Ποιήματα | Γιώργος Χριστοδουλίδης

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

saratsis_g

Δυο κυρίες στην παλιά Λευκωσία

Tις Κυριακές
χαμηλότερα από τη ψαλμωδία του Ιμάμη
που αγκιστρώνεται σαν σκέπαστρο στον αέρα
γηραιές κυρίες εξέρχονται από τα μνημόσυνα
κρατώντας πιάτα με κόλλυβα.
Τα μοιράζουν
όχι μόνο σε κοντινούς
αλλά και σε περαστικούς
που δείχνουν περισσότερο να πεινούν
παρά κάποιο ενδιαφέρον
για τα τελετουργικά.
Δυο τέτοιες κυρίες
την ώρα που ο συρμός
πολλών παράξενων ανθρώπων σκορπίζεται
στα οφιοειδή σοκάκια
πλησιάζουν προς το μέρος μου
“όχι, όχι την άλλη Κυριακή, δεν θα είμαι,
θα λείπω”
λέει η μια περήφανα
σαν να είναι ό,τι πιο σημαντικό της συνέβη
τον τελευταίο καιρό.
«με προσκάλεσαν,
με προσκάλεσαν πολλές φορές
και τελικά δέχτηκα».
Το λέει αργά επισυνάπτοντας στην κάθε λέξη
μια παύση θριάμβου
το λέει υπογραμμισμένα
σε απόσταση αναπνοής
από το πρόσωπο
της αγαπημένης της φίλης.

View original post 501 more words

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Από τα “Εφημερόπτερα”

Αλίμονο!
δεν είναι πια
ένα επιπόλαιο καλοκαίρι.

Επίσημα καταδικάστηκε
σε ορυχείο
με ζώα εξόριστα
πικρά νερά
στείρα εδάφη.

Αλίμονο!
δε θα ξανακουστεί
το τραγούδι του δάσους.

***

Κανονίζουμε ωραίους περιπάτους…
Σε ουδέτερα φωτισμένους διαδρόμους
Όπου ράχες βιβλίων κηπουρικής γεμίζουν ράφια
Δίπλα στη νιοστή χιλιάδα “θρύλων” εγχώριων
[Άδειο καρότσι ο στίχος…]
“Τετράδια για τα παιδιά, θυμήσου εξάπαντος και το σαλάμι!”
Τρίξιμο κλειδιών στη μέσα τσέπη˙ τα μεγάφωνα δεν σταματούν
Να διαλαλούν τις προσφορές τους.

* “Εφημερόπτερα”, διαδικτυακή έκδοση 24 Γράμματα, Θεσσαλονίκη 2015.

Γιώργος Γέργος, .από μεγάλο ύψος

ποιος ο εαυτός μου
μέσα στα φθινόπωρα
να’ χει δικό του τάρταρο
εάν το επιθυμεί
ποιος ο εαυτός μου
να πέφτει
στα χέρια στα πρόσωπα
μεγάλο το κυνήγι,
να λέει:
χορτάσαμε
κι απόψε
χρήση.

*Από τη συλλογή “ο εαυτός ήχος”, Εκδόσεις Εξάρχεια, Νοέμβριος 2013.

Θεόδωρος Μπασιάκος, Ουρανός

Δώστε μας πίσω τον ουρανό!
(Γκέο Μίλεφ)

Την πατρίδα μας 

στον ουρανό

να χτίσουμε απ’ την αρχή

σπίτια κήπους χωράφια

να καλλιεργούμε

το στάρι το σταφύλι τα γράμματα
ξανά

κι’ ένα εργοστάσιο να δουλεύουμε

να παράγουμε χιόνι μαδώντας τις χήνες
ξανά

και τη δημοσιά να έρχονται

τα τσίρκα να μας ξετρελλαίνουνε

να φεύγουν να φεύγουμε

μαζί τους κι’ εμείς

(οι καλύτεροι από εμάς)

γι’ άλλους

πέρα ουρανούς.
.


Θ. Δ. Τυπάλδος, Στη δίνη της γιορτής

Χέρια που σε κοιτούν
Πάνω απ’ την πόλη που αχνοφέγγει λήθης εγκυκλοπαίδεια
Μπάτσοι της σαφήνειας
Κουρέλια ψιχάλας μιας βροχής από ασετόν
Οι μαστοί του φάρου που γαυγίζουν στο ακέραιο σιωπητήριο
μιας αλληλουχίας χρωμάτων
Πύργων κεκλεισμένων- περιστρεφομένων
Κλώθουν τα σταυροδρόμια της ακηλίδωτης προσμονής
Υπερεξουσία αγέννητη κορασίς
Ανέμων σχοινιά
Σε βατράχων πέδιλα λύνουν άλυτα σταυρόλεξα
Απαράμιλλη διακονία διαφημιστικής εκπόρνευσης του ιδεατού ιδεολογήματος
Προκαλεί αρρυθμίες και ζαλάδες στο ημερολόγιο που καπνίζει
Ήλιο τον ήλιο στο ηλιοτρόπιο ηλιοφωτίζει
Μεγαλώνει την ηλιοφάνεια που λιάζεται
Πάνω στις ταράτσες της αδηφάγας σαρανταποδαρούσας
Και πάνω στα φυτά μπονσάι
Κλαδεύουν τη χαρά μας παλαιολιθικοί κηπευτές
Μα πάντα αόρατοι θα στέκουμε μπροστά στους εχθρούς μας
Κι όμορφα θα καιγόμαστε στο ξύπνημα της κάθε νέας μας ημέρας

*Από τη συλλογή ‘Τα θολωμένα μάτια της στίλβης”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2016.

Ο πατέρας μου φεύγει κάθε πρωί, Jesús Lizano | μτφρ. Αναστασία Ονουφρίου

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

lizano

Ο πατέρας μου φεύγει κάθε πρωί
όταν εγώ ακόμη κοιμάμαι
Πάει στο εργοστάσιο.
Εκεί συναντιέται με πολλούς άντρες
και δουλεύει.
Δουλεύει όλη μέρα.
Τρώνε στο ίδιο εργοστάσιο.
Για να ξεκινήσουν τη δουλειά
μια σειρήνα ηχεί
στους εργάτες,
και στο τέλος της μέρας
τους καλεί ξανά ν’ αφήσουν τη δουλειά
και ν’ ανακτήσουν τις δυνάμεις ( πρέπει ξανά να τις χρησιμοποιήσουν…).

View original post 267 more words

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Ελάχιστες γεωμετρίες εκδηλώνοντας αισθήσεις.
Διασχίζοντας μπροστά, πίσω. Έξω, μέσα.
Δηλώνοντας εδώ, εκεί,
χρησιμοποιώντας εδώ, εκεί
κατασκευάζοντας μέσα, έξω. Εδώ, εκεί.
Αναμένοντας Σκότος, Έρωτα.

View original post

Στρατής Παρέλης, Σύμπαν στα χέρια μου…

Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..

*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com

En peu de vers | Mémoire de Vendredi (Ολιγόστιχα | Μνήμη Παρασκευής)

Ανέκδοτα βράδια στο κάτω συρτάρι –
ανοίγεις να δεις
κι έχεις γεράσει
*
Des soirées inédites dans le tiroir du bas –
tu ouvres pour voir
et tu as vieilli

Πέντε έξι πλαστικές καρέκλες
για την παρέα
να βγουν τα πυροφάνια
Αγία Τριάδα – Αρετσού
*
Cinq ou six chaises en plastique
pour la compagnie
en attendant que les farillons prennent la mer
Agia Triada – Aretsou

Τα φώτα της πόλης
μικρά ασήμαντα κεράκια
πιο πολύ μέσα
παρά μπροστά σου
*
Les lumières de la ville
petites bougies insignifiantes
plus en toi
que devant toi

Η μυρωδιά της θάλασσας
ντυμένη παιδικά –
αδέσποτα σκυλιά θα πλησιάζουν
κάτι να μας πουν
να γευτούν
τ’ απομεινάρια
*
L’odeur de la mer
vêtue comme un enfant
des chiens errants s’approcheront
pour nous dire quelque chose
pour goûter aux restes

Κάνε μια ευχή
μια αγκαλιά
έτσι ξεκίνησαν όλα –
από ένα εφηβικό τόλμημα
*
Fais un voeu
un embrassement –
C’est comme ça que tout a commencé
à partir d’un coup hardi d’adolescent

Αγκάλιασε εκείνον
που δεν τολμά να μιλήσει
Τί πάει να πει χυδαίο;
*
Embrasse
celui qui n’ose pas parler
Que veut dire “vulgaire”?

Η αγάπη θυμώνει
δείχνει τα δόντια της –
Έρωτες δυσλεκτικοί
ψεύδονται απ’ τα γεννοφάσκια τους
λερώνουν
*
L’amour se met en colère
montre les dents –
Des amours dyslexiques
qui mentent depuis le berceau
salissent

Βράδια που ξέχασαν την καταγωγή τους
καΐκια βάλαν’ μπρος τις μηχανές
απόνερα μνήμης –
αν κάτι μείνει
θα ’χει τη δροσιά άγουρου Σεπτέμβρη
*
Des soirées qui ont oublié leurs origines
des caïcs ont démarré leur moteur
le sillage de la mémoire –
S’il reste quelque chose
Il portera la rosée d’un Septembre vert

Έμμετρα τρόπαια
στιχοπλοκές –
Το γέλιο μας συντηρεί τον κόσμο
*
Des trophées en vers
des vers tissés –
Notre rire entretient le monde

Νιώσε –
η ρετσίνα σέσωκέ σε
μεζές σε πλαστικό πιατάκι
κι έχει ο θεός
*
Sens
la résine t’a sauvé
un mézé dans une assiette en plastique
et on s’en remet à Dieu

Βάλσαμο
να ’σαι αφημένος
σ’ ένα μικρό κομμάτι γης
χωρίς αιτία
*
C’est du baume
de s’abandonner
sur un petit bout de terre
sans raison

*Μετάφραση: Ελένη Τρουπή-Bourillon.

**Το ποίημα και η εικόνα που το συνοδεύει αναδημοσιεύονται από το Αποτύπωμα στο http://apotypoma.blogspot.com

panic street

nullapoenasinelege's avatarsine_lege


όταν έρχεται η ώρα του

αγκαλιάζω τα γόνατα

διπλώνω τα βλέφαρα στα τέσσερα

απλώνω την τράπουλα

και ρωτώ το δύο σπαθί

πόσην ώρα τούτη τη φορά η επίσκεψή του θα κρατήσει


όταν μου χτυπάει την αρτηρία της καρδιάς

σφίγγω τα ούλα μέχρι να ματώσουνε

κατεβάζω τις κουρτίνες από το σαλόνι

σκεπάζομαι με αυτές ως τα δάχτυλα των ποδιών

ανοίγω τα φώτα

και περιμένω να με λυπηθεί ο ήλιος


όταν με επισκέπτεται ο πανικός

θαρρετά του δηλώνω πως άλλο δεν τον θέλω πια

μα ύστερα με γλύκες και με ψέματα με πείθει πάλι

μου λέει δήθεν πως ζωή δεν υπάρχει μέσα μου δίχως αυτόν

κι ύστερα κουλουριάζεται δίπλα μου

ψήνει ένα αφέψημα και φτύνει μέσα μου το δηλητήριο


δεν έρχεται ποτέ το μεσημέρι να με βρει

όταν στον ήλιο απλώνω τη μπουγάδα μου

όταν καπνίζω αμέριμνη τις έγνοιες μου

όταν τα πόδια και τα χέρια μου λογιών δουλειές σκοτώνουν

φτάνει στο…

View original post 194 more words