η ασυνέχεια του τέλους

Posted by Το κόσκινο on

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatarΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Θα βρει η αλήθεια κάποτε,
τον αιτιακό της ελκυστή,
τη θλίψη της βαρύτητας μπρος στο φρεσκοσκαμμένο χώμα,
ένα τουλάχιστον δάκρυ
βεβαιότητας,
μες στον ωκεανό των πιθανών ιλίγγων,
ή ένα κενό ταυτότητας,
εμπροσθογεμές,
όπου τα μάτια των παιδιών,
θα αντιπαραβάλλουν σταθερά
μια ζωγραφιά τους με παστέλ κραγιόνια,
όσο ο χρόνος θα τα πυροβολεί ασταμάτητα
με θάνατο/
κι αυτή η μάχη θα επαναλαμβάνεται μέχρις εσχάτων,
το τέλος -έτσι κι αλλιώς –
είναι θέμα προοπτικής
και τούτη η διαδρομή,
μου μοιάζει απλώς
ένα ασυνεχές απειροσύνολο
διαδοχικών αλμάτων,
σαν το παράδοξο του Ζήνωνα,
που ανέλαβε να το αποδείξει
ένα θαλασσοπούλι/
ΚΛ – 07/03/2018

photo: Polixeni Papapetrou (born 1960, Melbourne Australia; lives and works in Melbourne Australia)
The Encounter
2003
Type C print
100 x 100 cm
Courtesy the artist, Michael Reid Gallery, Sydney + Berlin and Jarvis Dooney Galerie, Berlin
Reproduced with permission

View original post

μονάχα η ποίηση

Posted by Το κόσκινο on

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Μας βρήκε η ποίηση
Εύκολους και πανεπόπτες
Έτοιμους να προσδώσουμε στο νόημα
Έναν οποιονδήποτε κόσμο
Και μόνο αφού μετονομαστούμε χίλιες φορές
Να μηνύσουμε τις λέξεις που δεν πέθαναν μαζί μας
Μας βρήκε η ποίηση
Ικέτες και φλεγματικούς
Στον ποδόγυρο της μούσας
Να μουρμουράμε πανηγυρικές λεωφόρους
Με νεκρές επιγραφές και τιμές σκοτωμένες
Εγκατελειμμένα βλέμματα να καρφώνουν τον ίσκιο μας
Μας βρήκε η ποίηση
Πρόχειρους κι απλόχερους
Ελεύθερους κι ήσυχους
Να ξεμακραίνουμε τον δρόμο
Να μην φτάσει κανείς
Κανείς να μη μας βρεί ποτέ
Μονάχα η ποίηση

View original post

Αποστόλης Αρτινός, Δέκα μικρά ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

σαφέστατα μιαν άλλη εποχή
πιο μακρινή απ’ αυτή την αυγουστιάτικη νύχτα
τα ποιήματα θα γράφονται σε πιο απλό επίπεδο

στο μεταξύ προσέξτε αυτούς τους ατημέλητους ρυθμούς
διασκορπίστε τους
και διασχίστε ήσυχα τη βία της αναμονής τους

***

η βροχή γδέρνει τα χώματα
έβδομη η ημέρα

το πρόσωπο πεινασμένο από τον ύπνο
θηλάζει στα χείλη της κογχύλης

η καρδιά αισθάνεται την ροή

τόπος βροχής
αθόρυβη η ώρα
προς όραση

***

έστρεψα το νοτιά

να υγράνει τη φωνή σου

έστρεψα το νοτιά

***

στη σιωπή το σώμα του απογεύματος
το χέρι αποδίδει τη σκιά του
ο αέρας αισθητός

***

το πένθιμο σώμα χάθηκε
η γλώσσα επινόησε τη νοσταλγία

***

καταγωγή ήταν η ήττα των γραμμάτων

στην ανορθόγραφη σκιά
και πριν αρθρώσω το κενό
στον τρόπο του πληθαίνω

***

ημέρες πεθαμένος
στον αφρό των στίχων

το μνήμον φως
είναι σωστό να ψηλαφείται

***

αυτή η γλώσσα στη γωνιά του παραθύρου
αυτή η νύχτα

τις ιδέες μόνο
όχι τα δάκρυα

***

φιλιά και φύλλα
δίχως άνεμο

***

το βράδυ πέφτει
δεν αντέχει άλλο
ακολουθήσαμε

κανένα τοπίο δεν είναι υπαρκτό

*Απο τη συλλογή “Στην άλλη άκρη της μέρας”, Εκδόσεις Bibliotheque 2015.

Γρηγόρης Σακαλής, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

Το φιλμ της Ιστορίας

Θάρρεψαν κάποιοι ισχυροί
πως θα πάρουν εκδίκηση
απ΄αυτούς που πάλεψαν
για οξυγόνο
αξιοπρέπεια
φωνή
είπαν “ήρθε η ώρα τους,
τώρα θα τους τσακίσουμε”
βρήκαν κι αρκετούς
πρόθυμους Εφιάλτες
να κάνουν τη βρώμικη δουλειά
μα πόσο είναι μύωπες
τι άγνοια της Ιστορίας έχουν
η νίκη τους είναι προσωρινή
αν το καταλάβαιναν
δεν θα πανηγύριζαν τόσο
το δίκιο των πολλών δεν νικιέται
η αδικία κι αν γίνει νόμος
σύντομα θα καταργηθεί
η Εργασία θα αντεπιτεθεί
και η νίκη της θα είναι τώρα
ακόμα μεγαλύτερη.

***

Δρομολόγιο

Ο ήλιος ανέτειλε
ένα παιδί ξεκίνησε
το δρομολόγιο της ζωής του
κοίταξε πρώτα να μάθει
να σπουδάσει τη ζωή
δίπλα σε καλούς δασκάλους
το έπιασε το μεσημέρι
κοίταξε να εφαρμόσει
αυτά που έμαθε
σ΄αυτά που λένε
πως είναι ο προορισμός του ανθρώπου
δουλειά
οικογένεια
περιουσία
το έπιασε το βράδυ
κάθισε να κάνει απολογισμό
και είπε
“πόσο γρήγορα πέρασε η μέρα”
αναστέναξε πικρά
και ξάπλωσε να ξεκουραστεί
για πάντα.

Luka “Lesson” Haralampou, I will speak

Posted by Το κόσκινο on

I WILL SPEAK
⠀⠀⠀⠀
I will keep speaking
until everything I’ve ever said becomes a myth
until my words are stolen
twisted
and mixed
and used as an anonymous crutch
for those who are broken ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
or the tell their children
that they can still weave tapestries
into the eye of the sun
if they want to ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
I will keep speaking
until my door is flooded with calls
to stand at the front line
and be arrested next to people I do not know
but will treat as my family ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
…even on that day ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
I will keep speaking
until my lungs are calcified
placed into jars
and used as book-ends in a foreign library
or my tongue is a paper-weight
on a rich man’s desk ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀
I will keep speaking
until I’ve learned to make a whisper
feel like a tonne of concrete ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀
I will keep building these shelters
I will keep framing these war-torn walls ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
I will speak phosphorus
I will speak permanence ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀
I will speak
I will keep speaking⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀

Λαμπριάνα Οικονόμου, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

Terrace

Στα βόρεια αποκοιμήθηκα
κοιτώντας καμινάδες.

Τέλειωσαν τα εφόδια.
Δεν έχω λέξεις αιχμηρές για να χαράξω
μπετό, γυαλί και φύλο.

(Έχω καιρό μα)
ασύνετη η παράταση
έτσι αργά καθώς κυλούν
οι ώρες στην αρρώστια.

Βρυξέλλες 2010

***

Ψυχροαίμα

Δέσμες φωτός. Θα αρχίσουν ανακρίσεις.
Βιβλία κραδαίνουν χαρτοκόπτες. Χθες βράδυ
τραυματίστηκα στην άκρη μιας σελίδας.

Τα ράφια που καρφώνονται στον τοίχο –
σημεία είναι κρούσης ή καρδιακοί παλμοί;

***

Χωρίς αρθρώσεις

Ν’ απλώνονται μπροστά μας
ταριχευμένες αμμουδιες
κι εκτάσεις σκόνης.

Να σκάβει η υγρασία
με τις οπλές τη γη –
ασκέρι αρπαχτικών
να σε φοράει στέμμα.

Έτσι όπως παραδέρνεις
από χαρτί και χέρι ξεγραμμένος
να τριγυρνάς μονογενής
με τσέπες αδειανές από κουκούτσια.

*Από τη συλλογή “Αντίποινα΄”, Εκδόσεις Θράκα,

Γ. Σ. Αλεξάνδρου, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

Κύκλος

Ακουσίως πεσόντες.
Θρήνοι.
Χαλκευμένα παράσημα.
Εορτές.
Αφελείς ιαχές.
Θάνατος.

***

Τα νέα

Φθηνό παρελθόν.
Πανάκριβο μέλλον.
Νοικιάζεται λέει.
Το παρόν.
Και πέταξα την εφημερίδα.

Ηττημένος λαθρεπιβάτης

Posted by Το κόσκινο on

F.'s avatarΜονοπάτια

Little bird by Alex Cherry Little bird by Alex Cherry

Αναζητώ το υποκατάστατό σου
Σ’ένα πρόσωπο, σ’ ένα πράγμα, σ’ έναν ήχο
Ειλικρινά με ξαφνιάζει η διαπίστωση ότι
Έχεις ριζώσει μέσα μου

Κοιτώ το αντικείμενο του πόθου μου
Μα είναι κίβδηλο – καλύτερα έτσι
Δεν θ’ άντεχα να είσαι εσύ στ’ αλήθεια
Ανυπόφορος σαν τον πόνο

Το μυαλό δεν με προϊδεάζει
Αιφνιδιαστικά σε επιβάλλει μέσα και γύρω μου
Μα εγώ αντιστέκομαι και σου ξεφεύγω
Δίχως να πέφτω στην παγίδα

Ένα «κρίμα» αναδύεται απ’ τα βάθη
Που κάθε τόσο θες να μου θυμίζεις
Μάταια, επίμονε λαθρεπιβάτη μου, μόνιμα ηττημένε
Αφού κατέληξα από καιρό πως

Δεν σε θέλω…

View original post

Αντιγόνη Ηλιάδη, Χωρίς θέα (I – IX)

Posted by Το κόσκινο on

I.
να σου πω
ή να πεθάνω
μιλάμε
τον έρωτα
σε λάθος
γλώσσα

II.
άκρη χειλιών
βράδυ χωρίς ύπνο
ανατολικά εσύ
δυτικά εγώ
στα μισά η λύπη

ΙΙΙ.
κλέβουμε προφυλακτικά
κλέβουμε αλήθειες
το δέρμα κενό
μπλεγμένα τα πόδια

έξοδος σούπερ μάρκετ
σημαίνει
κάτι μαζί

IV.
άλλο το όνομα
άλλο το οπίσθιο
άλλο το είναι

τρία διαφορετικά πράγματα

V.
με τα ανορθόγραφα
οδηγούμαι
στα συγκεκριμένα:
σε θυμάμαι
για εκείνο το
έψιλον στη θέση
άλφα γιώτα

VI.
μιλάω ελληνικά
σημαίνει κάνω
εύκολα
πως δεν καταλαβαίνω

ο κόσμος καίγεται
εμείς τι

VII.
μάθε πως
πόλεμος
σημαίνει
πόλεμος

δώσε αίμα
να πάρεις αίμα

αντίστοιχα
βλέπε έρωτας

VIII.
μου αρέσει
η ακμή
της πλάτης σου

φτάνει σαν τοπίο

ας λένε μετά
ότι δεν γράφω ωραία ποιήματα

IX.
σήμερα
είδα τον φόβο

γύρισα
να ντυθώ
ένα λεπτό

είχες φύγει

άλλη φορά
πρώτη εγώ
γυμνή ή ντυμένη

Μάξιμος Οσύρος, Οι φίλοι που με ακούν

Posted by Το κόσκινο on

Οι εκδόσεις «Τύρφη» σας καλούν τη Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018 και ώρα 20:00 στην παρουσίαση του ποιητή Μάξιμου Οσύρου και του νέου βιβλίου του «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΥΝ», που θα πραγματοποιηθεί στον χώρο των εκδόσεων «Les yper yper», Γ. Σταύρου 4, Θεσσαλονίκη.

Ο ποιητής Μάξιμος Οσύρος έχει εκδώσει μέχρι τώρα τα βιβλία: «Εύη j. Βουτσαρά Ι Ι» / 1978 / εκδ. Βάκων, «Το μονοπάτι της μέταξας» / 1981 / εκδ. Γνώση, «Στη νοσταλγία του ψυχιατρείου» / 1986 / εκδ. Νεφέλη, «Πολιτεία» / 1993 / εκδ. Καστανιώτη, «Η τεχνική του πραγματικού» 2008 / εκδ. Νεφέλη και το «Οι φίλοι που με ακούν» / 2018 / εκδ. Τύρφη

Ο ποιητής Μάξιμος Οσύρος, δεν φαίνεται να αγαπά την δημοσιότητα, δεν τον βρίσκουμε καλεσμένο σε ποιητικές βραδιές, σε λογοτεχνικά πάνελ και εκπομπές περί ποιήσεως και γραφής. Δεν φαίνεται να έχει λάβει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, να έχει πάρει κάποιο βραβείο ή να ανήκει σε ενώσεις λογοτεχνών. Γύρω από την ποίησή του υπάρχουν ασθενικές αναφορές στην κριτική και τη βιβλιογραφία, ενώ για τον ίδιο και το πρόσωπό του δεν έχουμε καθόλου στοιχεία.

Παρόλα αυτά στην παρουσίαση θα προβληθούν σκίτσα του Μάξιμου Οσύρου -αφού μεταξύ άλλων πρόκειται και για έναν εξαιρετικό ζωγράφο-μερικές σπάνιες νεανικές φωτογραφίες του και ο ίδιος θα ακουστεί να διαβάζει αποσπάσματα των ποιημάτων του.

Για τον ποιητή και το βιβλίο του θα μιλήσουν η Ειρήνη Καραγιαννίδου, ο Χριστόφορος Λιοντάκης και ο Κωνσταντίνος Τέλιος. Ποιήματα από την συλλογή «Οι φίλοι που με ακούν» θα διαβάσει ο ηθοποιός Δημήτρης Τσιλινίκος. Η ποίηση του Μάξιμου Οσύρου θα πλαισιωθεί από πρωτότυπα μουσικά μέρη που έγραψε για τον σκοπό αυτό ο Γιώργος Χριστιανάκης. Την οπτική επικοινωνία έχει αναλάβει ο Απόστολος Ρίζος και την παρουσίαση προλογίζει η Μαρία Ψωμά Πετρίδου.

Η βραδιά αυτή θα είναι και η πρώτη στιγμή της εμφάνισης του βιβλίου «Οι φίλοι που με ακούν» / εκδόσεις Τύρφη, αφού μέχρι τότε δεν θα βρίσκεται και δεν θα κυκλοφορεί στο εμπόριο.