Καλά θά ήταν
αν
το καλοκαίρι
δεν είχε έρθει ποτέ
μες στο χειμώνα
Όταν ήταν κρύο
τίποτε δεν γινόταν
και μάλλον τίποτε
δεν θα γινόταν

Δεν ήξερα.
Με χάιδευε τόσο.
Και μπορείς να κρατήσεις τη νύχτα σου,
εγώ θα κρατήσω τσίλιες
για τον “Ηλιο – την απουσία του Ήλιου

*Από το βιβλίο “Η εποχή των ανακαλύψεων” (δίγλωσση έκδοση – αγγλικά και ελληνικά), Εκδόσεις futura, Αθήνα 2002.

Έρωτες

δυο φύλλα πέφτουν από την κερασιά
ξεγελάν τον άνεμο σμίγουν
σε έναν καρπό

ένα αγόρι ένα κορίτσι
μαλώνουν στον δρόμο
γλείφοντας πληγές του χρόνου

στη χαμένη σχεδία του παρόντος μας
το πρόσωπό μου χάνεται στην καρδιά σου
το κορμί σου εισβάλλει στο πνεύμα μου
στις σπηλιές του χθες
ο ύπνος σου βγάζει στα όνειρά μου
ο άνεμος μου δροσίζει την καρδιά σου
στο κουβάρι του μέλλοντός μας
οι στιγμές σου γράφουν τις λέξεις μου
οι πληγές μου δείχνουν τα βήματα σου

μπαλκόνι στο αυτοκίνητό του
δάσος στο υπόγειόο της

αντικρίζουν τα μάτια
ραντεβού στους βυθούς
που οδηγούν στα μπλε σύννεφα

εκεί όπου το αίμα συνεχίζει να κυλάει

***

Καρδιά ίδια εκστατικό μάτι-Μάης, Αύγουστος και Νοέμβρης©

Μάης

σε βρίσκουμε
όπως οι γνωστοί άγνωστοι
συναντούν την Ιστορία
οι πλάνητες σε λένε νονό
στις στέγες σου λιάζονται
θερινά ρολόγια
παρθένες λέξεις
τα μεσημέρια σου δροσίζουν
τους μόνους των λίγων που γράφουν
σε άδεια καφενεία
κάποιο απόγευμα που η αγορά έχει κίνηση
κι η Πασιφάη γυρεύει τον ιδανικό εραστή

***

Αύγουστος

Aut viam inveniam aut faciam

δεν μοιάζω με κανέναν
οι μέρες των άλλων έχουν αδελφές
όλοι ξοδεύονται στον χρόνο
μόνος μου μένω
να κλείσω τα φθαρμένα βιβλία των εποχών

ίσως γιατί λάμπω
σαν αστέρι στους βυθούς

εκεί βρίσκονται οι
άνθρωποι στις διακοπές τους
αντάρτες του γραμμικού χρόνου
εραστές κυκλοτερών αφηγήσεων
εκεί χωρίζουν
οι αγάπες των καθημερινών δρόμων
πορείες που δεν στρώθηκαν από δυνάμεις της φύσης

στις σπηλιές μου γεννιούνται λιονταράκια
από μανάδες που αγάπησαν άντρες
που δεν υπήρξαν παρά μονάχα σε κάποιες
άγνωστες νύχτες ηδονής παραφοράς ή
απλώς σκέτης τρέλας
των οποίων την αλήθεια ποτέ δεν θα μάθουμε

***

Νοέμβρης

Οι θολές νύχτες τρεμοσβήνουν
αλλάζοντας πορείες
για τις σκιές της φωτιάς

ομίχλη στο βλέμμα
καθαρίζει την σκουριά από
τις λέξεις
σ’ αγαπώ σημαίνει νερό
που κυλάει στους δρόμους
τις πυκνές ώρες της νύχτας όταν
ο ιδρώτας αίμα γίνεται
και οι ήχοι χορεύουν ασταμάτητα
αγκαλιά με τα ξωτικά

όσοι και όσες
σαλπάραμε ως σκοτεινά πλεούμενα
νοιώσαμε των βυθών τον πόνο
ενώ οι γλάροι τσιμπούσαν τους αφρούς
επιστρέφουμε
ως πειρατές που τους έκλεψαν τον χρόνο
γνωρίζοντας σπάνιες γλώσσες
που κανένας δεν θέλει να μιλήσει

1

Προστάτες

της ολόκληρης πίτας και του χορτάτου σκύλου.
Όσους
αρκετά αρετουσάριστους
αρκετά μανιακούς
αρκετά μακριά
ανήθικους σκύλους
γνωρίσετε,

στο πυρ.

Σταθείτε, στήστε αυτί
ν’ ακούσετε.
Κοιμούνται
όπως
έστρωσαν.

Αυτοί
το μέρος της ουσίας
το περιεχόμενο
έλαβαν.
Εσείς, το μέρος
της ουσίας
της περιουσίας
της σοφίας
προκατήχατε.

Όλοι καλά
όλα καλά.

2

Η αγνότητα

των ποδιών μου
ως βιασμένη ιέρεια,
στον δρόμο για τον παράδεισο
εκπορνεύεται.

Δεν παρακολουθεί κανείς.

Οι φύλακες της τιμής
και οι εγγυητές της ευτυχίας μου,
κάνουν
τα στραβά μάτια.
Αγνοούν
τα σημεία της παράνοιας
κατά
τη συνουσία των υλικών.

Θα πιάσω
μερικούς
στο στριφογύρισμα
και θα τους βγάλω τον αδόξαστο

να τους δοξάσει.

3

Το κακό —αχόρταγο—
εν μία νυκτί
νυχτώθηκε.

Ψηφίδα την ψηφίδα
αποδομεί
«παιδαγωγεί».
Πίνει γουλιά γουλιά
το αίμα σου
κομμάτι το κομμάτι
τρώει, τη σάρκα σου.

Γι’ αντίδωρο
μοιράζονται σταυροί
σταυροί
να τους μπουκώσεις
σταυροί να σπάσεις το κρανίο σου
στο πιάτο, να κεράσεις το μυαλό σου
σταυροί.

*Από τη συλλογή “η απουσιολόγος”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

……………
στό τέλος τού δρόμου
τά νοτισμένα μέ κάβλα στήθια 
πού οί ρόγες τους ξεχειλώνουν τά ντεκολτέ τών κοριτσιών,
περιμένουν νά τά χαιδέψει τό χνώτο τού έρωτα, 
νά τά ρουφήξει ή σαλεμένη ανάσα τού πάθους,
στό τέλος τού δρόμου 
αυτά τά πανέμορφα αναστατωμένα κορίτσια 
περιμένουν τούς αναστεναγμούς τού ειδύλλιου 
νά τά πάρουν αγκαζέ 
καί νά πυρποληθούν τά σαλιωμένα χείλη τους
από τήν απόλαυση τής αμέλειας, 
στό τέλος τού δρόμου 
περιμένουν τά καλλίγραμμα πόδια τών κοριτσιών 
νά τά χαϊδέψουν σιγά καί απαλά τά δάκτυλα τού πόθου 
καί νά σεργιανίσουν ανάμεσα στά μπούτια. τους 
τά εκχυλίσματα τών σπασμών τού αιδοίου, 
όταν ζαλισμένο από τά βρωμόλογα τής ηδονής 
βλασφημάει ασύστολα -έστω γιά λίγες στιγμές-τήν ανοησία τής τυρρανικής αγωγής τού φύλου τους
πού δολοφονεί τά λαχταρίσματα τής ελευθερίας  τής επιθυμίας, τής φαντασίας τους,
στήν άκρη τού δρόμου 
μέ τά μυαλά τους καμμένα 
τά κορίτσια ασχήμαιναν 
μάταια περιμένουν νά τά στροβιλίσει ό έρωτας, 
ό έρωτας πού δέν ξέρουν 
ό έρωτας πού φοβούνται, 
στήν άκρη τού δρόμου 
τά άσχημα πιά κορίτσια 
αναπολούν σιωπηλά τήν ομορφιά τών ονείρων τους πού έγινε παρελθόν, 
μέ τίς ζωές τους επιταγμένες από τά κλισέ τής πραγματικότητας,
τά κλισέ 
αυτά τά σκουλήκια πού δουλεύουν καθημερινά καί ύπουλα 
τρώγωντας τά σωθικά τού θεριού, τού Έρωτα, 
ακολουθούν μέ τό βλέμμα τους νά κοιτάζει τήν άσφαλτο 
τούς νταβατζήδες τους,
πού παριστάνουν τούς καμπόσους στούς ρόλους τού συζύγου, τού συντρόφου, τού εραστή,
τά κλειδώνουν στούς τέσσερις τοίχους 
σ αυτή τήν επικράτεια τής συντροφικότητας ή τής οικογένειας, 
τά ξεψυχούν βιάζοντας τα μέ λογικές ηλίθιες 
καί τά ταίζουν κάπου κάπου μέ πουτσοαποφάγια,
στήν άκρη τού δρόμου 
πέρασα προχθές από εκεί 
δέν υπάρχουν πιά κορίτσια 
κοντοστάθηκα, άναψα τσιγάρο κι αναρωτήθηκα
πώς γίνεται 
αυτά τά Κορίτσια 
νά πετάξουν τόση Ομορφιά 
γιά νά γίνουν αποδεκτά από τόση Ασχήμια….

Ανοιξιάτικες συνέχειες ερωτικής ποίησης…..όταν ή μαγιάτικη νύχτα σκοντάφτει άυπνη στή νηφαλιότητα στιγμών ρουφηγμένης ερωτισμοπάθειας καί νόστου γιά παλφάζουσες συνευρέσεις,πού οί σταγόνες τού ιδρώτα τους,ειρωνεύονται τήν άνυδρη ανακυκλούμενη κανονικότητα τής ηλιθιότητας πού από τά αυτιά της ξεχειλίζει ή βαρύτητα τής ασυνάρτητης ratio…..

* Aπό τό FUCK OFF long poem, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

κάποιος που βιάζεται πολύ
για να καθυστερήσει

*

[ένας μετρ του είδους του, δίχως αντικείμενο πια]

*

μια βλαβερή συνήθεια
που εφηύραν οι πρωτόπλαστοι
για να χωνέψουν το μήλο

*

ένα “γιατί”
δίχως ίσκιο

*

το θηλυκό νιαούρισμα που απόψε σε τρελαίνει

*

αυτό που συνεχίζει απτόητο
μόλις σε ξεπαστρέψει

το ροδοπέταλο του συνειρμού
-λέμε τώρα-

*

ο περιβόητος “καθ’ ύλην αρμόδιος”
[σε αυτόν να τα πεις]

*

μία ευχή που είθισται να λειτουργεί ως κατάρα

*

το “έτσι απλά” της μοναξιάς

*

ή τα φτερά του μουσικού
καψαλισμένα απ΄ τα ωδεία

*

μια άδεια πενθήμερη
που ακόμα να τελειώσει

*

η ταραγμένη δίψα σου
για περισσότερο χρόνο

*

[και να σκεφτείς πως κάποτε
αυτό το spleen
αρκούσε]

*

ας αλλάξουμε ρέμα

*

χιονίζει σπάνια στην Αθήνα
εσύ φταις

*

υπό άλλες συνθήκες
το στήθος σου
θα διδασκόταν στα σχολεία

*

ας είχαμε ο ένας το άλλον
όσο μπορεί να έχει
κάποιον
κανείς

*

άλλη μια μόνη μοναξιά

κι εσύ
που “αξιοπιήθηκες καταλλήλως”

*

δεν με αναγνωρίζω πια

τα μάτια μου
δύο διαβητικοί αχθοφόροι

*Από τη συλλογή “χαρτάκια”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Μάρτης 2016.

‘

Χριστούγεννα
κρατούμενοι
σ΄ανήλιαγα κελιά
θα κόψουν την πίτα
την Πρωτοχρονιά
ο ευρών αμοιφθήσεται
θα έχει διπλή μερίδα
φαγητό και γλυκό
μια βδομάδα απαλλαγή
απ΄τις αγγαρείες.

Χριστούγεννα
κρατούμενοι
σε μικρά δωμάτια
σε απρόσωπες πολυκατοικίες
άνεργοι και μη
φτώχεια, εξαθλίωση.

Χριστούγεννα
σε κελιά ή δωμάτια
μικρή η διαφορά
η φτώχεια
μηδενίζει την ελευθερία
την ώρα
που ο πλούτος κομπάζει
και επιδεικνύεται.

Εποχών Διαδοχή

ΚΑΙ Η ΒΡΟΧΗ η φθινοπωρινή πέφτει
το χώμα αναδύει χρωματισμένες ευωδιές.
Μαζί και τα καφεκίτρινα φύλλα των δέντρων πέφτουν.
Σώματα γυμνά.

Η μελωδία ακούγεται
καθώς τα φύλλα παρασύρονται
στου ανέμου την απανωτή πνοή.
Εποχών διαδοχή.

***

Εικόνες

ΜΗΝΥΜΑΤΑ διακριτικά στον αχό της αυγής,
αναλογίζομαι την πραγμάτωση των ονείρων μας
αλαργινή στιγμή,
τα όνειρα ταξιδεύουν στην αστροφεγγιά
Ο νους τρέχει
κρουνός εικόνων.
Ο γλάρος κάνει ελιγμούς πάνω από το τρεχαντήρι.

***

Αιωνιότητα

ΕΚΑΝΕ δύο τρεις γύρους
ήρθε και κάθισε στο χέρι μου
μια πεταλούδα,
βαθύ το μπλε επάνω της
λες και την είχε βάψει ο ουρανός.
Το πλάσμα αυτό με το ανυποψίαστο πέταγμα
πλησίασε έναν άνθρωπο
για μια στιγμή.
Πόσης διάρκειας;
Απροσδιόριστο.
Ίσως μια αιωνιότητα.

***

Δέσμιοι

ΠΥΡΑΚΤΩΜΕΝΗ η ζωή μας
και δεν τολμήσαμε το άλμα
την υπέρβαση του εαυτού.
Φοράμε ακόμα τα προσωπεία
κατοχή ψυχής.
Κρατήσαμε στερεότυπους ρόλους
αρνούμενοι τη λύτρωση του αυτοσχεδιασμού.

***

Διάχυση

ΠΡΩΙΝΟ
τα πουλιά καλημερίζουν τον ερχομό της ημέρας
το φως απλώνεται
με τα λιγοστά σύννεφα θα παίξει κρυφτό ο ήλιος.
και εμείς τελούμε
τις πράξεις που διαχέονται στου χρόνου το πέρασμα.

***

Ομίχλη

ΞΗΜΕΡΩΜΑ
ομιχλώδες τοπίο.
Αχνοφαίνονται τα δέντρα και οι κορυφές των βουνών
στα σοκάκια του χωριού οι πρώτοι διαβάτες της δουλειάς.
Ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στην παγωνιά,
σου φέρνει ρίγος.
Ομιχλώδεις και οι σχέσεις.
Διστακτικά τα βήματα.

***

Ακατανόητο

ΚΑΘΟΣΟΥΝ με απλανές βλέμμα
σαν να χανόσουν στην απεραντοσύνη του κόσμου,
σιγυψιθύριζες
αλήθεια
το παραμιλητό σου σε συγκλόνιζε
σαν να ήθελες να ονοματίσεις το ακατανόητο.
Σε τι ταξίδια χάνεται ο νους σου;
Ποια μέρη απάτητα επισκέπτεσαι;
Κρυφά είχες φύγει
να μην τρομάξεις τα πουλιά.

***

Αστέρια

ΟΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ αόρατοι διαβαίνουν.
Ίσως αναζητούν ένα χαμόγελο στην κίνηση του κόσμου.
Πουλιά ξενιτεμένα.
Τις νύχτες μένουν ξάγρυπνοι
με τα άστρα συντροφιά.
Ίσως σ’ ένα από αυτά να βρίσκουν το ταίρι τους.
Ίσως σ’ ένα αστέρι να φαντάζονται την ιδανική τους πόλη.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρι ολόγιομο”, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2010.