Αφιερωμένο σε άπειρα murex trunculus
που θυσιάστηκαν για το μοβ της κουτσουπιάς

Κάτω από τα τείχη
παιδιά κυνηγάνε σκυλιά
και σκυλιά σκυλιά

Κατά δω και κατά κει σκορπισμένες χουρμαδιές
δεν κουνιούνται-
όπως εγώ στο σπίτι μου.

Έξω η φυγή μου μοιάζει με των σκυλιών-
από όρθιους σαν χουρμαδιές
ανθρώπους που κουβεντιάζουν.
Κρίμα κλειδωμένη πάντα η Πύλη Αμμοχώστου
σε κάθε ερείπιο σπιτιού με φυτρωμένη τώρα μια συκιά
ζουν οι αντάρτες και δολοφόνοι που κρεμάστηκαν στην Πύλη.
Η κατάρα του νησιού αιχμάλωτη ακόμα και στις ψυχές
Χίλια βελόνια ζωγραφίζουν εσένα σε έναν καθρέφτη.

Οι σιδερένιοι τοίχοι της θάλασσας
όταν χτυπάνε αργά την ακρογιαλιά
γεμίζουν με κελύφη τα αυτιά μου.

*Τα murex trunculus ήταν θαλάσσια πλάσματα που βρέθηκαν γύρω από τη θέλασσα της Κύπρου και θανατώθηκαν για να αντληθεί από αυτά η μοβ βαφή που χρησιμοποιήθηκε σε βασιλικά υφάσματα.

****Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2018.

ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΜΟΣ

Δεν υπάρχει περίπτωση λάθους
ξέμεινα τελείως κι από ρεζέρβες
αναλώσιμο το γαλάζιο τ’ ουρανού
και η ανεμοθύελλα της ερήμου

Άλλωστε, τα κλειδιά της Ποίησης
ανοίγουν κάθε παρακείμενη πόρτα
εκτός βέβαια από τη δική μου

Γιατί κι οι άγγελοι θα παραδώσουν
μια ψυχή βουτηγμένη στο μαύρο
κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν τα φτερά
– τα έχασαν μαζί με τις πεταλούδες –

Τόση ανάγκη για αυτοσαρκασμό
δεν είχα ούτε κατά την κηδεία μου
(αλήθεια λέω, πριν λίγο γεννήθηκα)

***

ΑΞΟΝΙΚΗ

Κομμένα πόδια βαδίζουν ανάποδα
και τότε ακούς τον αντίλαλό σου
αργότερα μαζεύεις λευκά δόντια

Αυτό σημαίνει πέφτουμε στο στόμα
του πιο ηλιοφώτιστου γκρεμού
τα σκοτωμένα μάτια μου άνοιξαν
εν τέλει βρέχει ο ουρανός μπογιά

Τα χρώματα τα ρουφώ απ’ τη μύτη
αίμα δεν έχει σήμερα – ορκίζομαι –
έχει χιλιάδες εκτυφλωτικά κύτταρα
και μονάχα μια σπασμένη αρτηρία
που έκλεισε άρον άρον και αυτή

Η αξονική του κόσμου είναι έτοιμη
περιμένω την εκτύπωση κι ύστερα
θα ξεκοκαλίσω όλα μου τα ποιήματα

***

ΑΝΤΙ-ΠΟΙΗΣΗ

Και ειδικά στη χάση του φεγγαριού
συμβαίνουν τα ανεπανόρθωτα

Εδώ και καιρό συστηματικά πενθώ
τις απούλητες συλλογές μου
μην περιμένοντας καμιά δικαίωση

κι είναι αλήθεια πως ακόμη αποθέτω
πάνω σε στοίβες παλιών βιβλίων
δεκάδες μεταποιημένους στίχους

τότε αραδιάζονται μπροστά μου
όλα τα λογοτεχνικά διλήμματα
χωρίς να μπορώ να τα απαντήσω

Επιπλέον, διψάω για αντι-ποίηση
-πού να σου εξηγώ τώρα τον ορισμό-

άλλωστε σε τόσες λίγες γραμμές
τι είδους ανατροπή να προκύψει;

*Από τη συλλογή “Ωδίνες της ποίησης”, εκδ. Στίξις, 2018.

Έρωτας με καυτερό πιπέρι

Γλυκαίνει η πιπεριά
το ψέμα της παιδικότητας
παρά τις πίκρες
που αλείφονται στη γλώσσα σου

απλώνεται στον ήλιο
μία μία
κρεμασμένη στο σύρμα
η κόκκινη πιπεριά

γίνεται κραγιόν στα χείλη σου

ψωμοτύρι στη γλώσσα μου γίνεται η ιστορία
του μπαχαριού που υποφέρει
κάθε φορά που σε φιλώ

Λονδίνο, Καλοκαίρι 2013

***

Ωτοστόπ

Τη ζωή
βρίσκω μαζεύοντας
ό,τι παρεαπέφτει από τις τσέπες του δρόμου

ακόμα και να παλιώσουν τα μαλλιά μου
τα γένια μου
τα σανδάλια μου

ανοίγω πηγάδια από γράμματα
ύστερα πέφτω
στον δρόμο αφήνω
ό,τι βαραίνει την πλάτη μου

*Από το βιβλίο “Αγάπη με καυτερή πιπεριά” (2013)

**Μετάφραση: Lale Alatli / Επιμέλεια: Αθηνά Κατσίβελη.

***Ο Halil Karapasaoglu γεννήθηκε το 1985 στον Ψυλλάτο της Κύπρου. Το 2008 πήγε στην Αγγλία όπου έκανε πάμπολλα επαγγέλματα. Κυκλοφόρησε με φίλους του το περιοδικό Cirkef, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξέδωσε το περιοδικό Lokmaci. Από το 2013 γράφει στο λογοτεχνικό περιοδικό KerPic. Το 2011 ενώ υπηρετούσε στο στρατό φυλακίστηκε για δέκα μέρες για ένα άρθρο του. Το 2013 δήλωσε δημόσια ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης.

****Τα ποιήματα αυτά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2018.

Έχω το νόστο ενός τόπου της παιδικής μου ηλικίας
στον οποίο δεν ταξίδεψα ποτέ
έχω το νόστο ενός ταξιδιού που κόπηκε στη μέση
αναθυμούμαι τη ζεστασιά σωμάτων που δεν άγγιξα
τις μυρουδιές αχαλίνωτων αισθήσεων
φαγητών που δεν φτάσαν στο τραπέζι
κρασιών που δεν χύθηκαν
την αφή απ’ ονείρων σκεπάσματα
από Φορέματα Αφόρετα
από γυναίκες αιθέρια ποθητές μα τέλεια ανέγγιχτες
έχω το νόστο όλων των χαδιών που υπήρξαν
και χάθηκαν καντηλέρια της απροσμέτρητης ζήσης

Σε είπανε Θεό
και δε Σε πίστεψα,
γιατί αν ήσουνα
θάχες φόβο,
θάχες τρόμο
θάχες ντροπή
γιατί αν ήσουνα
θα Σε λυπόμουν.

Σε είπαν επανάσταση
και Σ’ ακολούθησα,
ήθελα να γκρεμίσεις,
ήθελα να χτίσεις,
ήθελα να τελειώσεις
και ν’ αρχίσεις,
ήθελα ν’ αλλάξεις
κι Εσύ
κι εγώ
και μ’ άφησες στους πέντε δρόμους.

Δεν θέλω αστέρια
δεν θέλω λουλούδια
ρυάκια κι εξοχές
κοιτάζω γύρω μου
και η ψυχή μου είναι μαύρη
αυτά που συμβαίνουν
σε μένα
στους συνανθρώπους μου
είναι τραγικά
το μυαλό μου
το μυαλό τους
στη μέγγενη της καθημερινότητας
δεν μπορούμε να ζήσουμε
τη ζωή
έτσι όπως τη θέλουμε
εύκολες διαφυγές
δεν μας ταιριάζουν
δεν κλείνουμε τα μάτια
στην πραγματικότητα
τα μάτια μας βλέπουν
πίσω απ΄τα επιφαινόμενα.

εμείς που είμαστε ζόμπι το γνωρίζουμε:
όλοι πάνω σε μια καμήλα που βαριανασαίνει
πορευόμαστε

οι γιορτές δημιουργήθηκαν για να δομούν το χρόνο
προσφέρουν σύντομες στάσεις στους καμηλιέριδες
μικρές οάσεις μέσα στην έρημο- χρόνος
(ποιός είναι ο τελικός προορισμός προτιμούμε να το λησμονάμε
σημασία έχει το ταξίδι διατεινόμαστε)
ο καθείς στολίζει με ότι μπορεί
αυτό το δένδρο που το λέει χριστουγενιάτικο
εμείς το στολίζουμε
με αγγίγματα κάτω από το τραπέζι
δαγκωμένα αχλάδια μήλα
φιλιά γλώσσες και σχισμές
αριστερό πέλμα γλώσσα και αυτί
γλώσσα ανάμεσα στα δάκτυλα
χείλη και μάτια μάτια μάτια μάτια παντού
στα δάχτυλα στα πόδια
στον κορμό στις ρίζες στα κλαδιά
και μετά το ποτίζουμε με τους χυμούς μας
που εξακολουθούν να αναβλύζουν
αλήθεια πόσα χρόνια;
5000 χρόνια θα είναι. δεν θα είναι;
τόσος δεν είναι ο χρόνος που είμαστε μαζί;