Η ελευθερία είναι το περιστέρι της ψυχής
Πετάει με πληγωμένο το ένα φτερό,
δακρύζοντας τον χρόνο κάτω από αργυρά
τόξα συνείδησης
Πικρό φαρμάκι ρέει παντού
Η αντιστροφή των ρόλων
ενάντια η φύση του πάθους
Κατεδάφιση αξιών αρμονία θανάτου
Έφτασε η διακοπή
Εσύ ονειρεύεσαι ακόμα
Αυτή η χορδή δεν κουρδίζει στον τόνο
που θέλουμε
– Σπάσ’ την!
Τα μάτια των σκύλων αλλήθωρα
πέφτουν στο παγωμένο πόμολο της πόρτας
λαιμοδέτης καρό Ερωτική σχέση
Άνθρωπος με χώμα Γη
Κουράγιο δεν αργεί το ολοκαύτωμα
Μπροστά στο Φ ι λ ί του Ροντέν.

*Από τη συλλογή “Τα τείχη / Τα ίχνη”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013.

[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ τη μέγγενη των παζαριών σας
την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά
και κει θα ρίξω όλα τα μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ
τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.

*Από τη συλλογή “Ιδιώνυμο”, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1980.

ΙΙ
Πρόσωπα
που σφράγιζαν στο μέταλλο
αθάνατους ίσκιους
της θάλασσας

Πουλιά
που ταξίδευαν στο σούρουπο
ρουφώντας κραυγές
των ασημένιων ποταμών

Αιώνιο φως
που ζητούσε σε περβάζια
των άστρων διψασμένο συχασμό

Το μεσονύχτι
φτερά ενός ελμίνθειου αγγ΄λου
θα κουβαλάνε τα βήματα
των βαρβάρων πίσω από χάλκινους
θρόνους θεών και κολάκων.

*Από την ενότητα “Πρωτάνοιξη”

Ι
Η υπόλοιπη λευτεριά
μαστιγωμένη στα μνημεία

Η υπόλοιπη ανθρωιλά
καρφιτσωμένη σε στεφάνια
από αθάλη

Τα υπόλοιπα ποτάμια
στερέψαν
δεν έχουν ήχους

Οι υπόλοιπες ρίζες του ωκεανού
βαθιά σημάδια
για το μέλλον

*Από την ενότητα “Δευτεράνοιξη”

IV
α’
Δεν θα δούμε το φτερό της άνοιξης
να γράφει άλλο χρησμό

Οι πυθίες λίγόστεψαν στο μαύρο

β’
Ο ήλιος που περιμέναμε διήλθε

Η βοή του ωκεανού που αγαπήσαμε
ρουφήχτηκε από άλλες μνημες

τα τείχη μας ήταν υψηλά.

*Από την ενότητα “Τριτάνοιξη”

**Από τη συλλογή “Έαρ το πρώτο”, Μελβούρνη 2017.

Πέρασε μπροστά μου τρέχοντας
δεν έχω πόδια!
φώναζε,
δεν έχω πόδια!

*
Η κραυγή
ένας κομμένος ουρανός

είναι

ρίζα δίχως δέντρο.

*

Κέρμα η ψυχή
σε τρύπια τσέπη
γλίστρησε απόψε.

*

Συλλέκτης
δραπέτης
συλλέγει
επιδιορθώνει
μεταπουλά
απ’ το ξημέρωμα
για λίγα κέρματα
του κάτω κόσμου
την αυλή
σκουπίζει.

*

Τις λίμνες σου και τα ποτάμια σου
φοβάμαι
γι’ αυτό μεθάω με θάλασσα.

*

Έσπρωξα πίσω μου τη θάλασσα
δική σου, είπα, σ’ τη χαρίζω
άλλαξα πατρίδα
χώμα μου η γη
εγώ από νερό είμαι.

*
Αν δεν βγεις απ’ τον εαυτό σου
δεν θα συναντήσεις ποτέ κανέναν.

Τα μάτια είναι του χρόνου τα παράθυρα.
Τι βλέπεις;
Τίποτα
Τίποτα για τίποτα.

*”Έρημος όπως έρωτας”, δίγλωσση έκδοση (με μετάφραση στα Αγγλικά Γιάννη Γκούμα), Εκδόσεις Ποιείν, 2015.

Πελώριος και κόκκινος

Πάνω από το Γκραν Παλαί

Ο χειμωνιάτικος ήλιος εμφανίζεται

Κι εξαφανίζεται

Σαν κι αυτόν η καρδιά μου θα εξαφανιστεί

Και όλο μου το αίμα θα φύγει

Θα φύγει να σε ψάξει

Αγάπη μου
Ομορφιά μου

Και να σε βρει

Εκεί όπου βρίσκεσαι.

*Από το https://poiimata.com – Mετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος.

Θέλω να μιλήσω

Λεπτομερώς να περιγράψω

το λαβύρινθο της σκέψης-

Πετά με φτερά αετού

πάνω από τη φωλιά σου

καλοφτιαγμένη σε βράχο

το πέλαγο της ζωής αγναντεύει,

μοναχική εστία ανείπωτης λύπης.

Θέλω να ζωγραφίσω

την πυκνότητα του φωτός

που διαχέεται στο στοχασμό

καθώς διαμορφώνει την πορεία της ματιάς

στο διάσελο του βουνού

ποτισμένο με τη βροχή της ψυχής σου

τις απέλπιδες τροχιές

του σκλαβωμένου φτερουγίσματος.

Θέλω να ακούσω

το στολισμένο στόμα

στην απόλυτη έκφραση συνείδησης

εκεί όπου το άσμα ασμάτων

ευφραίνει τον αέρα του κρησφύγετού σου 

πάνω στις κορυφές του λόφου

λιώνει τα κρύσταλλα της μοναξιάς

σε ρυάκια επιθυμίας.

Θέλω να μεταφέρω

τις κινήσεις του μυαλού

θετικοί κυματισμοί ενέργειας,

παλινδρομικής παλίρροιας αντίδοτο

σε δαίδαλους νοητής απελπισίας

και το τραγούδι της κάθαρσης

να στείλω στην ερημωμένη

φυλακή της αγάπης.

Θέλω να στολίσω

τους φτερωτούς συλλογισμούς

που μοναχικά μονοπάτια ακολουθούν

με συστάδες ανθέων

διάφανα στολίδια των βράχων

αφήνουν αρώματα ζωογόνα

συντροφιά ακάματων ταξιδευτών

όταν ιχνηλατούν τη χαρά.

Θέλω να κατανοήσω

το μεγαλείο της μοναξιάς

αποδεικτικό σημάδι ανεξίτηλο

τρυφερής καρδιάς και απελπισμένων ονείρων

ρίζωσε επώδυνα στις μέρες σου
κατατρώει σιγανά και ύπουλα

την ικμάδα του χαμόγελου,

παγώνει το λευκό σου βλέμμα.

Θέλω να τρέξω

σε ελεύθερους τόπους αχαρτογράφητους

η ανοιχτή αγκαλιά μου απλώνεται

αντίσταση στον ψυχρό αέρα

σχηματίζει ήλιους στα πρόσωπα

η ελπίδα κυρίαρχη οικοδέσποινα

να καλλωπίζει στο λιμάνι σου

πεδίο αρμονικής συντροφιάς.

Θέλω να πλημμυρίζω

χαρμόσυνες καμπάνες γέλιου,

απόδειξη της αντοχής σου,
λατρεμένα μηνύματα αποστέλλουν

στων ματιών μου το βεληνεκές

εκεί ο ορίζοντας της προσδοκίας μας

πραγματώνει την ανυπέρβλητη αγάπη

που μόνο η διαφυγή από τη θλίψη
της μοναξιάς μπορεί να δημιουργήσει.