνε κάθε πρωί την τύχη τους,
όσοι δανείζονται ρήματα
επιστρέφουν μόνο τους χρόνους.
εδώ οι άνθρωποι κρύβονται μες στον εαυτό τους
η εποχή της ξύλευσης κρατάει δεκαετίες.
Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράμε ξαπλωτοί,
γι’ αυτό πεθαίνουμε πάντα όρθιοι.
Σ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα.
*Από τη συλλογή “Γκρόζνι”, εκδόσεις Υποκείμενο, Απρίλης 2016.
To Koskino 