Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Βαβέλ – Κυκλοφορεί
ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
Ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
ήταν, δεν ήταν ένας άνθρωπος που πλέον
δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ ξανά ένας άνθρωπος
που πλέον ούτε άνθρωπος, ούτε κανένας πλέον
κανείς άνθρωπος, πλέον κανείς
ένας άνθρωπος που δεν ήταν κανείς
πλέον άνθρωπος ήταν, δεν ήταν
ένας, κανένας, ούτε πλέον, ούτε, ούτε
πλέον που άνθρωπος ένας ήταν, δεν ήταν κανείς
ούτε άνθρωπος, ούτε κανένας πλέον
δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ ξανά
πλέον άνθρωπος ένας, πλέον κανείς
ούτε πλέον, ούτε κανένας, ούτε ένας
ποτέ ξανά δεν ήταν ένας άνθρωπος
ούτε κανένας πλέον, ούτε πλέον, ούτε άνθρωπος
πλέον κανείς, ήταν, δεν ήταν, ούτε πλέον
ποτέ πλέον κανείς, ούτε ένας, ούτε κανένας
κανείς κι ούτε θα γινόταν ξανά άνθρωπος πλέον
κανείς κι ούτε πλέον, ούτε ένας
ήταν, δεν ήταν κανείς άνθρωπος.
Ποιήματα | Γιώργος Χριστοδουλίδης
Δυο κυρίες στην παλιά Λευκωσία
Tις Κυριακές
χαμηλότερα από τη ψαλμωδία του Ιμάμη
που αγκιστρώνεται σαν σκέπαστρο στον αέρα
γηραιές κυρίες εξέρχονται από τα μνημόσυνα
κρατώντας πιάτα με κόλλυβα.
Τα μοιράζουν
όχι μόνο σε κοντινούς
αλλά και σε περαστικούς
που δείχνουν περισσότερο να πεινούν
παρά κάποιο ενδιαφέρον
για τα τελετουργικά.
Δυο τέτοιες κυρίες
την ώρα που ο συρμός
πολλών παράξενων ανθρώπων σκορπίζεται
στα οφιοειδή σοκάκια
πλησιάζουν προς το μέρος μου
“όχι, όχι την άλλη Κυριακή, δεν θα είμαι,
θα λείπω”
λέει η μια περήφανα
σαν να είναι ό,τι πιο σημαντικό της συνέβη
τον τελευταίο καιρό.
«με προσκάλεσαν,
με προσκάλεσαν πολλές φορές
και τελικά δέχτηκα».
Το λέει αργά επισυνάπτοντας στην κάθε λέξη
μια παύση θριάμβου
το λέει υπογραμμισμένα
σε απόσταση αναπνοής
από το πρόσωπο
της αγαπημένης της φίλης.
View original post 501 more words
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Από τα “Εφημερόπτερα”
Αλίμονο!
δεν είναι πια
ένα επιπόλαιο καλοκαίρι.
Επίσημα καταδικάστηκε
σε ορυχείο
με ζώα εξόριστα
πικρά νερά
στείρα εδάφη.
Αλίμονο!
δε θα ξανακουστεί
το τραγούδι του δάσους.
***
Κανονίζουμε ωραίους περιπάτους…
Σε ουδέτερα φωτισμένους διαδρόμους
Όπου ράχες βιβλίων κηπουρικής γεμίζουν ράφια
Δίπλα στη νιοστή χιλιάδα “θρύλων” εγχώριων
[Άδειο καρότσι ο στίχος…]
“Τετράδια για τα παιδιά, θυμήσου εξάπαντος και το σαλάμι!”
Τρίξιμο κλειδιών στη μέσα τσέπη˙ τα μεγάφωνα δεν σταματούν
Να διαλαλούν τις προσφορές τους.
* “Εφημερόπτερα”, διαδικτυακή έκδοση 24 Γράμματα, Θεσσαλονίκη 2015.
Γιώργος Γέργος, .από μεγάλο ύψος
ποιος ο εαυτός μου
μέσα στα φθινόπωρα
να’ χει δικό του τάρταρο
εάν το επιθυμεί
ποιος ο εαυτός μου
να πέφτει
στα χέρια στα πρόσωπα
μεγάλο το κυνήγι,
να λέει:
χορτάσαμε
κι απόψε
χρήση.
*Από τη συλλογή “ο εαυτός ήχος”, Εκδόσεις Εξάρχεια, Νοέμβριος 2013.
Θεόδωρος Μπασιάκος, Ουρανός
Δώστε μας πίσω τον ουρανό!
(Γκέο Μίλεφ)
Την πατρίδα μας
στον ουρανό
να χτίσουμε απ’ την αρχή
σπίτια κήπους χωράφια
να καλλιεργούμε
το στάρι το σταφύλι τα γράμματα
ξανά
κι’ ένα εργοστάσιο να δουλεύουμε
να παράγουμε χιόνι μαδώντας τις χήνες
ξανά
και τη δημοσιά να έρχονται
τα τσίρκα να μας ξετρελλαίνουνε
να φεύγουν να φεύγουμε
μαζί τους κι’ εμείς
(οι καλύτεροι από εμάς)
γι’ άλλους
πέρα ουρανούς.
.
Θ. Δ. Τυπάλδος, Στη δίνη της γιορτής
Χέρια που σε κοιτούν
Πάνω απ’ την πόλη που αχνοφέγγει λήθης εγκυκλοπαίδεια
Μπάτσοι της σαφήνειας
Κουρέλια ψιχάλας μιας βροχής από ασετόν
Οι μαστοί του φάρου που γαυγίζουν στο ακέραιο σιωπητήριο
μιας αλληλουχίας χρωμάτων
Πύργων κεκλεισμένων- περιστρεφομένων
Κλώθουν τα σταυροδρόμια της ακηλίδωτης προσμονής
Υπερεξουσία αγέννητη κορασίς
Ανέμων σχοινιά
Σε βατράχων πέδιλα λύνουν άλυτα σταυρόλεξα
Απαράμιλλη διακονία διαφημιστικής εκπόρνευσης του ιδεατού ιδεολογήματος
Προκαλεί αρρυθμίες και ζαλάδες στο ημερολόγιο που καπνίζει
Ήλιο τον ήλιο στο ηλιοτρόπιο ηλιοφωτίζει
Μεγαλώνει την ηλιοφάνεια που λιάζεται
Πάνω στις ταράτσες της αδηφάγας σαρανταποδαρούσας
Και πάνω στα φυτά μπονσάι
Κλαδεύουν τη χαρά μας παλαιολιθικοί κηπευτές
Μα πάντα αόρατοι θα στέκουμε μπροστά στους εχθρούς μας
Κι όμορφα θα καιγόμαστε στο ξύπνημα της κάθε νέας μας ημέρας
*Από τη συλλογή ‘Τα θολωμένα μάτια της στίλβης”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2016.
Ο πατέρας μου φεύγει κάθε πρωί, Jesús Lizano | μτφρ. Αναστασία Ονουφρίου
Ο πατέρας μου φεύγει κάθε πρωί
όταν εγώ ακόμη κοιμάμαι
Πάει στο εργοστάσιο.
Εκεί συναντιέται με πολλούς άντρες
και δουλεύει.
Δουλεύει όλη μέρα.
Τρώνε στο ίδιο εργοστάσιο.
Για να ξεκινήσουν τη δουλειά
μια σειρήνα ηχεί
στους εργάτες,
και στο τέλος της μέρας
τους καλεί ξανά ν’ αφήσουν τη δουλειά
και ν’ ανακτήσουν τις δυνάμεις ( πρέπει ξανά να τις χρησιμοποιήσουν…).
View original post 267 more words
Ελάχιστες γεωμετρίες εκδηλώνοντας αισθήσεις.
Διασχίζοντας μπροστά, πίσω. Έξω, μέσα.
Δηλώνοντας εδώ, εκεί,
χρησιμοποιώντας εδώ, εκεί
κατασκευάζοντας μέσα, έξω. Εδώ, εκεί.
Αναμένοντας Σκότος, Έρωτα.
Στρατής Παρέλης, Σύμπαν στα χέρια μου…
Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..
*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com
To Koskino 