Αντανακλάται κι η μνήμη. Μετριέται
το ταξίδι μου στη Σύρο απ’ το Μανχάτταν
η νέα Ερμούπολη

Μ’ αντάμωσε το ταχύπλοο μ’ επαναλήψεις.
Γιομάτο το κατάστρωμα από σάρκες μ’ επαλήψεις.
Κάποιος αφοντούριστος Ερμής σαγήνεψε τις προάλλες
φορτίο υπερβορείων: «Οκταήμερη διαμονή
από Τετάρτη σε Τετάρτη σε αφροδυσία μυκονιάτικη».
Πασίδηλα χωρίς Απόλλωνα ακτινοβολάει
ο ήλιος τα κορμιά ειδωλολατρών.

Ο κύριος Προϊστάμενος της Πρώτης πάει για την Τήνο
τό ‘ταξε τάμα. Ωχρός νέος μια και θεραπεύτηκε
απ’ τα αφροδισιακά, οικογενειακό την Παναγία
θα προσκυνήσει: «Αυτήνε λατρεύω – παπάδες να μη δω».
Η έγκυος σύζυγός του κι άλλες κυρίες
περιφρονούνε τα γυμνά μα όχι και τους λουκουμάδες.

Δεν είναι για μένα η μετάληψη, πρόληψή μου
κύπελλο κυκλαδικού πολιτισμού: το ερμηνεύω
Διπρόσωπος ο Ερμής: «Δεύτερος λογαριασμός»
Χρημάτων και λόγου. «Commerce des idees»
όπως λένε οι Φράγκοι. Η συναλλαγή ιδεών με θέλγει.

Επέστρεψα απ’ τήν Έρμούπολη αυθημερόν
Ο κύριος Προϊστάμενος δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου.
Στον πηγαιμό του είχα πει πώς ήμουν άθεος.

Με μαντολίνα καλοπλόκαμος τροβαδούρος
απόγονος Σαξόνων μας συναρπάζει
με το βαρύ παράπονο άνεργων κι αλητών.
Είναι με άδεια Τμηματάρχης στην ΕΞΟΝ
στη Σαουδική Αραβία. Πέντε ώρες πτήσης
από τη Μύκονο. Τον περιμένει στο Φρίσκο
Βιετναμέζα σύζυγος.
Συνταξιδεύει ο άδελφός του, λιγότερο ωραίος
Ταγματάρχης αμερικανικής μονάδας στο Έσσεν
Αφήκε τη γυναίκα του στο Κάσσελ. Τρεις ώρες απ’ τη Γλυφάδα.
Εξόν από κοινό επίθετο και σειρηνικών διαθέσεων
δέν μοιάζανε καθόλου στην όψη και στο φέρσιμο.
Άμα προ του τέλους του έτους επιστρέφουν
μου υποσχεθήκανε να επισκεφθούνε την Ερμούπολη.

Πλούσιο νησί η Σύρος, με ναυπηγεία
και παγκοσμίους συνδιαλέξεις.
Των παππούδων τα στάρια της Ρουμανίας
και τα μπαμπάκια της Αλεξάντρειας
αντικατασταθήκανε απ’ τα πετρέλαια.
Στά δεύτερα βιβλία προστεθήκανε
σημαίες ευκαιρίας.
Επί Τουρκοκρατίας η Καθολική Εκκλησία
δεν ήταν κι αυτή σημαία ευκαιρίας;
Των χιωτοσυριανών καλαμαράδων το μελάνι μου
δεν στέγνωσε. Οστρακίζομαι. Συντάσσω
συμβόλαια με δαίμονες.
Στων Ηνωμένων Εθνών την ολυγυάλινη πλάτη
αντανακλάται Ερμούπολη μοναδική
πανιά, φορτηγά, τουριστικά κυλάνε
στην αντίπερα όχθη σχέδια και πράματα.
Στο Αιγαίο αυτή την ώρα απλώνεται σκοτάδι.
Εδώ τις προάλλες ηλεκτροπληξία ξέσπασε.
Έγινε η νύχτα νύχτα. Νύχτα αμηχανίας
άλογος. Αποκαλυπτική.

Ιούνιος – Ιούλιος 1977

σαν βγαίνουμε έξω μας σκοτώνουν.
δεν το βλέπεις;
εχθές προχθές με πήρανε τα σκάγια
του αγανακτισμένου ημεδαπού
κι ήμουν μόνο δεκατριών ετών
και με έλεγαν γιαννούλα
καταλαβαίνεις;
πέθανα έτσι
χωρίς κανένα λόγο
δεκατριών χρονών κορίτσι
από αδέσποτη
καταλαβαίνεις μικρή μου
είμαι τσιγγάνα και
δεν έχω έλεος για την πραγματικότητα, σου λέω.
μη μυρικάζεις τον θυμό σου.
ψάξε καλά, βρές τους στόχους
και χτύπα χτύπα δυνατά
πριν μας σκοτώσουν
δίχως να προλάβουμε να μεγαλώσουμε, μικρή μου
χτύπα με ό,τι μπορείς
με σφεντόνες με λέξεις με βέλη με πέτρες
σπάσε τους το κεφάλι
χτύπα τον φασισμό όπου τον βρίσκεις
είτε να φωλιάζει ύπουλα και πονηρά
κάτω απο λευκά σεντόνια
ή να επιτίθεται θρασύδειλα σε ποδηλάτες την αυγή
που πάνε στη δουλειά τους.
όχι! μη μυρικάζεις το θυμό σου

Σχέδιο: Θάνος Ανεστόπουλος (περιλαμβάνεται στην έκδοση)

εξόριστες μέλισσες

Εξόριστες μέλισσες
τα λόγια μου.

Τα ’διώξε κάποτε η κερήθρα
γιατί δεν είχανε
κεντρί.

Τώρα εδώ,
δεν φτιάχνουν μέλι
δεν κάνουν θόρυβο
δε ζευγαρώνουν.

Ψάχνουν μονάχα
αυτή τη λόγχη
που παίζοντας κάποτε κρυφτό
χάθηκε
μες στα ποιήματα.

***

γυναίκα μονόκλινη

Γυναίκα μονόκλινη
δεν έχει χώρο
για έμβρυα.
Εδρεύει εντός της,
η πράσινη λύπη.

Κάποιον σεπτέμβρη
θα φέρει στον κόσμο
μιαν ύστερη φράση.

Το ξέρει ήδη
και εκπαιδεύεται

κλειδούχος του στόματος.

*Από τη συλλογή “το λάθος ποίημα”, δεύτερη έκδοση, Εκδόσεις Μελάνι, 2012.

Ήταν ρομά
στα δεκατρία της.
Σκοτώθηκε κατά λάθος.
Μα ποιος νοιάζεται;
Ήταν ρομά
κι άρα δεν έχει σημασία.
Αν ζούσε, θα μεγάλωνε
και θα γινότανε
ζητιάνα, κλέφτρα ή πόρνη.
Μόνο που κάθε νύχτα
τα όνειρά σου θα στοιχειώνει
ένα κορίτσι δεκατριών χρονών.

είναι στα όνειρά μου ένα κορίτσι
φτιάχνει χαρταετούς από σελίδες τετραδίων
γίνονται θεόρατοι
ταξιδεύουν στον ουρανό
έχει μαζί της ένα σκύλο
— άλλοτε ματώνει εκείνη και κάποτε αυτός—
βαδίζει στην άσφαλτο
τα πόδια της είναι ρίζες
ο ουρανός είναι κόκκινος και πέφτει
χαμηλά

όλο ξυπνάω ιδρωμένη και το κορίτσι
βαθαίνει χάνεται
κι απ’ όλες τις κόχες
στάζουν οι αγάπες μου
στο πάτωμα

παρατηρώντας μικρές λεπτομέρειες
της νύχτας
εύχομαι καμιά φορά να είχα παρέα
να πω: κοίτα τις παλλόμενες
κρεμασμένες λάμπεε στον ουρανό
τον γκρίζο γάτο που περνά
τα φωτισμένα παράθυρα
και τα σπίτια σαν καράβια
κοίτα με περπατώ στην άσφαλτο
υπακούω στη βαρύτητα
έχω μέσα μου το χάος
και τότε να πει σε βλέπω

*Από τη συλλογή “μπορεί να υπάρχει και χωρίς όνομα”, Εκδόσεις Θράκα, Ιούνιος 2016.

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Ο ερχομός του Απρίλη
Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή
Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες
Τα γραπτά του Αισχύλου
Η αρχή του έρωτα
Το χορτάρι πάνω σε μία πέτρα
Μητέρες που ζούν με το σκοπό της φλογέρας
Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη

***

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Το τέλος του Σεπτέμβρη
Μία γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα
Η ώρα του ήλιου στη φυλακή
Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές
Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί
και ο φόβος στα μάτια των τυράννων

***

Σ’αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις
Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης
τη μάνα όλων των ξεκινημάτων
τη μάνα όλων των τελειωμών
Τη λέγαν Παλαιστίνη
Παλαιστίνη τη λένε ακόμα
Αγαπημένη μου, μου δόθηκε
μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ

Ξεπρόβαλαν οι πλύστρες
στα καθαρτήρια.
Γρήγορα ετοιμαστήκανε
ν’ αρχίσουνε την εργασία:
καθάρσεις κάθε λογής
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Και έτρεξαν πρώτοι
οι παρίες,
λίγες ακολασίες βάλανε στη σειρά
και τελειώσανε αμέσως κι αποτελεσματικά.
Να και οι δυνατοί,
κρυφά χωθήκανε στις υδρορροές,
την προστυχιά ξεπλένοντας,
μήπως και κονομήσουνε
άλλη (διαφορετική)
πιο εύγεστη και σταθερή.
Μα, ήταν άξιο προσοχής
πως οι πλύστρες
δεν κουραστήκανε διόλου
να ξεπλένουνε βρομιές
και οδοντοστοιχίες αδειανές.
Τάχιστα
τους άρχοντες καλέσανε,
μη χαθούνε στις βεσπασιανές
και ξεχάσουνε (από ραθυμία)
το καθήκον προς την κάθαρση.
Ω, κατέφθασαν απαγγέλλοντας
και οι ατακοφόροι λογοτέχνες.
Ήταν πολλοί,
τέκνα της εποχής.
Ήθελαν τα κατορθώματά τους
να καθαρίσουνε,
για να αποκτήσουνε αξία
αιώνια και λαμπερή.
Ω, δεν έλειψαν και τα μειράκια.
Ψόφιες επιθυμίες
κουβάλησαν προς καθαρμό
κάνοντας ευχές
στο πεπρωμένο:
να αποκτήσουνε σώματα καινούργια
(ίδια κι απαράλλαχτα με τα παλιά),
για να χορτάσουνε τύρβη και χασούρα.
Ω, το θέαμα υπερέβη τις προσδοκίες
των καθαριστριών.
Να, σαν άλλοι Καθαροί
ήρθανε
και οι ιερείς με τους θαυματοποιούς.
Τ’ άπλυτά τους
ήταν πολλά και
θεϊκώς ενδεδυμένα:
μικροεκδουλεύσεις
σε διαβόλους και υπάτους.
Ε, σαν διαφημίστηκαν οι καθαρμοί
(μέσα στην πολιτεία),
δεν σταμάτησαν να ‘ρχονται
οι όχλοι.
Οι αποχετεύσεις γέμισαν
και στα πλέγματα στοιβάχτηκαν οστά
και απορρίμματα,
εμποδίζοντας το έργο (λίγο)
της λευκάνσεως,
μέχρι να ξεκινήσουν πάλι τα πλυντήρια.

Ω ιερή αναρχία
που βάζεις σε πρωτοκαθεδρία
πόρνες και τελώνες και κάθε λογής
ταπεινωμένο και φτωχό.
κι αυτοί που νιώθουν φρόνιμοι και ευλαβείς
δεν έχουν θέση πια κοντά σου
είναι πιο κάτω κι απ τους λεπρούς, τους πεθαμένους
που αναστήθηκαν και γλύκανε η καρδιά τους .

Ω ιερή αναρχία
συναντηθήκαμε στα μέρη των φτωχών,
στα σκοτεινά σοκάκια
στις ζωντανές αγίες τράπεζες
που είναι πιο βαρύτιμες
κι από τον ναό που ήρθα να προσκυνήσω

Ω ιερή αναρχία
που η φιλανθρωπία σου πολύτιμη
κι απ το χρυσό όλου του κόσμου
σκοπό σου η ανελέητη εκμετάλλευση
να τσακιστεί από τη ρίζα
να εκβληθούν οι χρόνιοι «ευεργέτες» μας
που όπιο κάνανε την πίστη

Ω ιερή αναρχία
στερέωσε τα μέλη μας
στο θάρρος της αγάπης
που δεν τρομάζει από απειλές και θάνατο
που δεν υπολογίζει τα χτυπήματα
που δεν αντέχει την υποκρισία

Ω ιερή αναρχία
δώσε μαστίγιο στο λόγο μας
να δικαιώνουμε άλλους όχι ομοίους
αντί να λέμε για φτωχούς
την εκκλησία μας να σύρουμε στη φτώχια
τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας και τα άμφια
εμπυρισμός στο έργο της αγάπης

Ω ιερή αναρχία
όλοι μαζεύουν σπίτια και αγρούς
και τόπο πια δεν έχει ο ταπεινός
και τη μπουκιά στερήθηκε και σύρθηκε στη βία
σαπίζει ο πλούσιος και θάνατο μυρίζει
ήρθε ο καιρός να κλάψει γοερά
γιατί με τη ζωή του
καταδίκασε κάθε αθώο

Ω ιερή αναρχία
δεν τους ζητάμε να θρέψουν τους φτωχούς
μονάχα να μας πουν γιατί πληθαίνουν

*Αναδημοσίευση από τη Θράκα στο http://www.thraca.gr/2018/05/blog-post_25.html

Πύλες

Πύλες οι σιωπές εντός

Όπως πάντα
Και για πάντα στη βουή

Με μια ουλή
Με μια απώλεια

***

Κι ας μην το λέει το χρώμα τους

Τα αστέρια συμμερίζονται
Τα φτερά της πεταλούδας

Τα χέρια θρυμματίζονται
Από βράχους ή από πύλες

Τα κοράκια χαίρονται κι αυτά
Κι ας μην το λεει το χρώμα τους

***

Ένας καβγάς

Ούτως ή άλλως
Όλα και τίποτα
Ένας καβγάς είναι

Μεταξύ κάποιας άγριας θάλασσας
Και της έρημης στεριάς της

***

Σμέρνα δίχως δόντια

Κοιμάται ανήσυχα
Οποιοσδήποτε κοιμάται

Γύρω από τη μέση του Κρόνου
Είναι φορεμένοι εννέα δακτύλιοι

Άραγε ένας δακτύλιος
Δεν έφτανε να κάνει τη δουλειά;

Ο χρόνος είναι ανίκανος
Σμέρνα δίχως δόντια

*Από τη συλλογή “Ανθηρή ερήμωση”, Εκδόσεις Εκάτη, 2018.