“Φτύνω την ομορφιά κι εκείνους
που παράλογα τη θαυμάζουν,
αν αυτή δε φέρνει καμιά ευχαρίστηση”.
Γνωμικό των Επικούρειων

Το μάγουλά σου, με τ’ αριστερό μου πόδι
θ’ αγγίξω.
Με το δεξί μου πόδι κομμένο
και τα πλοκάμια της σαγήνης σου
απλωμένα, πάνω απ’ τα πεδία της αυτόβουλης
δράσης μου
θα πορευτώ μαζί σου
εκεί, στα ομιχλώδη τοπία των αχαλίνωτων
απολαύσεων.

Έλεγα: “Το κορμί μου ανάπηρο, όμως
να υπηρετεί τις ορέξεις σου, ποτέ
δε θα πάψει.
Μέχρι να σαβανώσω τη μελαγχολία σου
κι οι ρημαγμένοι κήποι των ονείρων σου
ξανανθίσουν
η αφοσίωσή μου θα είναι πλήρης…”
Υποτακτικός των ορισμών σου κατάντησα
κι η λογική μου —άβουλη— αποδέχτηκε
της ακόρεστης φιληδονιας σου τη στυγνή
τυραννία.

-Τώρα, αυτάρεσκη εμπρός στης ομορφιάς σου
τα τρόπαια
μου ζητάς τις γερασμένες μου ελπίδες
ν’ αποκηρύξω. –

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το παρόν μου, ταριχευμένο κείτεται στη σκιά
των αποφάσεών σου.
Μαραμένο κρίνο -ήταν- ο έρωτάς σου
κι η μόνη ανταμοιβή μου;
το υπόγειο ρεύμα των λαθρόβιων λόγων σου.
Τι κατάλαβα, τόσα χρόνια φονιάς
των παρορμήσεών μου;
Τι κέρδισα, ταξιδεύοντας
—χωρίς ταυτότητα κι αποσκευές—
στις άγονες γραμμές των χεριών σου;
Χίμαιρα ήσουνα;
λήθαργος;
ή ξέσπασμα ανικανοποίητου πάθους;
Ίσως…
Όμως τώρα, στα βαθιά νερά της αμφίβολης
αγάπης σου
εχει βουλιάξει της ξεγνοιασιάς μου
η βάρκα.

*Από τη συλλογή “Ο κύκλος των διπλων μαχαιριών”, Εκδόσεις Άρδην, Απρίλης 1999.

MONΑΧΙΚΟΣ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Ένας αητός ο χρόνος
τα αιμοβόρα νύχια
στο συκώτι μου κάρφωσε.

Τα μάτια του στάζουν φωτιά.
Γιγάντιες φτερούγες σκοτεινές
φυλλομετρούν
τις μέρες.

Μα ’γω
δεν είμαι Προμηθέας
να βαστάξω
αγέρωχα τα μάτια να στυλώσω
στον Δία
μ’ απειλές.

Ένας μοναχικός σκαντζόχοιρος είμαι.
Μονάχα που
τ’ αγκάθια μου
ανάποδα φυτρώνουν
και
σπαράσσουν τις σάρκες μου.

***

ΕΑΡΙΝΟ

Στη μητέρα μου

Ήρθε δακρύζοντας από τα μάτια μια στέρεη θύμηση.
Τα χέρια της γυμνά κλαδάκια σκεπασμένα χιόνι
και η φωνή της ράγιζε από το βάρος της λύπης.

Κάθισε αντίκρυ μου
κι ακούμπησε το χέρι στο μάγουλο
έτσι όπως τις στιγμές της ξέγνοιαστης νιότης.

«Υπήρξες ποτέ νέα, μητέρα;»
Ήθελα να της πω.
Μα η φωνή δεν έβγαινε.

Κι αυτό το «μητέρα» μου φάνηκε ξένο.

Το ’ξερα πως ζητούσε την άδεια
τώρα που έσερνε την αρρώστια μέσα στα δυο πελώρια μάτια
να γίνει ξανά το κοριτσάκι με τη μακριά πλεξούδα
να ’ρθει στα χέρια της μάνας του
να κλάψει.

*Από τη συλλογή “Τα γυάλινα μάτια των ψαριών”, Εκδόσεις Βακχικόν, Φεβρουάριος 2016.

Δεν θυμάται
γιατί δεν θέλει να θυμάται.
Βαδίζει διαρκώς –
να διασχίσεις την έρημο, έλεγε, αυτό έχει σημασία,
και συνέχιζε
ανάμεσα στο πλήθος,
να διασχίσεις την έρημο, έλεγε.

Με προορισμό το δρόμο
αναζητώντας λίγη σκιά
δεν είχε παρά τον ίσκιο του
μονάχα.
*
Βάδιζε
λες κι ένα τζάμι κάτω από τα πόδια του
θύμιζε διαρκώς το βάρος.
Άξαφνα
το δίχτυ της βεβαιότητας υποχώρησε
ο πάγος έσπασε
νερό γέμισε η τρύπα
και πνιγμένους.

***
Κι άνθιζε μέσα του κι αισθάνθηκε
πως κυλούσε ανάμεσα σε πέτρες, ρίζες, φύλλα.
Άνθρωπος από νερό, άνθρωπος από νερό!
φώναζαν τα παιδιά.
Κι αυτός;
Πώς έσβησε τη δίψα του;
Ξεδίψασε άραγε ποτέ;
Το χώμα ξέρει
το χώμα γνωρίζει
τα νερά θυμούνται.

Το νερό ξεπλένει τους λεκέδες.
*
Άρρωστος από μίσος
πιο νεκρός κι από νεκρό
αυτός που στο μάτι του ζώου
θάνατο βλέπει και ποτέ την αθωότητα.
Σε ξέρα ριγμένος
βυθισμένος στα πνιγμένα του νερά
αυτός που δέρμα αλλάζει κι από φίδι πιο γρήγορα
πουλί να γίνει θέλει με δανεικά φτερά.

*Από τη συλλογή “Έρημος όπως έρωτας” (σε δίγλωσση έκδοση, σε αγγλική μετάφραση Γιάννη Γκούμα, αν και εδώ προτιμήσαμε την ελληνόγλωσση εκδοχή) Έκδοση Ποιείν, Απρίλιος 2015.

Μου μιλούσες
κάτι έλεγες για χθες
είχα το νου μου
στα παρατημένα σύννεφα
που διέσχιζαν τα μάτια σου

Μού μιλούσες
για φιλία κραύγαζες
έβλεπα το μέλλον αποκαμωμένο, κουτσό, μέσα στη χάση του

Μού μιλούσες
τα χάπια κύλησαν στον ουρανό
τα σύννεφα ναρκώθηκαν
η σιγή εκπυρσοκρότησε

Mου μιλούσες
είχα φύγει
το χαμόγελό σου είχε πια φωλιάσει στα δάκρυά μου
η γη στεκόταν αποσαρκωμένη
γυρνούσε γύρω από την λύπη της
ανάδευε τα έγκατά της
με τον καιρό ξιφομαχούσε

Σου μιλούσα
σεισμόί οι λέξεις
μα άψυχη, πώς να ακούσεις;

*Από εδώ: http://skotadikaifws.blogspot.com/2018/06/blog-post_28.html Το τραγούδι που συνοδεύει την ανάρτηση είναι δική μας επιλογή.

να μπει μια στάλα μέσα
να μπει μια στάλα έξω
μπαίνει
«βγαίνει»
η ευδαιμονία του σάλου της
αφηνιάζει
το πάθος της ανύπαρκτης θύρας
διατρανώνοντας

τους ερωτικούς της —
αχ

ποτέ δεν μπαίνει
ποτέ δεν βγαίνει
ποτέ δεν μιλιέται

«κάποτε»
προϋπάρχει

τα χρονικά
ακούγονται
χοές της
όμως δεν λείπεται
δεν τείνει

στο βράχο βράχος
στην αύρα αύρα
ζώο στο ζώο
στο Ταίναρο Ταίναρο
γραφή στη γραφή
στον Προκρούστη Προκρούστης

δεν σώνεται

αρνητικά δεν κρατιέται
στο όνομα όνομα
ορμή στην ορμή
στο άγγιγμα άγγιγμα

ξημερωμένη στην ξημερωμένη…

…δεν
αντι-λαλεί
καταφατικά δεν κρατιέται
στον Ιωνά Ιωνάς
στο σάλο σάλος
πτώση στην πτώση

κι αντάμωμα στα μετασεισμικά λιμάνια
αντάμωμα
στουε μετασεισμικούς σεισμούς

αυτή η υπερηφένεια
που δε σβήνει
και φυσικα
δεν λέγεται – ομφαλοφόρα στην πλώρη
άγναντη

στην πρόθεσή της
να
Είναι
άκτητη

*Από τη συλλογή “…ύστερα θα καούν τα σάλια”, Εκδόσεις Ηριδανός, Μάης 2010.