Εδώ, σ’ ένα πεζούλι της Μυκόνου
χρόνια τώρα, χαζεύω το βάθος
του χρόνου μ’ ένα καλάμι
στα χέρια και μια πυξίδα.

***

Αποφασίζω ν’ ακολουθήσω
τη ροή του νερού
με το σωμα, με τα μάτια
Να διαγράψω το νοητό ταξίδι
που βγάζει στη θάλασσα
Αν με κατάλαβε κανείς
είναι άλλο θέμα
Αν με δει κανείς
θα το μαρτυρήσει.

***

Κι όπως φιλούσα τη θάλασσα
μ’ έπνιξε
Κορμί λευκό να πλέω σε πελάγη
ανήλια
πότε στα ρηχά
και πότε στα βαθιά τ’ άγνωστά μου
Με πέπλα ραμμένα
για τούτο το σκοπό
πέπλα που δε στέγνωσαν ποτέ…

*Από τη συλλογή “Εξόριστη”, εκδ. Photo Gallery MYKONOS, 2016.

Γ

Ύστερα ξεσπά λογισμός αναπάντεχος
απαντήσεις χωρίς ερωτήματα τριγυρνούν
σε σειρές βιβλίων παριστάνουν τα μολυβένια στρατιωτάκια.
Πόσα δεν είπαμε σ’ όσους δεν υπάρχουν πια;
Θυμάμαι ένα ψίθυρο και δάκρυα
μπροστά σε πτώμα μετά σκυθρώπιασε
κάθε συνθήκη και τότε είπα
του μέλλοντος θα συμβώ σκαιότερος
αλλά τι τα θες… σαν έσβησα το φως
ροχάλισαν τα ουράνια.
Λες κάποιοι να ’χουν το λογισμικό της ύπαρξης;
Άλλοι πίνουν καφέ με ζάχαρη κι άλλοι
ξενυχτούν με φαντάσματα
δε βγάζεις άκρη μ’ εγκεφαλικές συμπτώσεις
τα όνειρα παράτησα λοιπόν ασύμφορα είναι
καλύτερη η χημεία του ήλιου
και τα ναυαγισμένα παιδιά δες
τη θαλπωρή προσμένουν χεριών που σέβονται
την ανθρωπογεωγραφία.

*“Εργοτάξια Τύψεων”, εκδ. Θράκα, 2016.

Αδέρφια μας πρόσφυγες
αδέρφια μας που σας βαφτίσαν μετανάστες
δεν έχω άλλο να σας δώσω
σ’ αυτήν τη μπίλια που γυρνάει ολάνθιστη στο μαύρο
πέρα από μια λέξη
αδέρφια μας πρόσφυγες
αδέρφια μας μετανάστες
είμαστε όλοι μαζί σας στη βάρκα της θλίψης
που σας έραψε το στόμα

*Αναδημοσίευση από εδώ: http://wwwpareisakth.blogspot.com/2020/03/blog-post.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FStyHR+%28παρείσακτη%29

———————-
κορδώνουν τα κεφαλαία
και γράμματα δεν θέλουν να λογιούνται
ούτε με τα μικρά συναναστρέφονται,
πόσο επιδεικτικά τη συνοδεία τους αποστρέφονται,
κι ας ξέρουν μόνα κι ανεξάρτητα
πως νόημα δεν βγάζουν.


αρπάζουν τις θέσεις τις πρώτες
αρπάζουν τα ονόματα τα κύρια
διεκδικούν σε πλάτος και ύψος το στερέωμα.
με δόλο σαγηνεύουν πόλεις και νησιά,
για να στεφθούνε συνοδοί σε χάρτες και ταμπέλες,
με την υπερφίαλη σκιά τους
καλύπτουν ηφαίστεια και βουνά, ωκεανούς και λίμνες,
κλέβουν την ιστορία απ’ τα μνημεία
κλέβουν το κλέος των φιλοσόφων που δεν ζουν,
δίνουν κυριαρχία σε άγνωστους θεούς,
σαν πυραμίδες, σαν αυγά του κολόμβου διογκωμένα
σαν παραφουσκωμένες έγκυες πολυκατοικίες
σε έναν κόσμο μεμψοιμοιρίας και στεριωμένης αδικίας
σε μια εποχή αποχαυνωμένης λυρικής σηψωδίας
έρχεται το μισό αλφάβητο να βασιλεύσει
επί του υπόλοιπου μισού.


γίναν οι μάχες ένδον,
κοντάρια στα άλφα και τα δέλτα,
κέρατα επιθετικά στα γάμα και τα έψιλον,
βόμβες βαθιάς εκχύσεως τα όμικρον,
τα ρο κανόνια εγκάρσια στο έδαφος
διανοίγουν τις σήραγγες της σύγχρονης ασυνεννοησίας
καμπύλες εναντίον ευθυγράμμων τμημάτων,
κοιλιές εναντίον κεκλιμένων πλαγιών,
ο όλεθρος,
ω, ο όλεθρος.


και ποια τελικά η συμφωνία, ποια η ρήτρα της εκεχειρίας;
λιγότερες των κεφαλαίων οι θέσεις στην πρόταση,
φανφάρες και κορδώματα,
πλοίαρχοι στων τετραδίων τα πέλαγα
σμηναγοί στων βιβλίων τα προευκτέα ταξίδια,


πόσο θα ήθελα το όνομά σου με μικρό να το έγραφα
-χωρίς να είμαι παράνομος, χωρίς τη συνθήκη να σπάω
χωρίς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο να ξεκινάω-
για να σου πω ανορθόγραφα το Σ’ ΑΓΑΠΩ με κεφαλαία,
χωρίς τόνους, χωρίς τετράδιο ή βιβλίο, χωρίς νόμους,
χωρίς καν μάχη
όρθιοι εσύ κι εγώ
με το πρώτο γράμμα μικρό
πίσω μας μακριά η περιγελούσα τελεία.

Όταν ο ήλιος πέφτει, γράφει
ένα όνομα μυστικό για ενθύμιο μέσα στο δικό του αίμα
του φωτός την υπερβολή
μια φλόγα σιγανά να κατευνάσει:
και ο άνθρωπος έχει χρόνο να αναζητήσει καταφύγιο.

Όταν όμως το φεγγάρι
προβάλλει στον ορίζοντα, αν και βραδυπορεί
για μια στιγμή, χάνεται
δίχως ίχνος από ασήμι

κι εκείνος μονάχα με τα άστρα απομένει,
άγριος και απόμακρος, και με τις πέτρες
των σκοτεινών δρόμων αφανέρωτες.

Το ίδιο συμβαίνει με τους θεούς,
και με τους ημίθεους,
και με τους ήρωες.

*Από το βιβλίο “Ντενίς Λέβερτοφ Ποιήματα”, Επιλογή-μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Εκδόσεις Ηριδανός, 2007.

Η σιωπή είναι προσευχή,
όμως η Ποίηση είναι σφαίρα,
στοχεύει με το στόμα στον νου των ασυνείδητων.
Άκου την.
Ήρθε για να σου μιλήσει,
να σου δείξει την πραγματικότητα,
των γυναικών που είναι μάνες αληθινές
και ψάχνουν στων παρυφών την καθημερινότητα
να βρουν την ευτυχία.
Γυναίκες μάνες που δουλεύουν και διαβάζουν,
με κόπο και ιδρώτα τα παιδιά τους να σπουδάσουν.
Μην την περιφρονείς.
Νιώσε την.
Μια στιγμή μονάχα στάσου κι αναλογίσου.
Ήρθα για να καταγγείλω,
να μιλήσω για την απάτη και το ψέμα
που λένε ότι είναι οι δρόμοι μας γεμάτοι.
Βρώμικα στόματα.
Ήρθα να υμνήσω αυτούς που πορεύονται μαζί μου,
στα στενά και τους διαύλους, στον λόφο της φαβέλας,
το μυαλό τους και τον κόσμο τους ν’ αλλάξουν.
Ήρθα για να βρουν όλοι τον τρόπο,
τον τρόπο για να πουν τις λέξεις, τη μουσική να τραγουδήσουν
τη σκληρή πραγματικότητα ν’ αλλάξουν, τις ψυχές τους να εξαγνίσουν.
Μη με περιφρονείς.
Νιώσε με.
Είμαι η ζωή ττου ψάχνει γιατρειά, μια γιατρειά για κάθε μέρα.
Αναλογίσου.
Είμαι η ΠΟΙΗΣΗ!

*Μετάφραση: Δήμητρα Γλεντή.
**Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Βόρεια Βορειοανατολικά”, τεύχος 3, Σεπτέμβρης 2019.

Απλά μαθηματικά

Η ακούσια λοιπόν παραθέριση
στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης
ξεκινάει από το α- αρνητικό για να γίνει
ολοκλήρωμα στο α- στερητικό.
Αυτή είναι η ακολουθία
από τον αριθμό π στον αριθμό ψ,
καθόλου άγνωστο
προνοητικό κι αμείλικτο
σαν στίγμα μελανό του ήλιου
της ανοιξιάτικης εργατιάς,
σαν δερματοστιξία κρυφή των ορυχείων
που ηλιαχτίδας δεν είδαν ματιά
πριν την ημέρα της απεργίας,
σαν ιμάντες –κορδελες θαρρείς–
για σκοπούς διακοσμητικούς
στο σπασμό του πολυσχιδούς πειράματος.
Έτσι, σε απλά και ανάποδα μαθηματικά,
συντελείται η αντίστροφη πορεία
προς τις βασικές έννοιες,
παρά και ενάντια στην ταραχή της.

*Η εφαρμογή της ινσουλινοθεραπείας (insulin coma therapy, инсулинотерапия) στους νοσηλευόμενους με σχιζοφρένεια σταμάτησε στις ΗΠΑ και Ευρώπη γύρω στο 1970 αλλά συνεχίζεται σε άλλες χώρες.

***

Ιδεασμοί

Αυτή η κακιά συνήθεια της αναμέτρησης
με τη θλίψη που σιγοβράζει στις φλέβες,
με το δέρμα που χλωμιάζει με το διακόπτη,
με το γυαλί που ραγίζει με τους
Νευτώνειους ιδεασμούς
εκθρονίζει τα σκαλισμένα εν λευκώ
πρόχειρα μαύρα τετράγωνα
και άλλα σχήματα της τελειότητας
που τόσο αφιερωμένα τοποθέτησα
στην αποστειρωμένη αίθουσα
προσφορά στην τέχνη της αφαίρεσης.
Βλέπεις, στα σκαλοπάτια του ναού
το ποτάμι ρέει σκούρο
για να γεννήσει τον καταστροφέα,
μολυσμένο από φόβους,
συνωστισμένες δεισιδαιμονίες,
οδυνηρά ζωντανό.
Στα χνάρια της θεάς κι εγώ
αγκαλιάζω την αντανάκλαση
και σπαρταράει φεύγοντας
ώσπου να μιλήσει ο βυθός
με λόγια δικά μου.

*The Music Project: Parvathy Baul

Είναι μία από τις παραλλαγές του ινδουϊστικού μύθου για τον θεό Κρίσνα, υιό της Γιαμούνα η οποία είναι πνεύμα του ποταμού. Η αγαπημένη του Ράντα προσπαθεί να τον αγκαλιάσει αλλά, βλέποντας μόνο την αντανάκλαση στο νερό που ξεφεύγει από τα χέρια της, μπαίνει όλο και πιο μέσα στο ποτάμι ώσπου να χαθεί.
Στην παράδοση της Βεγγάλης, τα τραγούδια των περιπλανώμενων μουσικών Baul, αποτελούν μέρος της πνευματικής τους άσκησης που συνδυάζει στοιχεία του ταντρισμού, του σουφισμού και του βουδισμού, εκφράζοντας την “κοσμική αγάπη” μέσω της οποίας το σώμα και το πνεύμα έρχονται σε επαφή με το Απόλυτο.

**Από τη χειροποίητη συλλογή ”Τα ψυχομετρικά (β’ σχεδίασμα)”, Καλοκαίρι 2019.

Σπάζω τη μήτρα

Σπάζω τη μήτρα
που με γέννησε.
Ώρες ανώριμες
ανώνυμα διαβαίνουν.

Μέσα στην άνυδρη
ομορφιά
μ’ αυτή τη σκόρπια
αγανάκτηση

Θωπεύω ίσκιους,
ξεμακραίνει ο τόπος
νυχτώνει ο φόβος,
συνεχίζω στο χώρο.

Γίνομαι όπλου κρότος,
φωτιάς καπνός.
Είμαι η μήτρα η σπασμένη,
σωπαίνει ο κόσμος.

***

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς.
Η επιτυχία μου ήταν να ακούω
το τραγούδι των γλάρων.
Παρατηρώντας την αιωνιότητα
σε μια κουταλιά νερό,
αγγίζω ακόμα της συνάντησης το λόγο.

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς.
Η επιτυχία σου είναι ο Θεός
τυπωμένος σε φόντο πράσινο.
Πληκτρολογώντας τον κωδικό
μπορείς να εισέλθεις
στην επανάληψη του 0-1.

Συγκεντρώσου στους ζωντανούς
η εποχή σου δεν αντέχει
άλλα νούμερα…

…γεννημένη το 1973.

*Από τη συλλογή “επιΣτροφή από την απόΣταση”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2012.

ΕΡΩΣ ΠΕΡΙΡΡΕΩΝ

Η ροή της Αγάπης μέσα μου
μεταμορφώνει το γερασμένο μου κορμί
σε μίσχο που πρώτο θωρώ.
Η σκέψη Σου και μόνο
ιάσιμο ψυχής.
Ω Έρωτα Εσύ φτερά χαρίζεις,
που μια στον Αιθέρα να ίπτανται
και μια στα Τάρταρα βαθιά στοές
να σκάβουν.

Μέλι γλυκό και δάκρυ λύσσας
στις φλέβες σου κυλάει
κι όποιον κερνάς ζαλίζεται
και σε νιους Κόσμους πάει.

10/12/2007

***

EGO VS LOVE

Γράφω με το δάχτυλο πάνω στην άμμο
τα λόγια του θυμού και της οργής,
να λιώσουνε στης θάλασσας το κύμα,
να ψηθούνε στου παφλασμού την άρμη
και να χαθούν στου πρώτου ανέμου την ανάσα.

Έτσι ώστε όταν σ’ αγκαλιάζω,
όταν σε φιλώ,
να μην σκέφτομαι θάλασσες να ουρλιάζουν,
να μην αγγίζουνε της ζήλιας τα φίδια της Αγάπης
τον βωμό,
να μην σταλάζει αίμα πικρό και χολή ο πληγωμένος
εγωισμός μας.

‘Ισως έτσι να μπορώ να συγκρατήσω,
αν και κυλάνε σαν νερό μες σε κλεψύδρα,
τις φιλντισένιες και χρυσές στιγμές μας της Αγάπης.
Κλεισμένα λες σε μικροφίλμ τα Όνειρά μας,
ανασαίνουνε με βράγχια κάτω απ’ το φωτογραφικό
υγρό.

26/8/2008

*Από τη συλλογή “Ονειράκατος”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Μάιος 2009.

Στον Δ. Γ.

Κι αν το κορμί σου έθαψαν,
τη σάρκα δε λυπούνται.
Γελούσαν από πάνω της
λερώνοντας τα νιάτα.

Αναιμικά φιλιά.
Ακρότητες.
Μαγεία μεταφρασμένη.

Ο ουρανός γέννησε αστερίες.
Κοκκίνισε.
Η ψύχρα
χρεώθηκε στο θάλαμο.
Η χλομάδα του φεγγαριού
εγκαταστάθηκε στο δέρμα.

Ξήλωσε τον ορό
που ορίζει τη ζωή σου.

Η φλέβα στέγνωσε.

*Από τη συλλογή “Παρεστιγμένος”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤIΚόΝ, Ιούνιος 2015.