Στενεύει το χαμόγελο, στενεύει ο δρόμος
ο γλεντοκόπος ασθενεί σήμερα
κατεβαίνει από τα δέντρα ο κοκκινολαίμης
Έβρεξε,
γέμισε η πόλη περιουσίες
ανοίξαν οι ομπρέλες και δεν παραμερίζουν
καθάρισε το μάρμαρο και γλύκυνε η μυρωδιά
Και σαν ανοίξει ο καιρός
χαριτόβρυτες θα τινάξουν με χάρη τα μαλλιά τους
οι ρακοσυλλέκτες θα ξαναβάλουν τα μαντήλια
Κι ένα βλαστάρι λησμονιάς
ίσα που αχνοφαίνεται στο μέτωπό μας απάνω
που στενεύει
Απρίλης 1996
Αναμνήσεις
Κάθε απόγευμα
Ένα παιδί κάθεται.
Κάθεται
Στις τσιμεντένιες σκάλες
Του σπιτιού
Κοιτάει επίμονα
Στα μάτια των αναστεναγμών μου.
1995, Κουρδιστάν Ιράν
***
Είπε μια Φωνούλα
Ελάτε να ορμήξετε
Πάνω μου σαν πρωτόγονοι
Φοβάστε κύριοι;
Η καρδιά μου
Το σύμπαν της ποίησης
Λέτε να σπάσει;
1997, Κουρδιστάν Ιράν
***
Τα Πέτρινα Όνειρα
Θέλουμε μια πέτρα
Για να σκεπάσουμε τα πάντα
Όλα τα μυστικά
Για να σωπάσει η καρδιά μου
Να γίνουμε η χώρα των λίθων.
11.6.2001, Αθήνα.
*Από τη συλλογή “Τα Μυστικά του Χιονιού”, Εκδόσεις Μαΐστρος, 2008.
Vivir qiuero conmigo
Gozar quiero del bien que debo al cielo
A solas sin testigo
Libre de amor, de cello
De odio de esperanzas de recelo
Fray Luis De Leon
Γιορτινός Θάνατος Α΄
μέσα στην χαρά καραδοκείς
και σφηνώνεις σε κάθε στιγμή
του χρόνου, ανομολόγητε,
το μυαλό μου σε εκλιπαρεί
μα δεν υπάρχει έλεος στην αγάπη σου
εσύ αποφασίζεις πότε και που
και όπως ο Ιωάννης του σταυρού
σε πρόσεξε,
έτσι και εγώ, αφέντρα του εαυτού μου
γίνομαι μια περαστική
στην ουρά του βασιλείου σου
—
μάζεψε τα πέταλα από αυτό το λουλούδι
και φύλαξε τα πράσινα φύλλα/
ζουμπούλι
και ορχιδέα /σε ένα γυάλινο βαζάκι /με φως
να διαπερνά το τυχαίο βλέμμα/ υγρασία/
έξω στο χορταριασμένο κήπο/ κρύβομαι
μ’ ένα μικρό φύσημα αέρα παρέα/ μαζί/
πάντα μαζί /με τον κόσμο που αγάπησα
η ομορφιά δεν κρύβεται/
δεν ζητά/ δεν πεθαίνει/
—
ψάχνω να δω/
πως ζωγραφίζεται η ευτυχία
γράφοντας ένα ποίημα /
για τον άγνωστο Χ
Γιορτινός Θάνατος Β΄
και σαν άπιστος
Θωμάς/ ψάχνω τα σημάδια
στα χέρια σου/ για να πειστώ
κι όμως /
στα τυφλά σε δέχτηκα και
εγώ
* Κοιτώντας Πλάγια 2018
Πτώση μου η γενική
Όταν πέφτω, πέφτω. καθολικά. Η καρδιά μου, τενεκεδάκι που
κλωτσάνε εναλλάξ τ’ αγόρια μέχρι να φτάσουν, για να μην τους
φανεί η διαδρομή. Κολοσσός με κλειστά τα πόδια, είναι.
***
Από το πίσω κάθισμα πήγα να οδηγήσω.
Σα να ‘σουνα αυτόματο σου συμπεριφερόμουν, ενω έπρεπε το
συμπλέκτη να πατάω βαθιά και ν’ αλλάζω την ταχύτητα. Να
κάνω την κίνηση του μισού μαιάνδρου που αλλάζει την ταχήτητα.
Γκάζωνα στις στροφές αντί για να μειώνω. Έπαιρνα τις ανηφόρες
με νεκρά κι όλους σβάρνα τους κώνους.
Φίδι στα χέρια μου σκληρό και μαύρο το τιμόνι.
***
Συγχώρεσε την αφωνία μου απόψε.
Οι Ισπανοί έχουνε λέξη για να πουν: χθες βράδυ. Anoche αυτοί /
απόψε εμείς. (Φαντάσου λοιπόν, πόσα όνειρα στα ισπανικά θ’
αρχίζουνε με το “ανότσε”. Χθες βράδυ, είδα…). Εμείς, απόψε. Αυτό
μας μαραίνει, φαίνεται, αυτό μας καίει, κι έχουμε λέξη ειδική: το
βράδυ που έρχεται. Όχι το χθεσινό. Συγχώρεσε λοιπόν την αφωνία
μου, αυτό το βράδυ, απόψε.
*Από τη συλλογή “γιατί δεν οδηγούν οι ποιητές¨”, έκδοση s@stina, 2017.
Νεραντζούλα
Τα παιδικά μας χρόνια
κοιμούνται σε άνθη νεραντζιάς
σε τρυφερά σεντόνια
και σε αναπαίσθητο άνεμο
αναδεύονται
ξυπνάνε.
Κι ο ύπνος μας είναι ελαφρύς
κι όσο περνούν τα χρόνια
λιγοστεύει.
Σε παρακαλώ βοριά μου
φύσα ταπεινά.
***
Γερακίνα
Μάτι γερακίνας
καθαρό πετράδι
μοίραζε ουρανό.
Παλιά το δίκαιο του ουρανού
το είχαν ορίσει τα πουλιά.
***
Ομόνοια 1980
Κλείνουν στου Μπακάκου
ραντεβού
η Σπάρτη και τα Γιάννενα
ο Βόλος και η Ξάνθη.
Γωνία
κεντρική ιδέα της Ελλάδας.
*Από τη συλλογή “Νερά απαρηγόρητα”, Εκδόσεις Πλανόδιον, 2004.
Αιωνιότητα
Από μακριά ακούγεται το θρόισμα της αιωνιότητας
Χαμένη στο άπειρο
Πιστεύει στο Απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία.
Πιστεύει στο φεγγάρι όταν πέφτει στη θάλασσα
Και τή βροχή που μιλάει για τα θλιμμένα βράδια.
Βόλτα
Το ποίημα είναι νύχτα!
Μία περιπλάνηση σε έρημους δρόμους…
Όπου η ζωή χορεύει το δικό της Ρυθμό.
Σκορπισμένα όνειρα στα πόδια…
Περπατά απαλά…
Γιατί μπορεί να τα πατήσει.
Κοιτάει ψηλά πολλές φορές
Για να μπορέσει να δει τον ουρανό στολισμένο.
Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν (Richard Brautigan)
(The Conscripted Storyteller)
«ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ εἶσαι;» ρώτησα.
«Ὄχι», εἶπε. «Εἶμαι κοριτσάκι. Ποῦ χάθηκες τώρα τελευταῖα, Κύριε;»
Στεκόμουν στὸ τμῆμα λογοτεχνίας τῆς δημοτικῆς βιβλιοθήκης καὶ διάβαζα ἕνα βιβλίο τοῦ Γουότσον Τ. Σμὶθ Μπράουνλι στὸ ὁποῖο διατύπωνε, μὲ ἀπολύτως λογικὸ τρόπο, τὴν ἰδέα ὅτι ὅλοι οἱ συγγραφεῖς καὶ ποιητὲς θὰ ἔπρεπε νὰ σταματήσουν νὰ γράφουν κι ἀντὶ γι’ αὐτὸ νὰ ἐπιδοθοῦν στὸ χτίσιμο μὲ τοῦβλα. Ἤμουν πάρα πολὺ ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ βιβλίο, τὴν ὥρα ποὺ κάποιος ἄρχισε νὰ μοῦ χτυπᾶ ἐλαφρά το πόδι. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐνῶ διάβαζα κάποιο βιβλίο στὴ βιβλιοθήκη κάποιος μοῦ χτυποῦσε τὸ πόδι. Ἤμουν περίεργος νὰ δῶ τί συμβαίνει. Κοίταξα πρὸς τὰ κάτω καὶ εἶδα ἕνα κοριτσάκι μὲ ξανθὰ μαλλιά, πράσινο φόρεμα καὶ μπλὲ μάτια νὰ χτυπᾶ ἐλαφρά το πόδι μου μὲ τὸν δείκτη τοῦ χεριοῦ του.
«Ποῦ ’ναι ἡ μητέρα σου, κοριτσάκι;» ρώτησα.
«Γιὰ ψώνια»…
View original post 796 more words
Poor Man’s Blues (IV)
Δε με βαστάει ο τόπος
Είπε η καρδιά του καθώς μεγάλωνε
Για να χωρέσει τόσες θλίψεις
Όσες και τ’ άστρα τ’ ουρανού •
Γιατί γενεές έρχονται και παρέρχονται
Σαν τα φύλλα των δέντρων
Και η σκόνη των άστρων γίνεται γύρη
Και μόνο η καρδιά δε λησμονά
Λόγια σα βέλη που τη γύρευαν
Δυο νύχτες να τη θανατώσουν.
Poor Man’s Blues (X)
Δεν ξέρω
Αν θα τελειώσει κάποτε ο χαμός μου
Ή άλλα μαρτύρια θ’ αρχίσουν να με τριβελίζουν
Και μήπως εμένα τάχα με ξεχάσουν
Για να σωθώ οι Μοίρες
Που κόβουν τις χαρές και ράβουν τις λύπες
Στο ριζικό των ανθρώπων
Γιατί εδώ δεν έχει κοιμητήρι η γαλήνη
Σ’ αυτόν τον ύπνο όπου βαθιά κοιμάμαι
Αγαπημένη θύμηση που έμαθες
Μέχρι και στα όνειρά μου
Καρφί το καρφί
Και αγκάθι το αγκάθι
Να με θανατώσεις.
“Οι εντυπώσεις ενός πνιγμένου” (Β’)
Ακόμη και μέσα στο όνειρο
Η καρδιά μου βαριά
Και το σώμα ασήκωτο
Κανείς δε θα βαστάξει πια
Αυτές τις σκέψεις
Κανένα κλαδί δε θα κρατήσει
Αυτό το βάρος
Αν το κρεμάσω τώρα στα δέντρα
Όπου συνηθίζουν να εκκρεμούν
Πετράδια σα χαμόγελα
Τα κορίτσια τραγουδώντας γλυκά
Τον ίμερο ή την αγάπη •
Είπε μέσα στον ύπνο του
Κι έπεσε πάλι να πνιγεί
Στον ίδιο παλιό καημό.
ΠΑΡΑΜΥΘIΑ (ΙΘ’)
Αυτό ας ήταν το στερνό μου τραγούδι
Αρκεί να με άκουγες μια φορά
Δίχως φωνή να τραγουδώ σα να διαβάζω
Τα τελευταία μου λόγια
Πριν το τσάκισμα τού αιώνα
Γιατί για σένα τραγουδώ
Και ας μην το νιώθεις
Εδώ στο δάσος
Όπου τις νύχτες αηδονίζουν
Πουλιά ή νεράιδες
Μέσα στα χρώματα που άνθισαν
Στη σκέψη τής Άνοιξης που δεν ήρθε ακόμη
Και ακόμη να βρεθώ
Στη λογική τού πλήθους που κυνηγά τον άνεμο
Μήπως με σύρει έτσι το ποτάμι
Στην πιο όμορφη θάλασσα τού κόσμου•
Και τί στ’ αλήθεια γυρεύω
Μετά από τόσο διάστημα και χρόνο
Να θυμηθώ ή να ξεχάσω
Ψάλλοντας κάτω από τις φυλλωσιές
Τη μια χορδή χτυπώντας
Στην ξεχαρβαλωμένη μου κιθάρα
Στο αφτί των χαμένων αισθήσεων
Όπου εσύ δεν ακούς, τυφλή μου καρδιά
Κι εγώ σε λίγο
Ίσως σταματήσω να μιλώ.
Στομφώδες διάγγελμα
Τον θάνατο των αισθημάτων
δημοσιοποίησες
σμιλεμένο ποίημα-φραγγέλιο ήχων.
Αντιληπτός έγινες.
Υποχωρώ.
***
Σθένος
Βάλλομαι πανταχόθεν
Ατελέσφορες οι προσπάθειές σας
Το ρολόι μου
Ακινητοποίησα
Σημαίνει δώδεκα ακριβώς.
***
Φρούδες δράσεις
Φωνήεν σύμφωνο
γέφυρα συμβόλων
Πέταλα φύλλα
κήπος αειθαλής
Λατύπη δίοδος
δρόμος ευθύς
Όχθη ορίζοντα
ακατάληπτο κενό
Μουδιασμένο το αηδόνι
αποχαιρετισμός
