Έχω για φίλο ένα λύκο,
όταν δεν ουρλιάζει στο φεγγάρι
μυστικά με οσφραίνεται

τον τελευταίο καιρό
έχουν αρθεί οι επιφυλάξεις,
πονηρά κλείνει το μάτι
καθώς πάνω μου τρίβεται

δεν έχει πια αυταπάτες
το νερό το σιχαίνεται

μου ζητάει ουίσκι με αγάπη
Harold Pinter
Samuel Beckett
και George Lucas

Το βράδυ που μου είπε
ειρήνη υμίν αδελφέ μου,

τον κατασπάραξα.

*Από τη συλλογή “Η πλατεία των Ταύρων”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2017.

Ούτε για ευτυχία πια
ούτε για δύναμη
ούτε καν γι’ αγάπη.

Απλά για τα βράδια·
απλά να μην είμαι τόσο θυμωμένος τα βράδια.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com



Είχα ένα όνειρο

Πιθανολογικά απέθαντο

Ανυπέρβλητο εντός των

Ορίων των δικών σου ματιών

Αστείο για κάποιον παλιό μου

Εαυτό- ορθολογιστή

Άλλωστε η λογική χάνεται πάντα

Τα δευτερόλεπτα πριν πληγωθείς

Ανυπεράσπιστος πλην μόνος

Ποιο περισσότερο ή εξίσου

Το θέμα τελικά δεν είναι η υπέρβαση

Αλλά πόσο μπορεί κανείς να χωνέψει

Το αναπόφευκτο γκρέμισμα

Στο τελευταίο σκαλί

Στην τελευταία σελίδα της φυλακής

Πριν αλλάξεις…

Ένα ακόμα δωμάτιο

ΦΥΛΛΑ ΧΑΛΚΟΥ

Πλέουμε σε καθαρό νερό,
γύρω μας φύλλα χαλκού απειλούν με πτώση,
φύλλα φθινοπώρου που αιμορραγούν
και θέλουν να καρπίσουν.
Ρυτίδες στο νερό το πέρασμά μας·
πού θα μας πάει η ροή,
σε ποια θάλασσα θα καταλήξει το ποτάμι;
Ο άνεμος σηκώνει τα φύλλα, τα στροβιλίζει,
καταστρέφει την ομορφιά του τυχαίου.
Η νύχτα θα φέρει άλλες εκδοχές
να ψιθυρίσουν τα μυστικά του επερχόμενου χειμώνα.
Ίχνη στο χιόνι βαθιά, αποτυπώματα,
στοιχεία και τεκμήρια μιας παγωμένης ιστορίας
δεν αρκούν για την απόδειξη του τετελεσμένου.

***

ΜΝΗΜΗ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ

Να με θυμάσαι όπως με άφησες,
με τα μαλλιά μου να χορεύουν στον αέρα
τα μάτια μου υγρά και σκοτεινά
στο ρίγος της θάλασσας χαμένα.
Να μη λησμονήσεις τον κοινό μας τόπο,
τις πηγές που μας ξεδιψούσαν
και πότιζαν τις ρίζες του χρόνου.
Ήταν κρύο το πρωί της αναχώρησης,
τα τζάμια χνοτισμένα, το πλοίο ανυπόμονο,
στο φουλ οι μηχανές.
Στήλη άλατος εσύ να ξεπαγιάζεις
σαν τη μνήμη που γυμνώθηκε.

Laurie Maitland, Symphony in red and khaki

απάθεια                                       ΒΙΑ

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς
ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Που γύρευες ευχαρίστηση;
Μετά από εδώ σε αφήνω εκεί.
Το σημείο προσγείωσης, προσελκύει πάντα τα πλήθη
Πριν την πτώση έχουν χαράξει την πορεία του κομήτη
Είναι έτοιμοι
Είναι οι κύριοι του κανονισμού
Σε ακολούθησε κανένας ενώ ερχόσουν εδώ;
Έχουν τα ατού με το μέρος τους
Έχουν καταλάβει την είσοδο του μυστηρίου
Τους αρκεί, και το γνωρίζουν
Ασταμάτητη αυγή
Θα καταλάβεις το λάθος, από ένα άλλο λάθος
Ασταμάτητη πηγή
Σκέψου το όνειρο σαν μόλις να ξυπνάει.
Ο χρόνος δεν παίρνει το σχήμα που του δίνουν
Γιατί οι ίδιοι δεν τον αφήνουν
Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Ο χρόνος παίρνει σχήμα τώρα
Θα δεις
Που ήσουν τόσα χρόνια-
Που γύρευες,
Που γυρεύεις ευχαρίστηση;

23/4/17

Τους θάμνους μέριασε η μικρή, πετάχτηκε μπροστά τους

Ζητώντας χάρη ή πληρωμή του χρέους της στον μάγο

Όταν την βόηθησε άλλοτε -

Ικέτης.
Η διάθεσή της ήταν ευπροσήγορη και άκουσε,

Αλλά και μεγαλόπρεπη

Στους υπαλλήλους διέταξε να λύσουνε το θέμα

Μ’ αυτά τους απομάκρυναν.

Εγώ τι συμπεραίνω:

Στη Ροδαλίνα μέσα της πως ξύπνησε ένα παλιό της πάθος

Μα η επιθυμία έλειπε πια τώρα απ’ την καρδιά της

Γι’ αυτό ατάραχη

Κι η εκδίκηση στους χαμηλούς της τόνους.

Άλλωστε όταν γύρισε μας φάνηκε κάπως αφηρημένη.

*Από τη συλλογή “Γεγονότα και Ιστορίες της κυρά-Ροδαλίνας”, Ύψιλον/βιβλία, 1990.