ΤΑ ΦΤΙΑΧΤΑ
Ανακάτεψα καλούδια του κήπου
με λάδι, μπαχάρια και τυριά.
Αγάπησα σε όλη την πορεία το φτιαχτό,
χωρίς σκοπούς και τέτοια.
Δεν είναι η γεύση που με ξεσηκώνει.
Δεν είναι η μυρωδιά που με σκαλώνει,
είναι ένα πόνημα σιωπηλό κι επίπονο.
Δεν είναι τέχνη, δεν είναι ανάγκη.
Δε φτάνει να είναι το παρακολούθημα την ημέρας.
Προτεραιότητα σημαντικής επιβίωσης δεν είναι,
καθώς όλα τα υλικά μαραίνονται, πεθαίνουν.
Παντού χρώματα που αλλοιώνονται,
χυμοί που εξατμίζονται,
μύριες χημείες εσώκλειστες στο φούρνο μου καμώνονται.
Δεν είναι χαρά, είναι η γιορτή του φτιαχτού
που σαν όλα τα φτιαχτά δε μένει, δε πετυχαίνει πάντα.
Ένα πιάτο φαί και δυο ποιήματα
Μου φτάνει σήμερον.
***
ΤΑ ΜΗΝ
Τα όμορφα Μην περνούν αδιάφορα
με πρόσχαρο το λίκνισμα από μπροστά μας
Και δες, τα χέρια απλώνουν ανοιχτά,
σα σ’ όνειρο δουλεύουν ακούραστα,
αρπάζοντας από ένα Μην για να το βάλουν
τρόπαιο στη κρυσταλλιέρα της φαντασίας.
Τα όμορφα Μην πάσχουν και ίπτανται
ως αιωρούμενες φούσκες περνούν
από χέρι σε χέρι και σπουν αθόρυβα πάνω στα μούτρα μας.
Τα όμορφα Μην ειν’ άπιαστα,
εις μάτην το παλεύουν μιας και δε ξέρουν
τι πα’ να πει το Μην στην ώρα του.
***
ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ
Προσεκτικά σε φτιάχνω, σε σάζω τακτικά,
τρίχα να μη πετά και την εικόνα σου χαλά.
Προσεκτικά σε ομορφαίνω σαν φεύγεις τώρα μακριά
μα με πειράζει που δεν είσαι πια δικός μου.
Δηλώνω πως για πάντα θα ήθελα μόνο
σε μένανε να ανήκεις
μα εσύ φεύγεις, ταξιδεύεις για να πας
σ’ ένα πολύβουο γραφείο τακτικό,
να γίνεις ένα και να ξεχυθείς,
με τους πολλούς φακέλους να αναμετρηθείς.
Ομολογώ πως μου λείπεις ήδη, πριν αρχινίσει το φευγιό
Να ξέρεις, ίσως το πετύχεις να γίνεις φάρος λαμπερός
ένας μικρός θεός λειτουργικός, ο σπουδαίος διερχόμενος.
Ίσως μια μέρα γίνεις το φως
εκεί που αχνοφέγγει η απελπισία
Ίσως για άλλους να είσαι δείλι η της σιωπής η ομίχλη
Ίσως να είσαι η χαμένη ανάμνηση αγνώστου παραλήπτη.
Να φύγεις ατσαλάκωτος, άλλο να σε κρατώ, δε πρέπει.
Σ’ αφήνω εδώ στον πάγκο
με ένα γραμματόσημο για φυλακτό.
*Από τη συλλογή “Πεζολίβαδα”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.
