ο ποιητής δεν προχωράει
με ένα χέρι να τον κρατάει
χρειάζεται και τα δυο του
τα χέρια ελεύθερα
ότι με τα χέρια του
ψηλαφίζει ας το πούμε
το σώμα του σύμπαντος
χαιδεύει τις χαράδρες
κολυμπάει ύπτιον
όχι ,δεν πηγαίνει πουθενά
με τα χέρια δεμένα σε άλλα χέρια
μα ναι ξεκουράζεται που και πού
πάνω σε κορμιά κλαδιά
αλλά τα χέρια του τα θέλει ελεύθερα
να καθαρίζει την διαδρομή
ας πούμε
μέσα στην άθλια γαλλική ενδοχώρα
ενδιάμεσα που λες
κανει φυλακή για αλητεία
κάνει φυλακή για ληστεία
κάνει φυλακή για απόπειρα φόνου
διαπράττει το φόνο
σκοτώνει την γλωσσα
σκοτώνει τον λόγο
σκοτώνει την φλυαρία
σκοτώνει το συναίσθημα
χρειάζεται τα χέρια του ελεύθερα
να χειρίζεται εργαλεία,
αξίνες, μολύβια, μανταλάκια, τρακτέρια,
περίστροφα, ξίφη,
να ανοίγει με αυτά
τάφρους τάφους
πάνω στον νωπό χώμα
της λευκής σελίδας
να θάβει τα θύματά του
να θάβει τις λέξεις
και μαζί το τερατώδες
εγώ του
και να ελπίζει
πως πως πως
να ελπίζει πως
πως αχ ναι
να ελπίζει
πως μπορεί μια μέρα
να φυτρώσει καινούριο.

*Από τη σελίδα της Μαργαρίτας Μηλιώνη στο facebook.

Η κατάρα του Αδάμ

Για να μπορέσεις να σκεφτείς πρέπει να πράξεις.
Δεν ενθυμούμαι ποιος το είχε πρωτοπεί.
Μα η κατάρα του Αδάμ μας συντροφεύει
μες στη δουλειά μας,
στις μικρές μανίες μας.
Κόπος κι ιδρώτας
κόπος κι ιδρώτας
για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Και πώς να ξαναβρούμε την κατανυξη
ορέξεων και επιθυμιών,
όλα προσφέρονται
με ακριβές αντίτιμο εννοείται.

Τα σκοτεινά κατάλοιπα του πάθους
στοιχειώνουνε τα όνειρα.
Και τα οράματά μας θρυμματίζονται,
συνθλίβονται καθημερνά από άηχες εικόνες
που αλλάζουνε σαν φύλλα τετραδίου
μπρος στις οθόνες συνεχούς ροής.

Θεσσαλονίκη, Οκτ.1989-Φεβ. 2001

***

Αποχαιρετισμός του χρόνου

Θυμήσου τον φίλο πριν πάει στα ξένα,
μετανάστης θα φύγει όπως ήρθε
να βρει άλλα χώματα πιο καρπερά.

Κάλεσέ τον στο σπίτι ένα βράδυ
να θυμηθείτε μαζί τα παλιά.
Τρυφερά να του πεις τα παράπονα:
«Άρχοντα χρόνε, σμιλευτή
φύσης νεκρής και ζωντανής,
σωμάτων κι ασωμάτων,
μας επαγίδεψες, θαρρώ, αριστοτεχνικά,
ή, έστω, αφεθήκαμε πες να παγιδευτούμε».

Να μην ξεχάσεις, όμως, να τον ευχαριστήσεις
γιατί σου φέρθηκε καλά.
Καιρός να πηγαίνει.

Ιαν.-Ιούνιος 2002

*Από τη συλλογή “Ο αχός κι ο βυθός”, Εκδόσεις Κέδρος, 2016.

Έχεις
διάφορες σκέψεις στο βλέμμα,
έχεις τις
μορφές
από τους χρόνους
της
ψυχής σου,
σαν από χιλιάδες χρόνια του κόσμου,
απροσδιόριστα
θαύματα
και
πλημμυρίζεις,
από την ονειρική αθωότητα της συγκίνησης,
από τη σιωπή του ανέμου
στο φως,
από τα χρώματα,
όπως κυματίζουν από τη μεγαλοφυiα της φύσης.
Σου δiνεται η χαρά
της γης
στα αλωνισμένα εδάφη του χρόνου,
τρέχεις,
με τα φτερά της μυρωδιάς,
προς το πάθος
της συστάδας των δένδρων που έχουν
ζωγραφίσει
το πολύχρωμο χρώμα τους.
Φθάνεις,
συνεπαρμένος από τις πινελιές του ήλιου
στή χρωματική γυαλάδα
της λίμνης.
Υπάρχει για να ποιεί
έρωτες.
Και θέλεις να περπατήσεις ως άλλος
Χριστός,
γελάς,
νοιώθεις
και αυτό λέγεται αιωνιότητα,
η δικιά σου.

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Συμφόρηση παρελθόντος παρόντος μέλλοντος
εικόνες μνήμης
βουβές ανταλλάξιμες
που μόλις σταθεροποιηθούν
με λέξεις σβήνονται.
Έγινα ένα κύμα αναμνήσεων.
Πάω και έρχομαι
νωχελικά
φουρτουνιασμένα.
Ταλανίζω ένα σφουγγάρι που βράχηκε από ιδεώδη.
Φούσκωσε.
Καταδόθηκε.
Στο απύθμενο της θάλασσας βρήκε θέση
δίπλα σε κουφάρια άλλων
αριστερών προγραμμάτων.

Το ψέμα δε βρίσκεται στην περιγραφή.
Αλλά στην αλήθεια των πραγμάτων.
Στον πυθμένα.
Όπου όλα γαλήνια είναι
όλα ιερά.

***

ΣΚΥΛΕΥΣΗ

Φυγόκεντρες τάσεις
μπόλιασαν DNA με αντιδραστικότητα και οργή.
Στηλίτευσαν την αδυναμία των προσφύγων
να επιλέξουν δρόμο διαφυγής.
Όμηροι ανεδαφικών περιορισμών
όμηροι μιας πολιτικής κάστας
υπόλογοι
είδαν τον «βαλκανικό διάδρομο»
να φράζεται ολοένα.

Η ασύδοτη οικονομία χωρίς ήθος
η σύμπραξη με στρατιωτικά καθεστώτα και θεοκρατικές μοναρχίες
κατάσχεσε τα πολύτιμα αγαθά των προσφύγων.
Ως ενέχυρο
της ύπαρξής τους.

Υπόδικοι σε σύνθετο πεδίο σύγκρουσης
με την Κυρώπη που πέταξε
την ανθρωπιά στη θάλασσα μετέτρεψε
δάνεια εφήμερης συμβίωσης σε αγώνα επιβίωσης
που σκυλεύει απερίσκεπτα
νεκρούς
επιζώντες.

*Από τη συλλογή “Αποκαΐδια ηθικής”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017.

Ευλογημένο ό,τι δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε

Ευλογημένα τα μέρη κι οι αποστάσεις που ποτέ δεν θα πάμε
και το λεπτό απαλό νυχτικό που πεθαίνει στο μπαλκόνι αντίκρυ μας
Ευλογημένος ο θάνατος που θυμάται τις διευθύνσεις
όλων των ανεπίδοτων επιστολών
και οι θεοί που ποτέ δεν φθάνουμε
σαν τον ιστό στη γωνιά ανάμεσα στο κρεβάτι και τον τοίχο

Ευλογημένο το φεγγάρι σερβιρισμένο στον ουρανό
σαν πιάτο ενός από πάντα μοναχικού
κι ο ήλιος που μας θυμίζει
ότι κάποιος μπορεί να αγαπά από μακριά

Ευλογημένη η ελευθερία κι η αυταπάτη μας
ότι την αγγίξαμε
όπως αγγίζουμε τη ζωή μέσα από οθόνες και ράφια

Ευλογημένο το παρελθόν που πάνω μας κολλά
απολειφάδι από κραγιόν διάρκειας στο στόμα
και το μέλλον διάστικτο από κόκκινους λεκέδες
ανθεκτικούς ακόμη και στα πολυδιαφημισμένα απορρυπαντικά

Ευλογημένες οι θάλασσες
που δεν θα βουτήξουμε ποτέ
λόγω των προειδοποιητικών σημάνσεων και των περι ασφάλειας θεωρίων

Ευλογημένη η λεπτή κόμη της κόρης
που σχεδόν ανεπαίσθητα με άγγιξε
στην πολυκοσμία του λεωφορείου

***

Στο σώμα μου

Είμαι τουρίστας στο σώμα μου
και στα χέρια μου χάρτη δεν κρατώ

Κάποιος τυχαία περαστικός
θα μου δείξει τον δρομο για τα μουσεία
τα μεγαλα πάρκα, την πλατεία
τον ποταμό που στο όνομά μου κυλά

Στο μεταξύ
τον καφέ μου πίνω στο ήσυχο καφενείο
και εφημερίδες ξεφυλλίζω
σε μια γλώσσα που δεν θα μάθω ποτέ

Θυμάμαι, πάντα, όταν από ταξίδια επιστρέφω
ο ουρανός είναι λαμπρότερος, κι ο ήλιος πέφτει στους μαρμάρινους αγγέλους
και μόνον τότε παρατηρώ
στα χείλη τους το χαμογέλιο.

*Η Nikolina Andova Shopova γεννήθηκε to 1978 στα Σκόπια όπου και σπούδασε Φιλολογία. Δημοσίευσε τι; ποιητικες συλλογές “The entrance is on the other side” (2013) και “Connect the dots” (2014). To 2013 το πρώτο βιβλίο της τιμήθηκε με το βραβείο της UNESCO Bridges of Struga.

**Τα ποιήματα αυτά, σε μετάφραση Γιώργου Γιαννόπουλου, δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ‘Ένεκεν”, τεύχος Απριλίου-Μαΐου-Ιουνίου 2017.

Οι σύγχρονοι τάφοι είναι γεμάτοι
σε ταπεινώνουν ασύστολα
σου μαθαίνουν απόμακρους ύμνους
δοξαστικούς για μια πραγματικότητα
που δεν υπήρξε

όλα γίνονται στα όρθια
ακόμα και οι χλευασμοί
και τα φιλιά κι οι αγκαλιές
μόνο οι άκανθοι στήνουν χορό
κάθε τρεις και λίγο

όλα διαβρώνονται
με μια ηχώ που αναγγέλει
την πτώση των τειχών της Ιεριχούς
μυαλά πέφτουν σε λάκκους με ασβέστη
οδηγώντας σε αυταπάρνηση
το ρίγος των κτερισμάτων
των φθαρμένων από την ακινησία
και τον επιθανάτιο ρόγχο…

ΕΔΕΜ