Christos Skourtis, Η αποσύνθεση της κοινωνίας ως εφιαλτικό σενάριο

ΕΔΩ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΡΓΑ

στη Ντίνα Καραβίτη

Η θλίψη βαδίζει αδιάφορα προς την έξοδο
σφυρίζοντας το τελευταίο χαρούμενο τραγουδάκι
εξόδιος ακολουθία η αγάπη σου, με συντροφεύει
ως την πόρτα της άνοιξης

Για ποια χαλασμένα παιχνίδια μιλάνε οι ποιητές;
Για την κουρελιασμένη κορμοστασιά του χειμώνα,
λικέρ ξεθυμασμένο σε ξεχασμένο ντουλάπι ο θάνατος,
τι να μας κάνει τώρα που όλα τα σημάδια μας
τα κατάφερε η ζωή

Ακροπατώ στο θαύμα

στα δάχτυλα του ενός χεριού φτάνουν
να μετρηθούν οι ουτοπίες
των λέξεων – στην άβυσσο τα μαθηματικά
είναι άχρηστα

τροφή για τα ψάρια η αγάπη μου
ανυπεράσπιστη κολυμπά σε εχθρικούς ωκεανούς

πού να σε βρει να σε ταΐσει, πεινασμένε μου ήρωα

Εδώ πεθαίνουμε αργά, τόσο αργά που παθαίνουμε.

***

Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ακόμα εδώ ανοίγω καινούργιες πληγές
στο φως-εδώ, που σημαίνει αλλού
—στις παύσεις μετράω το ρυθμό από μέσα—
συγκινούμαι δικαίως, μεθώ έντιμα
αλλάζω σεντόνια, σιδερώνω πουκάμισα
ιδρώνω συντηρητικά, επιβιώνω στις στάχτες
φτιάχνω λίστες με ρήματα
και στοιβάζω τις μέρες μου
σε βαλίτσες και δωμάτια ξενοδοχείων

Κάνω την ανήξερη, φυλάω τα νώτα μου
κόβω τα νύχια μου σύρριζα, δε γράφω,
μόνο σκέφτομαι —ένα σωρό άχρηστα πράγματα—
αποφεύγω την πολυκοσμία και τις ωραίες όλο νόημα
συζητήσεις, δε θέλω άλλες ερωτήσεις

που η μόνη απάντηση είναι η αλήθεια.

*Από τη συλλογή “Ιχθυόφωνο”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015.

Η σιωπή είναι αφοσίωση
στη λύση
και η λύση έρχεται σε όσους
αναζητούν ένα χαμόγελο
…

Ο μικρόσωπος Δαυίδ μέσα μας
είναι δοξαστικός,
μα ομολογoυμένως
η νίκη αυτή τη φορά θέλει χρόνο να
δείξει πρόσωπο…

Γίνηκε ο ευγενικής καταγωγής
νικητής των εφιαλτικών ταραχών μας
χωρίς ωστόσο να παύει από το να είναι Νίκη!

Τα πιστεύω μας
ανήκουν σε μιαν ελπίδα
ακόμα πιο σίγουρη
μα λίγο ξώμακρη, με υπομονή
καρτερημένη
γιατί λαξεύει ολημερίς τις αιχμηρές τις πέτρες
στον καταρράκτη που εξορμάται
από τα έγκατα μιας γης ανόρπιστης
και παρασύρει
κάθε τι με βία
για να βρεθεί σε μια
αρυτίδωτη θάλασσα

…όσο μια αναπνοή μακριά
η γαλήνη!

…κι ας ακούγονται στα στενά των πόλεων
πως η ηρεμία μας εάλω
Οι ντελάληδες δεν έχουν να πουλήσουν τίποτε,
μας κέρδισε η ελπίδα

Εγκαταλελειμένα όνειρα ας προσπεράσουμε,
υπάρχουν δάκρυα που δεν θέλουμε να ματαδούμε
μα υπάρχουν οι χαρές
στα παιδικά τραγούδια
και στα τραγούδια γάμου
στων πρωινών πουλιών τα χωρατά,
και στα ξελογιασμένα χάδια των εντόμων…
αδερφομοίρια είν’ όλα αυτά
της ίδιας μέρας με τον κίνδυνο!

19/3/2020

Διάσπαρτα τα στίγματα
κόκκινα καφετιά
μαρτυρούν την αξόδευτη ζωή

στα εφτά συν εφτά σκαλοπάτια
αναχώρησες

στο χέρι οι αποσκευές
και στην τσέπη μια ευχή

Τα θραύσματα άγγιξες,
πήρες στα κλεφτά
το δικό σου μερίδιο

Έριξες πίσω μια ματιά
όλο σημασία

Κοντοστάθηκες,
κάτι έκανες να πεις
μα το μετάνιωσες

Ούτε μαντήλι σήκωσες,
την ύστατη στιγμή

βημάτισες το μονοπάτι
με τα αγριολούλουδα
Ο άνεμος φυσούσε δυνατά

Η φωνή του σαλπιστή
δεν σε ‘φτασε

Το λάκτισμα της ψυχής
αναθεωρήθηκε

κι αντίκρυσες ξανά
την παγωμένη όχθη.

18/3/2018

*Γράφτηκε στο νοσοκομείο “Ελπίς” κατά τη νοσηλεία της μητέρας της ποιήτριας. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι το έργο της ίδιας “Ροζ άγγελος” (λάδια).

Αυτή η άνοιξη

Αυτή η άνοιξη θα μας ξεκάνει
Μυρίζουν θάνατο
τα εποχικά άνθη

Στην Πάρο
αναζητάω το αντίδοτο
Στην Αμοργό
ξεθάβω νεκρούς πιλότους

Η άνοιξη
βασανίζει τους καλικάντζαρους
Βιάζει την Περσεφόνη
Επιτίθεται στα λευκά αιμοσφαίρια

Ενεργοποιώ τον συναγερμό
κάθε βράδυ
Παρεμπιπτόντως,
μου τηλεφώνησε
ο Λαέρτης

***

Ιπτάμενες καρέκλες

Είχε γίνει συμφωνία
της γιαγιάς μας με την αδελφή μου
Όταν θα έφευγε, σε περίπτωση
που υπήρχε άλλη ζωή εκεί έξω
θα επέστρεφε και σαν σήμα
θα σήκωνε μια καρέκλα
από την κουζίνα

Η γιαγιά πέθανε

Έκτοτε αλλάξαμε πολλές κουζίνες
τραπέζια και καρέκλες
καμιά όμως, ποτέ
δε σηκώθηκε

***

Τα μη (+τα) δεν

Ο ήλιος καίει το τοπίο
Χωρίς την ασπίδα των δέντρων
Το λιώνει

Η κυρία-πουλί κοιτά
Μέσα απ’ τα γυαλιά
του πιλότου της Φόρμουλα 1

Τα σκυλιά ξεσκίζουν τους μουσαμάδες
Καταργούν τις δεύτερες σκέψεις
Πυρπολούν τα καταφύγια

Οι προλήψεις εγκαθίστανται σταδιακά
Όπως οι εμμονές
Τα αυτοάνοσα νοσήματα
Οι εξαρτήσεις

Όπως έφτασε σιγά σιγά-
Η Μεσοποταμία στην Καστοριά

*Από τη συλλογή “Οδηγίες χρήσης ιπτάμενης ραπτομηχανής”, Εκδόσεις Οδός Πανός, Φεβρουάριος 2020.

λίγος φόβος μόνον χρειάζεται

μπορείτε να επιλέξετε μια από τις κατηγορίες συνδέσμων στο βασικό μενού
ή να χρησιμοποιήσετε την αναζήτηση
τοποθετώντας στο σχετικό πλαίσιο
την κατεπείγουσα λέξη
του εγκλεισμού
την φράση
του αποκλεισμού
την αίσθηση
της ψευδαίσθησης
την χρωματική απόχρωση
του ελέγχου των πάντων
την ματιά
της ελευθερίας
την αγκαλιά
την τρυφερή συμπεριφορά
την επείγουσα ανάγκη
που επιθυμείτε να βρείτε

για να μην τρομάξεις
να μην φοβηθείς
να συνεχίσεις να σκέφτεσαι όλους μας
για να σου σφίξω το χέρι

14 Μαρτίου 2020

Η ΔΙΑΛΟΓΗ

Ανοίγω το συρτάρι με τα παλιά χειρόγραφα
Άχρηστα χαρτιά, δύστροπα ανολοκλήρωτα σχέδια
πρώτες αποτυχημένες απόπειρες να γράψεις
Στο βάθος άτεχνη ποίηση
κάτω από σχεδόν καλλιγραφήματα σκόνης
γλώσσα επίπεδη, ρηχή
κιτρινισμένες σελίδες με τεράστιες
μπλε μουντζούρες
από ξεθωριασμένο μελάνι
Τι να κρατήσω, τι να πετάξω
Δύσκολη, ψυχοφθόρα διαλογή
Μα με τους στίχους που πρέπει να διαγραφούν
φτιάχνεις μια γλώσσα παράξενη
σαν ένας άνθρωπος σχεδόν χωρίς φωνή
που ζει πια με την προσδοκία να μην υπήρξε καθόλου
και δεν έχει καμιά σημασία αν έζησε ή αν πεθαίνει
απλώς συνεχίζει το σάλεμα
την απελπισμένη συγκομιδή του χρόνου
μόλις προλαβαίνοντας να τραυλίσει
«Τι είναι το κάλλος
άλλο από μια έλευση»

***

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Θα περιμένουν να δουν
και τις μεγάλες συνθέσεις για να κρίνουν
Πώς καταγράφεται ο σφυγμός της ιστορίας
μέσα στην ποίηση
πώς μετουσιώνονται σε πρόζα
οι νίκες οι ήττες οι αγώνες
Όμως είμαι ακόμα αρκετά νέος
για να πάρω το μονΰελο του ιστοριοδίφη
στα χέρια
ή τη σκαπάνη του τυμβωρύχου
Κι αν υπάρχει κάτι που επιβάλλεται να ιστορήσω είναι
με όση αυστηρότητα και προσήλωση γίνεται
το παρόν τούτου του σαστισμένου
από το πάθος κορμιού
που με παρασύρει ώρες-ώρες στα έγκατα
Άλλωστε προτιμώ τις απλές
περιεκτικές και πολλά υπαινισσόμενες
μινιατούρες
σώμα να τρίβεσαι στο δέρμα των στίχων
έως να φτάσεις στην άφατη
γυμνότητα της λέξης
κι ύστερα – πού ξέρουμε
μπορεί και να ’ναι η ποίηση
μονάχα έλικας φανταστικού
ελικοπτέρου

*Από τη συλλογή «Έλικας φανταστικού ελικοπτέρου», Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2010.

Η καλή μυγοσκοτώστρα
λυγερή
υποκλίνεται στον αέρα
κάθε που ο γέρος αστοχεί.

*

Καρφί στον τοίχο
άραγε τι να κρεμάσω;
μπα είν’ αρκετό

*

Λαχειοπώλης
πουλάει την τύχη του
κουτσή, κληρώνει.

*

Μια καρφίτσα
στη θέση του δασκάλου
μάθημα πρώτο!

*

Φιλοτελιστής
μύωπας μικροαστός
έχει δοντάκια.

*

Τ’ αποχτενίδια της
απ’ το παράθυρο πετάει
και συννεφιάζει

κι απόψε δε θα βρέξει.

*

Τρώει κουλούρι
του πλανόδιου κουλού
τρώει το μηδέν.

*Από τη συλλογή “ισοτονικά”, εκδόσεις Φαρφουλάς, 2012.

ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΗ ΩΡΑ

Η ήττα που πιστέψαμε
ότι δεν είναι δική μας
μεγαλύτερη καθώς ήταν
και από τον ίσκιο της
μικρότεροι καθώς ήμασταν
και από το άθροισμά μας
μας βρήκε στον χάρτη

όπως το σύννεφο εκείνο
που ρίχνοντας τα αντίβαρα
στάθηκε από πάνω μας
και άνοιξε στα δύο

***

ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΕΙΑ

Και η πανσέληνος έσταζε
τις τριάντα της σελίδες
και τα έπιπλα φυτεμένα
στις εφτά γωνιές του κόσμου
και το σπίτι άδειο ισορροπούσε
στην πλάτη μιας γάτας
από εκείνες που τρώνε
ασβεστωμένα ξωκλήσια
κι η γάτα ακύμαντη
ράγιζε το τρίχωμά της
ανοίγοντας σε ρίγες
το ουράνιο τόξο

Στο δικό μας προσκεφάλι

***

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Όχι άλλους απολογισμούς
είπε το τεφτέρι στον μπακάλη
το είπε από εδώ που πέφτει ο ήλιος
άλλοτε μέσα σε δύο
και άλλοτε μέσα σε τέσσερα κάγκελα
με τη φορά του ανέμου

Τώρα οι κονσέρβες θα χαρίζονται μέσα στα μάτια
και τα αλλαντικά θα μοιράζονται
μέσα στη γύμνια τους
και το χαβιάρι θα στάζει
μέσα σε ορίζοντες στα πεδία του Βανώ

Με απροσδιόριστη τροχιά Εκείνος
τράβηξε το μάτι του Αδάμ
για να μνημονεύσει το πέταγμα του μήλου
και οδήγησε την Εύα στην καρδιά
του κόσμου
στο ζεστό ράμφος των Σαλώνων

*Από τη συλλογή “Διώρυγα μεταξύ νεφών”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2018.