Γράφουμε για τους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι είναι εγωϊστές
αλλά όχι εμείς.
Οι άνθρωποι τα θέλουν όλα δικά τους
αλλά όχι εμείς.
Οι άνθρωποι αλληλοϋποβλέπονται
εμείς όχι.
Μιλάμε για αγάπη, καλοσύνη
εμείς εκεί ανήκουμε
οι άλλοι όχι.
Μιλάμε για ειρήνη, δικαιοσύνη
δικό μας προνόμιο
όχι των άλλων.
Οι άλλοι είμαστε εμείς
κι εμείς οι άλλοι
ανήκουμε όλοι
στην ίδια συνομοταξία
πλην ελαχίστων.

αυτός ο κόλπος έχει κάτι το γνώριμο
η θάλασσα είναι κοριτσάκι
ευπειθής κι αναποφάστστη
υγραίνεσαι χωρίς επίπτωση
ξέρεις όμως πως θα έρθει δειλά
κι έρχεται δειλινό
ο κόλπος γίνεται κλοιός
αγνώριστος εσύ
γρυλίζεις χωρίς επίπτωση
κι η θάλασσα πηχτό φαρμάκι
και μαύρη γριά μάγισσα
έχει γεράσει εν ριπή το κοριτσάκι
έχει κρατήσει το άρωμά σου
φτιάχνει πάνω του αντίδοτό σου
μέχρι το πρωί
θα σωθείς
θα έχεις γίνει ομίχλη

θα με βρει το ήδη
γλυκιάς πηχτής σιωπής
εκείνο το βράδυ
θα παρηγορώ
και το χρόνο

στάξε μέσα μου
ξημέρωμα
το γαμψό σου βλέμμα
το μικρό νησί
για πάντα θα γεννώ
δεκαπενταύγουύστο

το βουνό
ή όπως κι αν τη λέμε
τη μεγάλη αυτή πέτρα που ανεβαίνουμε
να σημανθεί να ειπωθεί
τα λόγια να μη λένε
γλυκά καταποντίζοντας κάθε σημασία
να βουλιάξει σε λιμνούλα το βουνό
να γίνει βότσαλο το βουνό
να το βάλεις στο στόμα σου
να μεγαλώσεις να το πεις
να το καταπιείς
το βότσαλο
να το πάρεις στην παλάμη σου
το βότσαλό σου
και να φύγεις

μπαίνω στο φως με χρέος
είμαι η δάδα που κοιτώ
μιλώ

να γεννιέσαι γυμνός
είναι το δώρο των γεννητόρων σου
στην απόφαση

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες και ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Κόρδοβα
Μακρινή και μόνη.

Άλογο μαύρο,μεγάλο φεγγάρι
κι ελιές μες στο δισάκι μου
Μ’ όλο που ξέρω τους δρόμους
ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρδοβα.

Μες στον κάμπο, μες στον άνεμο,
άλογο μαύρο, κόκκινο φεγγάρι.
Ο θάνατος με κοιτάζει
πάνω απ’ τους πύργους της Κόρδοβα

Αχ, τι μακρύς που είναι ο δρόμος!
Αχ, το καλό μου αλογάκι!
Κι ο θάνατος, αχ, που με προσμένει,
προτού να φτάσω στην Κόρδοβα!

Κόρδοβα,
μακρινή και μόνη.

# Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης.

*Το ποίημα το πήραμε από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2018/07/06/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%B7/

Έρωτας και Θάνατος τονίζονται στην πρώτη συλλαβή
μα η Ζωή στην τελευταία

***

Ήθελε ένα χαμόγελο
μα το ‘φτιαξε μ’ ένα μολύβι
Σκάλισε στην πέτρα το λουλούδι, για να το δει
Δεν το πρόσφερε

Κουράστηκα κουκίδες να ενώνω, αδελφέ μου
να φτιάχνω το περίγραμμά σου

***

Η Στιγμή

Τα νιάτα φέρνουν βόλτες
Αβάσταχτα τα δικά της

Χαράζει τη στιγμή
Μ’ ένα χαμόγελο στο τζάμι το θαμπό, η μέλισσα το μέλι
της αφήνει
Μ’ ένα λουλούδι, μοσχοβολιά με τις ματιές περαστικών
Κι η θάλασα γεμίζει πέταλα, φρέσκα για τον γάμο της

Η εικόνα δεν είχε επανάληψη

***

Μόνο η μάνα του

Με τα μακριά της δάχτυλα
Στην κουπαστή της υπομονής
Αθόρυβη, σκυφτή
Μήπως και πιάσει χώρο, που θα στερούσε απ’ τους άλλους

Έφυγε
να μεγαλώσει το χώρο της

***

Στον Έρωτα

Η Ιουλία, η Αυγή, η Ευανθία
Κύκλος χορού στη μέση της αυλής
Τα νιάτα αναδύονται, δροσίζουν την κληματαριά
και οι χυμοί των σταφυλιών τα στήθη τους μελώνουν
Έτσι καλούν τον Έρωτα

***

Αντίο

Τη μέρα περπατά την όψη της
τη νύχτα μαγικές ελευθερίες
Χάρισε ζωγραφιστά αντίο
τα σκέπασαν τα χρώματα
Το βλέμμα της παρέσυρε το ρέμα

Δοκιμασμένη η ακτή και μες στα όνειρα
δεν γίνεται φωτιές να βάλει στον ορίζοντα

Κι ο έρωτάς του όρος το Παγγαίον

*Από τη συλλογή “Άδειοι στίχοι”, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2012.

*Μονάδα Παραγωγής Υβριδικών Ενυδρίδων
Θ & Υιός Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία

Έλα να αγαπηθούμε όπως μόνον οι ενυδρίδες ξέρουν.
Να σκοτωθούμε πριν μας προλάβει ο θάνατος.
Να γευτούμε τις σάρκες μας τώρα που είναι ακόμα φρέσκες και ζεστές.

Πριν μας τοποθετήσουν στο μακρόστενο ψυγείο
στο κουτί και
στο χώμα.

Και ποιος ξέρει
μπορεί να επιζήσουμε
για έναν ακόμα γύρο.

Κανείς να μην σκουπίσει τα αίματα.

Να παραδοθούμε άνευ όρων
στον ταυτόχρονο οργασμό.
Η κάθε μας κορύφωση θα είναι
ένας μικρός χαρούμενος θάνατος.

Και έτσι, απόλυτα ευχαριστημένοι
απόλυτα εξαγνισμένοι.

θα επιτεθούμε στο εργοστάσιο.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΣΑΣ

Στα βάθη του ύπνου σας
ενώ αμέριμνα κοιμάστε
γλιστρώντας η μικρή Λυδία
ώς κάτω καταδύεται.

Ξεφορτώνοντας θρήνους
πόθους μετέωρους
φέτες ερωτηματικά
ρημαγμένους μετρώντας
όσους θερίζει η πείνα κι η μηχανή
όσους σβήνει η μαύρη βροχή και η τρέλα

επίμονα
επίμονα
εξαντλητικά
μ’ ένα τραγούδι χαιρετάει
σ’ ένα τραγούδι πνίγεται
χωρισμένη στα δυο
στα τρία
στα τέσσερα
στα χίλια τέσσερα

μέσα σε πορφυρά βεγγαλικά
πανσέληνα μπαλόνια παιχνίδια
και θαύματα.

***

ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΗ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Όμως ακόμη επιμένουν οι στιγμές
γυρίζουν τρίζοντας αλλά γυρίζουν
λάμπουν θολά αλλά λάμπουν
συρρικνώνονται αλλά και μεγαλώνουν.
Κρατούν τη μνήμη της ντροπής
τους σπασμούς για τα χαμένα σημάδια
αλλού πιστεύουν
δικές τους έχουν λογικές και ψευδαισθήσεις.
Υπέροχες στον πυρετό της μοίρας τους
σκάβουν βαθιά την αντοχή τους
ανασύροντας αντιθέσεις
αφορισμούς
εκκρεμότητες.
Σινιάλα κάνουν στους ελάχιστους που πέρασαν απέναντι
στα ερείπια των ονείρων κρεμούν
τις ξεσκισμένες τους σημαίες.
Μικρές
ατελείωτες μικρές φωτιές ανάβοντας
με πένθη προσανάμματα
ουρλιάζουν
χλευάζουν
βγάζουν διαρκώς τη γλώσσα τους
στο συμπαγές των πεποιθήσεων
στα δεδομένα.
Αντίστροφα μετρώντας
αδιαφορώντας παντελώς για κανόνες και νόμους
ακόμη επιμένουν
ανυπότακτες
γοητευτικές
και άκρως επικίνδυνες για τους «ήσυχους».

*Από τη συλλογή “Τα μπλουζ είναι κόκκινα”, Εκδόσεις Επύλλιον – Πνιές Λόγου και Τέχνης, 2015.

Ω, μικρή οικουμένη
πόσο μικρή φαντάζεις
σαν οι σκιές ανοίγουν –ξεδιάντροπα- τα στόματά τους,
ζητώντας παρατάσεις ζωής.
Και οι φτωχοί τα δόντια τους
διαφημίζουν, μήπως και ξεγελάσουν
τ’ αναπόφευκτο κι αλλάξει προορισμό.
Μα, και οι περισπούδαστοι
τους λογαριασμούς αυξάνουν
δίχως σταματημό.
Αισθάνονται τυχεροί,
μόλις οβολούς γεμίζουν την κοιλιά τους.
Ω, μικρή οικουμένη
ξεμένεις από λουλούδια
και θύμησες.
Τριχωτά πρόσωπα προετοιμάζεις
για λιτανείες άνευ δεσμεύσεων και οδύνης.
Και οι νέοι σου,
απλώνονται ολόχαροι
στις μηχανές πολλαπλασιασμού
να διαιωνίσουν το τυχαίο.
Ω, μικρή οικουμένη
απ’ τα δίκτυά σου
(σχεδόν) όλοι περνούν,
δίχως αγωνίες και τραγούδια.
Τους μεσίτες εκλιπαρούν
μήπως και πουλήσουν λίγη ηδονή
και αργοπορήσει η θλίψη.
Ω, οικουμένη
μες στο άπειρο
είσαι – πραγματικά – μικρή
κι άλλοι χαρακτήρες δεν χωρούν
πια στις σκαλωσιές σου.
Ομοθυμαδόν
ανεβοκατεβαίνουν
μαζί με αυταπάτες και αφέντες,
βγάζοντας συριγμούς,
όταν βλέπουν
τις πυρακτωμένες καταιγίδες
να τυλίγουν
πόλεις και σοφούς.