Ορόσημο

Ο χωροχρόνος είναι ιερός!
Είναι ο χρόνος που σε συναντώ
σαν διαβάζεις την ποίηση της καρδιάς μου
Είναι ο χώρος που σε συναντώ
σαν βλέπεις τα ποιήματά της αγάπης μου
Τι μακάρια ευτυχία είναι ο χωροχρόνος!
Γιατί είναι το κρυφό κομμάτι της ζωής μου… Ιδανικό!
Ανύπαρκτα τα χρονικά και τοπικά ορόσημα!
Μόνο συναισθήματα και μνήμη της καρδιάς.
Μόνο επιθυμία και θαυμασμός!
Μόνο αγάπη!
Ένας θησαυρός ζωής!
Ο ιερός χωροχρόνος του έρωτα.

***

Γιορτή

Απόψε γιορτάζω τη θλίψη μου
Ο πόνος της απουσίας
Κάλυψε τη λογική μου
Η καρδιά μου άρρωστα χτυπά.
Ένα βάρος ασήκωτο στο στήθος μου.
Φεύγεις, απομακρύνεσαι
Λείπεις.
Φυλλοροεί η χαρά μου.
Τα χείλη μου πικραίνουν.
Τα μάτια άδεια από παρουσία.
Μοναξιά με συνθλίβει.
Απόψε η θλίψη μεσουρανεί.
Η απουσία σου με στοιχειώνει.

Stanisław Lentz, Strajk

Ιστορίες από το Δέρμα (Ι)

Περνούν οι γενιές, τα έθνη, τα χρόνια,
στις πόλεις, στα χωριά και στους δρόμους
κι η θέα τους αλλάζει

Μαζεύονται τα περασμένα μες στα κεφάλια μας
και μια φωνή από εκείνες που λείπουν
ιστορεί τραγουδιστά
της ζωής μας τα βαδίσματα
από πρόσωπα κι αγγίγματα
βροχές κι ανέμους

Προσμένουμε ένα φιλί, εξηγήσεις
ενα χέρι φιλικό

Κι όλα αυτά,συμβαίνουν σ’ ανθρώπους
με δέρμα μαλακό
γιατί τη νύχτα (νύχτα θα’ ναι)
που το δέρμα μας αλλάζει
όλα τα προηγούμενα γίνονται,
πνοή που σβήνει

Σεπτέμβρης 1997

***

Αναθαρρήσεις

Από ανάμεσα κι από παράλληλα κι από τ’ ολούθε
μια σιγαλιά που θρύβει τον ενδόκοσμο
σ’ ένα κρυφό ταξίδι για μια κρυφή ζωή
συναπάντημα αέρηδων και θάλασσας
όπως σαν τότε
που μια χρυσή αχτίδα
τύλιξε την σκοτεινή μας όψη
και λάμψαμε, α, πως λάμψαμε,
στο σβήσιμο του χρόνου μας

Γελάσαμε μάλιστα,
στην πιο ακριβή μας στιγμή μέχρι τότε,
που έξω από το παράθυρο
το βλέμμα σπίθισε
στις κινήσεις των πουλιών
που πετούσανε χωρίς επιτήδευση
κυκλικά και με χάρη
χαρίζοντάς μας,
απλότητα κινήσεων

Αύγουστος 1996

Σαν τη πυκνή φυκιάδα στα ρηχά

σε παγιδεύει ο στοχασμός.

Ολο σου φταίει η κάτοψη του διπλανού
Ολο σου φταίει το ορθό που δεν ορθοπατεί.

Φρουμάζουν τ’ άλογά σου φοβισμένα.

Στο παραγώνι αναλύεις τη
σκληράδα του χειμώνα.

Σήμερα (ευτυχώς)
ο ουρανός εβάρυνε.

Γλυκιά βροχή
απόπλυνε δασείες και ψιλές.

Ξεγούβωσε το βλέμμα.

Αύριο θα γίνεις πιο απλός.

Δομηνίκη Σωτηριάδη, Φύλλο πορείας

Η κόρη ισιώνει το πόδι στου χορού τα βήματα
κι ο θεός των πραγμάτων ανοίγει τα έκπληκτα μάτια
ορθώνει την παλάμη στην πλάτη της κόρης
της σφαλεί τα τσίνορα με το δέρμα του ύπνου
με τα χέρια φτερά
να σκάφτουν ανάποδα
στην αλυκή του παράλληλου κόσμου.
Η κόρη μιλά.
Στάθηκα στην ακμή του κύματος
που αργοσαλεύει στους κροτάφους.
Το δέρμα γίνηκε ατσάλι πηχτό
κολλημένο στα κόκαλα.
Δεν έχει σάρκα πια.
Μονάχα αλάτι.
Μονάχα το αίμα που σφυροκοπά μέσα απ’ το σάρκινο δέρμα.
Θεέ των πραγμάτων
εσύ που τον πόνο τους τον δώρισες στο αλάτι του ορθωμένου κύματος
κι ύστερα
απόκαμες και ξάπλωσες στην άμμο
κι άφησες την πνοή σου να σαρώσει τα σκουριασμένα σύννεφα
τη μπίλια της θλίψης
που έγειρε μετέωρη στο εκκρεμές της πέτρας
εσύ που με γύψινα χέρια αγγίζεις τη σάρκα
αυτήν τη μπίλια
που στέκει πάγος στο κύμα
πώς να τη σπάσεις;
Δε σου’ δωσε ο Θάνατος να νιώσεις
το μαύρο βουητό της σμέρνας στα χέρια σου
Σε κοιτώ
με τρεμάμενο το μάτι του ύπνου
κι ας το νιώθω
πόσο μικρός σαλεύεις
μέσα στην μπίλια του φλογάτου καρπού.

Θέλω να πω για τα δεσμά
Της ανοίξεως
Το χείμαρρο των αναιρέσεων
Τα φαντάσματα στο στόμιο του ύπνου
Εμάς στο στόμα του λύκου
Τον ποταμό των γυναικών
Τον ποταμό των γενναίων.

Τσακίζει κόκαλα η άνοιξις ετούτη
Τσακίζει
Και οδηγεί στα πρόθυρα της τρέλας
Αυτούς που αποβλέπουν
Στη θάλασσα
Σαν έννοια, σα νερό
Σα φαντασίωση και δόξα.

Θέλω να πω για τα δεσμά
Θα γίνουν πιο αισθητά
Δυσβάσταχτα θα γίνουν
Με τον ερχομό της αττικής ανοίξεως.

22 Νοεμβρίου 1971

*Από το βιβλίο «Μιλάει ο αγριόχοιρος. Ποιήματα 1952-2018».

ΦΑΓΙΟΥΜ

Κι εγώ που κουβαλώ
Αιώνες ανήμπορους
Σε κάθε πόρο ανέγγιχτο
Από τον καύσο της ανάσας σου

Που κουβαλώ τόσα ερέβη
και στάχτες άλλες τόσες
από τη λάβα σου
που Πομπηία με βάφτισε

Πώς θέλεις να ξεχάσω;
Η μνήμη σου
Το τώρα
Το ύστρερα
Το πάντα
Αναίσχυντα
Με έχει διαπομπεύσει…

Μα εγώ εκεί
Φαγιούμ σιωπηλό
Στον τοίχο της ζωής σου
Να μαρτυρώ ανελέητα
Ένα πυρίμαχο έρωτα

***

ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ

Φώτα στους δρόμους
Οι σκιές φωνάζουν μέσα μου
Τα γάντια μου
αφημένα στην πολυθρόνα

Η αγωνία της απουσίας σου
στο δίσκο του δείπνου
άθικτη

Ο χειμώνας ζητά επιείκεια
Εγώ βολεύομαι δίπλα
στο αναμμένο τίποτα

Τι κρίμα δεν χιονίζει απόψε!

*Από τη συλλογή “Πυρ εσώτερον”, εκδ. Κύμα, 2018.

Έκανε έναν απολογισμό της ζωής του.
Στον ένα δίσκο του ζυγού,
ακούμπησε του παρελθόντος τα απτά συμβάντα.
Στον άλλο,
αφηρημένα απογεύματα
ενός αφηρημένου βίου.
Και παραδόξως,
υπήρξε εμφανής η κλίση προς αυτόν.

***

Το παρελθόν μου,
αντικατοπτρισμός.
Ίσως και να το έζησα.
Ίσως μόνο να το φαντάστηκα.
Πιθανόν να το οικειοποιήθηκα,
παρασυρμένη από τη μαγεία
ενός δεινού αφηγητή.

***

Είχε συνδέσει την ισορροπία του
με τον ανεμοδείχτη του απέναντι σπιτιού.
Μια μέρα δεν τον είδε
και ταράχτηκε.
Πώς θα προσανατολιζόταν τώρα,
δίχως να βλέπει την κατεύθυνση των ανέμων;

*Από τη συλλογή “Στου παρελθόντος την αντήχηση”, εκδ. Στοχαστής, 2018.