25 κυνικά αποφθέγματα από τον ευφυή Τσαρλς Μπουκόφσκι

SearchingTheMeaningOfLife's avatarSearching The Meaning Of Life! (S.T.M.O.L)

Ήταν μια ευφυΐα. Δεν έζησε ποτέ με κανόνες. Έπινε περισσότερο από όσο έπρεπε, είχε περισσότερες ερωμένες από ότι θα έπρεπε και δεν ζούσε σύμφωνα με κανενός τις υποδείξεις. Δεν έγραψε ευχάριστα πράγματα, αλλά για την σκληρή πραγματικότητα γύρω μας.

Διαβάστε 25 λαμπρά αποφθέγματα ενός από τους πιο έξυπνους και πνευματώδεις συγγραφείς που μας χάρισε η ζωή.

Για την ζωή

    1. Απλά να ζεις περιμένοντας να πεθάνεις είναι σκληρή δουλειά.
    2. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο απλά πιστεύω ότι μπορούμε να μην τον κάνουμε χειρότερο.
    3. Όταν πίνεις ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει αλλά για λίγο δεν σε κρατάει από το λαιμό.
    4. Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο σώζοντας ένα πρόσωπο κάθε φορά, διαφορετικά είναι μεγάλος ρομαντισμός ή πολιτική.

    View original post 387 more words

    Μάρτυρας

    ένα έτσι's avatarένα έτσι

    Νόμιζα ότι ήμουν αναπόφευκτος.
    Γραφτό να συμβώ.
    Κάθε μικρό μου κλώτσημα να είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά σου.
    Όταν βγήκα από μέσα σου ένιωσες ελεύθερη.
    Όμως μετά με είδες.
    Για ένα μόνο δευτερόλεπτο.
    Έκλαιγα.
    Κι ήμουν μικρός.
    Και τότε ήξερες ότι είμαι ένα τίποτα.
    Δεν ήμουν τίποτα.
    Όχι ακόμα.

    View original post

    Κι εγώ | Νίκος Δασκαλόπουλος

    fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

    saratsis

    Είπα τις λάθος λέξεις,
    ένιωσα αταίριαστα,
    σκέφτηκα με σκέψεις
    που είχαν συναισθήματα
    αταίριαστα με τα συναισθήματά τους,
    σκέψεις που είχαν καλύτερες σκέψεις
    με λογική ανεξέλεγκτη,
    που δεν μπορούσε να φέρει τις
    σκέψεις των σκέψεων πιο κοντά μου.
    Εξέφερα τραύματα
    περιέφερα κόκαλα,
    έφερα αίμα αργό, δυσκίνητο.

    View original post 43 more words

    Συγκρούσεις

    F.'s avatarΜονοπάτια

    The Big Wave by Katsushika Hokusai The Big Wave by Katsushika Hokusai

    Συγκρούσεις. Διαρκείς συγκρούσεις. Μέσα μας, έξω μας, μικρές ή μεγάλες… Για καθετί νέο που ανακαλύπτουμε, καθετί που αλλάζει, καθετί που μας κλονίζει.

    Θα ‘λεγε κανείς ότι η πορεία του ανθρώπου είναι μια κατάσταση μόνιμων συγκρούσεων. Γεννιόμαστε σ’ ένα περιβάλλον που μας μαθαίνει πράγματα, τα οποία τα δεχόμαστε αξιωματικά. Κι αργότερα, σταδιακά, γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Μεγαλώνοντας κι αποκτώντας τις δικές μας εμπειρίες διαμορφώνεται η αντίληψή μας για τα πάντα κι αρχίζουμε ν’ αμφισβητούμε αυτά που μάθαμε, αυτά που ξέρουμε. Καταλήγουμε σε δικά μας συμπεράσματα, τα οποία δεν συμφωνούν πάντα με όσα ακολουθούσαμε ως τώρα.

    Αναζητούμε, παρατηρούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Προχωράμε ένα βήμα μπροστά (καμιά φορά και πίσω) και ανατρέπουμε, καταργούμε κι αντικαθιστούμε πεποιθήσεις, όρους και κανόνες. Κι αυτό δεν γίνεται αναίμακτα.Είναι δύσκολο να καταλήξουμε στο ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα νομίζαμε. Είναι όμως εξίσου δύσκολο να καταλήξουμε ότι τελικά είναι όπως τα…

    View original post 322 more words

    Αποδημητικά και αειθαλή

    niphands's avatarΑνθισε εγγυς

    Σε αυτήν την πόλη αφθονούν τα χέρια
    Διασχίζουν τα βουνά και τις χαράδρες
    Άλλα γράφουν συνθήματα στους τοίχους
    Άλλα από πίσω τους τρέχουν και τα σβήνουν
    Έπειτα φεύγουν όπως είναι φυσικό
    Πρόκειται για αποδημητικά χέρια

    Περπατούσαμε μία μέρα κι έπιασε βροχή
    Μα αρνούμενες ταξί να πάρουμε
    Τινάζαμε περήφανα η μία το παλτό της άλλης
    Και τα μαλλιά μας στραγγίζαμε στα πεζοδρόμια
    Ώσπου από τα γέλια βάλαμε τα κλάματα, μα τη φιλία μας

    Χέρια έρχονται και φεύγουν όπως σου είπα είναι πολλά
    Μα τους καρπούς μου δεν τους ξεφλουδίζουνε
    Όχι για λόγο σοβαρό, έτσι για αλλαγή
    Από τα ξεκαθαρίσματα στους τοίχους και την τόση τιτλοφόρηση
    Ξεφλουδίστε με
    Δέντρο αειθαλές στην άκρη του δρόμου
    Τόσο που θα ‘θελα να γίνω φυλλοβόλο
    Ξεφλουδίστε με, στα χέρια που περνούν τείνω
    Αδιακρίτως τον κορμό μου
    Πότε με ύφος σοβαρό και μετρημένο
    Πότε επαίτης που πεθαίνει από την πείνα
    Ξεφλουδίστε με κάτω απ’ τη φλούδα μου…

    View original post 5 more words

    Νικανόρ Πάρα, Φράσεις

    Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας
    Το αυτοκίνητο είναι ένα αναπηρικό καρότσι
    Το λιοντάρι είναι φτιαγμένο από αρνιά
    Οι ποιητές δεν έχουνε βιογραφία
    Ο θάνατος είναι μια ομαδική συνήθεια
    Τα παιδιά γεννιώνται για να ‘ναι ευτυχισμένα
    Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί
    Το γαμήσι είναι πράξη διαβολική
    Ο Θεός είναι φίλος καλός των φτωχών.

    *Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.

    Ε. Μύρων, Τέσσερα ποιήματα

    Σταχτολογοῦμαι

    Τὸ τασάκι φορτωμένο
    σκέψεις ἀποτσίγαρα –
    μιὰ χωματερὴ νεκροταφείου.

    Μὲ νερὸ
    ξανακούγονται οἱ καύτρες.
    Κροταλίζουν.-

    Κι ἔπειτα ἕνας ἥλιος 
    φορετὸ καταφύγιο…

    ***

    Τό ἀσανσὲρ

    καὶ δίπλα του
    πάντα μιὰ σκάλα
    γιὰ ὑπενθύμιση

    ἤ τουλάχιστον
    δικαιολογία
    γιὰ τὰ λυγισμένα γόνατα

    Στὸ γκαλὰ

    κύκλος πληκτικὼν ὁρθίων  
    παρευρέθη. Εἰς τὴ σάλα 
    γουρλωμένα μάτια ἰχθύων 
    συνωστισμένα σὰν σὲ γυάλα 
    γιόρταζαν ἀκίνητα, καθὼς 
    νὰ στέκονταν πρὶν τὴν κρεμάλα.  

    ***

    Σοκάκι

    Σ’ἕνα σοκάκι ζοῦμε σκιῶδες,
    οἱ αὐλὲς μας εἶναι πεζοδρόμια
    τὰ σπίτια μας σφιχτές δεντροστοιχίες.

    Οἱ προβολεῖς τῶν λεωφόρων
    ὅμοια μὲ φάρους μᾶς κεντρίζουν
    γιὰ τοὺς ἀνοιχτοὺς μεγάλους δρόμους.

    Ὅμως τὸ χάσμα χαίνει χαῶδες –
    τὸ μικραίνουν τὰ μάτια
    οἱ λιποψυχίες τ’ ἀναθρέφουν.

    Ἀρκούμαστε σὲ λίγες ἀκτῖνες
    ἄν ἀπὸ τύχη φτάσουν
    σὰ χάδι παρηγορητικὸ στοὺς ὤμους. 

    ***

    Μώβ ἀνοιχτὸ

    Μέσα μου 
    μιὰ θάλασσα χύθηκε.
    Μοῦ πνὶγει τὸ αἷμα
    λίγο-λίγο·
    ξεβράζοντάς το
    στοὺς μορφασμοὺς
    ἀγνώριστο.