I did touch
Your skin
Smooth as a flat screen
My fingers pretending
They were your lips
Sweating stars
I rode all night
Insane, hopeless

Restless imagination
Restless fiery tongue
Restless majestic perversion

Such has been the allure of your song
And so miserly your efficacy
Bringing out into the open
The sham of your sexual games
Oblivious to the courses
You paid no mind to the collateral damage

Who pays for the yet unbroken dishes?
Who carries the corpse before it dies?
Who gulps the bubbling broth
To announce that it’s over boiled?

Lest you confuse my waxing desire
With the feelings that your infinite ego hankers for
The root of all this;
This unstoppable verbiage of yours
That just inflates my insatiable fire.

The skeletons I see are green
And pure is how I want you, or do I?
Truth be told, I want to end of this paperwork of tongues
That has dried up my mouth
Wet knickers
And a birdcage between my navel and my back
A collection of unheard moans
A beast chain to nothingness

Savage heart
Don’t let yourself die in reason.
You have the titillating key
It’s time, it’s time
To fly high, you dreamer
Pleasure can always be found
Here and now.

*From the book “La Gracia de law Nieves”, A Voz Limpia, Melbourne 2017.

*

Σεξουαλική φλυαρία

Άγγιξα
Το δέρμα σου
Ομαλό σαν επίπεδη οθόνη
Τα δάχτυλά μου προσποιούνται
Ότι ήταν τα χείλη σου
Ιδρωμένα αστέρια
Ταξίδευα όλη τη νύχτα
Τρελή, απελπισμένη

Ανήσυχη φαντασία
Ανήσυχη φλογερή γλώσσα
Ανήσυχη μεγαλοπρεπής διαστροφή

Αυτή ήταν η γοητεία του τραγουδιού σου
Και τόσο ασήμαντη η αποτελεσματικότητά σου
Βγάζοντας στη φόρα
Την ψευδαίσθηση των σεξουαλικών σου παιχνιδιών
Απορροφημένη στα μαθήματα
Δεν έδωσες προσοχή στις παράπλευρες απώλειες

Ποιος πληρώνει για τα ακόμα άσπαστα πιάτα;
Ποιος μεταφέρει το πτώμα πριν πεθάνει;
Ποιος καταπίνει τον αχνίζοντα ζωμό
Για ν’ ανακοινώσει ότι έχει παραβράσει;

Φοβάμαι μπερδεύεις την επιθυμία μου για αποτρίχωση
Με τα συναισθήματα που το άπειρο εγώ σου λαχταρά
Η ρίζα όλων αυτών.
Αυτή η ασταμάτητη φλυαρία σου
Αυτό απλώς φουντώνει την ακόρεστη φωτιά μου.

Οι σκελετοί που βλέπω είναι πράσινοι
Και είναι ξεκάθαρο ότι σε θέλω εσύ ή εγώ;
Η αλήθεια να λέγεται, θέλω να τελειώσω μ’ αυτή τη γραφειοκρατία των γλωσσών
Που έχει στερέψει το στόμα μου
Υγρές κυλότες
Και ένα κλουβί ανάμεσα στον ομφαλό και την πλάτη μου
Μια συλλογή από ανήκουστες γκρίνιες
Μια θηριώδης αλυσίδα στο τίποτα

Άγρια καρδιά
Μην αφήσεις τον εαυτό σου να πεθάνει από λογική.
Έχεις το κλειδί της διέγερσης
Ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα
Για να πετάξεις ψηλά, ονειρευτή
Η ευχαρίστηση μπορεί να βρεθεί πάντα
Εδώ και τώρα.

*Από το βιβλίο “La Gracia de las Nieves”, Εκδόσεις A Voz Limpia, Μελβούρνη 2017 (αγγλο-ισπανική έκδοση. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Να είστε προσεκτικοί με τις λέξεις,
Ακόμα και με τις θαυμαστές.
Για τις θαυμαστές βάζουμε τα δυνατά μας ·
Μερικές φορές μαζεύονται σαν έντομα
Κι αφήνουν όχι ένα κεντρί αλλά ένα φιλί.
Μπορούν να είναι τόσο καλές όσο τα δάχτυλα.
Μπορούν να είναι τόσο πιστές όσο ο βράχος
Που πάνω του στρογγυλοκάθεσαι.
Αλλά μπορούν να είναι και μαργαρίτες και μελανιές.

Ωστόσο είμαι ερωτευμένη με τις λέξεις.

Είναι περιστέρια που αποσπώνται απ’ το ταβάνι.
Είναι έξι ιερά πορτοκάλια καθισμένα στα γόνατά μου.
Είναι τα δέντρα, τα πόδια του καλοκαιριού,
Κι ο ήλιος, το παθιασμένο του πρόσωπο.

Ωστόσο συχνά με απογοητεύουν.

Έχω τόσα πολλά που θέλω να πω,
Τόσες πολλές ιστορίες, εικόνες, αποφθέγματα, κ.τ.λ.
Αλλά οι λέξεις δεν είναι αρκετά καλές,
Οι λανθασμένες με φιλάνε.
Μερικές φορές πετώ σαν ένας αετός
Αλλά με τις φτερούγες του τρωγλοδύτη.
Όμως προσπαθώ να τις φροντίζω
Και να είμαι ευγενική μαζί τους.

Οι λέξεις και τ’ αυγά πρέπει να χειρίζονται προσεχτικά:
Μια φορά αν σπάσουν, είναι πράγματα
Που είναι αδύνατον να επισκευαστούν

*Mετάφραση: Κώστας Λιννός. Το ποίημα το πήραμε από τη σελίδα τη Έλλης Γρίβα στο facebook, σχέδιο της οποίας συνοδεύει την ανάρτηση.

χωρίς άγκυρα
ριγμένη
καράβια
σ’ ανύπαρχτο νερό

οι έλικες
να μη γυρίζουν
στο κενό

το όνειρο
σαν το μπετόν
οι άνεμοι
πετρωμένοι

μια στροφή
από ζεϊμπέκικο
πορνεία της στιγμής

καλέσματα
από ραντάρ
αόρατα ναυάγια

στη θέα όλων
στα τυφλά μάτια
στα πληγωμένα γόνατα

ξανάρχεσαι
στην πόλη-πέρασμα
στο λιμνασμένο
παλιο λιμάνι

εδώ
αναβράζει
βρωμάει
επιβολή
εξουσία
ανεργία

στα χέρια
στα σώματα
στο λογισμό
στον έρωτα

που έγινε μύθος

και σαν μύθο

τον προσκινούσαν

τώρα τα κουρέλια του

πουλούν

υπερεκτιμημένα

και ως θέαμα

τον ματώνουν

τον βρίζουν

δοκιμάζουν

το αίμα του

και αηδιασμένοι

το φτύνουν

Επανάληψη

Μάτια πεσμένα στο πάτωμα,
χέρια μουδιασμένα,
αισθήματα ζερασμένα στη τουαλέτα,
στον αφαλό σου κρέμεται ένας τεράστιος ομφάλιος
ένα μωρό που μεγαλώνει
έξω από το σώμα.
Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;
Καμία ανάμνηση.
Εικόνα σε επανάληψη,
που κάθε πρωί είναι καινούργια.
Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;
Ένα γυμνό σώμα ξαπλωμένο
λίγα μέτρα μακρυά σου
πηγαίνεις προς τα εκεί
όλα σβήνουν.
Και πάλι η ίδια εικόνα.
Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;

***

Στιγμή ευτυχίας

Ξημερώνει και εσύ κοιμάσαι τόσο ήσυχος.
Νιώθω ελαφριά, νιώθω το κορμί μου
τόσο αρμονικά δεμένο,
την ψυχή μου τόσο διάφανη.
Χορεύω.
Ας μην με βλέπεις.
Για αυτές τις στιγμές μικρής, ευγενικής ευτυχίας
ζούμε καλέ μου.
Για να κοιτάζω στα μάτια σου
και να βρίσκω την γαλήνη.
Για να νιώθω τα κορμιά μας να κάνουν έρωτα
και να βρίσκω την ηδονή.
Για να κοιμάσαι δίπλα μου και να
με νανουρίζει η ανάσα σου.
Για να με αγκαλιάζουν τα όμορφα,
ζωγραφισμένα σου χέρια
και να νιώθω ικανή.
Για αυτό είσαι εδώ.
Για αυτό είμαι εδώ.
Για αυτό Σ’αγαπώ σήμερα, τώρα,
αυτό το ξημέρωμα.
Για αυτό το ξημέρωμα.

*Από τη συλλογή “Δολοφονία εκ προμελέτης”, Εκδόσεις Κενότητα, 2017.

Ομίχλη στη θάλασσα
λιμάνια άλγους
άδειες φωλιές πουλιών
οι αετοί δεν παρευλάνουν
με τους κούφιους ήχους της καμπάνας
οι αύρες δεν έρχονται
οι αγροί δεν ανθούν
τα πέλαγα δεν αφρίζουν
η χαρά δεν είναι εδώ
είναι πιο κάτω
κάνει τη χαμάλισσα
σε νοτισμένες ερημιές
σε μπαλκόνια
σε πάθη απαστράπτοντα
που τρέχουν ξοπίσω μας
και μας συνοδεύουν
μέχρι το θάνατο

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Τόσα χρόνια!
Και πάλι στάθηκα
στις αποβάθρες που με περίμεναν
στους ελαφρείς κυματισμούς
των πλοίων,
στην ομίχλη
που έπνιγε την ανάσα μου
με μια παράξενη επιθυμία
να μην γεράσω γρήγορα.
Θεέ μου!
Πόσο θα ‘θελα να ταξιδέψω

***

ΡΥΘΜΟΙ

Δώσε στο πρόσωπό σου
την έκφραση της μουσικής,
της φράσης που σε συνεπαίρνει.
Κράτα τους ρυθμούς
με το δικό σου σώμα
σε κτύπους αυτοσχέδιους.

***

ΟΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Οι πιο ωραίες λέξεις έρχονται τις νύχτες
καθώς οι σκιές του φεγγαριού,
παράξενες ερωμένες
που μπαίνουν στης ψυχής
και του μυαλού το καταφύγιο…

***

ΑΔΥΝΑΜΟΙ ΛΥΧΝΟΙ

Κωπηλατώ
στη μέση του γαλάζιου.
Πίσω μου
οι αδύναμοι λύχνοι.
Πρόσωπα
στη στάση του αποχωρισμού
σκιές που βιάστηκαν να λησμονήσουν.
Μετέωρες.

*Από τη συλλογή “Ο Αύγουστος που περιμένω”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2016.

Ηρεμία

Η τέλεια επικοινωνία είναι
Η σιωπή μιας αγκαλιάς.
Όταν ακούς μόνο το ρυθμό της ανάσας,
Όταν εκπνέεις ήχους αχνούς,
Οι απαλοί ψίθυροι είναι
Εκδήλωση επιδοκιμασίας,
Το ήρεμο χάδι είναι πηγή στοργής.
Η τέλεια επικοινωνία,
Όταν το θρόισμα της καρδιάς είναι
Η μόνη ηχηρή παράβαση.

***

Άγγελος λευκός

Μικρή ικέτιδα της ζωοδότας σου μορφής

Τη φλογισμένη ψυχή στα χέρια σου απλώνω.

Γλυκιά ανάσα, αγκαλιά ιαματική-

Ιερό σημάδι της καρδιάς η χαρακιά

Σε ελπιδοφόρα όνειρα-

Της προσδοκίας η ζέστη με τυλίγει.

Λαμπρό φως καλοκαιριού-

Χρόνια πολλά, απογειώνομαι μαζί σου.

Ο τυφλός
ανεβαίνει την εσωτερική σκάλα.
Το ένα χέρι του στην κουπαστή.
Το άλλο
ψηλαφεί στο κενό.
Ανιχνεύει πιθανά εμπόδια.
Ανεβαίνει αργά την εσωτερική σκάλα.
Ο τυφλός
έχει πολλές πιθανότητες να σκοντάψει.
να κατρακυλήσει στην κλίμακα.
Απλά,
ψηλαφώντας,
εξασφαλίζει ένα ελάχιστο ασφάλειας.
Κι αισθάνεται ελεύθερος
συμφιλιωμένος με το απρόβλεπτο

*

Συμφιλιωμένος με το απρόβλεπτο.
Αλλά με την έλλειψη;
Με το Κενό;
Με το άδειο;
Ο τυφλός
θυμάται τα χρώματα.
Ξεθωριάζουν όμως
διαρκώς στη μνήμη του.
Θυμάται μια υποψία χρωμάτων.
Πού και πού
ριπές θυμού τον διαπερνούν
για την απώλεια της όρασής του.
Δεν διαρκούν πολύ.
Συμβιβάζεται με το σκοτάδι και πάλι.

*

Αφουγκράζεται ήχους.
Τους μετατρέπει με τον ψυχισμό του σε μουσική.
Με τον ψυχισμό του,
Δεν γνωρίζει κλίμακες,
νότες.
Το μόνο που γνωρίζει
είναι την ανάγκη του να μειώσει την έλλειψη.
Οσφρίζεται μυρωδιές
αφουγκράζεται θροΐσματα
και προσπαθεί να αναπαραστήσει με τη φαντασία του τη φύση.
Συχνά όμως
γκρεμοτσακίζεται
πάνω στα τυφλά του μάτια.
και είναι αναγκασμένος να συνεχίζει.
να αποδέχεται την τυφλότητά του.
Αυτό που χάθηκε οριστικά.

*“Οι Περιπέτειες ενός τυφλού”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.

This is the face that will survive my face.
This space, this light survive
the hour they were snatched from time.

Afterlife judgments loom:
this – a hairdo?
the squint – a twitch of humour?

Why be redeemed or damned,
when you can be noticed?
or, forwarding, converse fοr ages,
the stilled gaze with live glances?

I’m settling in to the longer life,
fragments of I
and his eye
circling in stellar winds

***

Φωτογραφική ζωή

Αυτό είναι το πρόσωπο που θα επιβιώσει το πρόσωπό μου.
Αυτός ο χώρος, αυτό το φως επιβιώνουν
με την ώρα που ξέκλεψαν απ’ το χρόνο.

Οι μετά θάνατον ετυμηγορίες δεσπόζουν:
αυτό – μια κόμμωση;
το αλλοιθώρισμα – ένα διάλειμα με χιούμορ;

Γιατί να εξαγοράζεσαι ή να καταδικάζεσαι,
όταν μπορούν να σε παρατηρήσουν;
ή, προωθώντας, να προσηλυτίζεις για πολύ,
το ήρεμο βλέμμα με ζωντανές ματιές;

Καταφεύγω σε μια πιο διαρκή ζωή
θραύσματα του εγώ
                  και το μάτι του
να περιστρέφεται σε αστρικούς ανέμους

*Από τη συλλογή “Flares” (“Πυροτεχνήματα”). Mark Time Books, 2016. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.