Niloy Rafiq, Bodies are Flying in Smoke / Κορμιά που πετούν στον καπνό

There’s a fire hood in the heart of the sacred root
Today the fragrant garden is shrouded in blood
Weeping ceaselessly in prayer with folded hands
The bodies of my relatives are flying in smoke.

The barbaric leader is a cruel gobbler
Hateful dirt is woven into the veins of his words
Nice people of the world are spitting on his face
Where will he escape from the court of nature?

The peace bomb of Palestine is the light of humanity
A unity of rebellion lies in the hearts broken by separations
The madness of the waves is the scent of inspiration
The homeland– the life of a free bird– is on the path to victory.

Υπάρχει μια γειτονιά -γη φωτιάς- στην καρδιά ιερής ρίζας
Σήμερα, σαβανώνεται ο εύοσμος κήπος στο αίμα αυτό
Με διπλωμένα χέρια σε προσευχή κλαίνε δίχως σταματημό
Τα κορμιά των συγγενών είναι που πετάνε στον καπνό.

O βάρβαρος αρχηγός δεν είναι παρά ένας αδερφοφάς στυγνός
Στις φλέβες των λόγων του, το υφάδι απεχθούς βρωμιάς
Κατάπτυστος στο πρόσωπο από τους ενάρετους του κόσμου
Πούθε θα τρέξει άραγε για να γλιτώσει απ΄ τη Θεία Δίκη;

Η βόμβα ειρήνης στην Παλαιστίνη είναι της ανθρωπότητας φως
Την επαναστατική ενότητα θα βρεις στις ραγισμένες καρδιές των αποχωρισμών.
Η παραφορά των κυμάτων γίνεται το αψύ άρωμα της έμπνευσης
Γιατί η πατρίδα -σαν τη λεύτερη ζωή πουλιού- είναι στον δρόμο για τη νίκη.

*Μετάφραση/Απόδοση: Κασσάνδρα Αλογοσκούφι.

**Niloy Rafiq (Νίλοϊ Ραφίκ). Γεννημένος το 1983 στο Cox’s Bazar του Μπαγκλαντές. Ασχολείται με τη λογοτεχνία από νεαρή ηλικία με δημοσιεύσεις αρχικά σε τοπικές εφημερίδες και εν συνεχεία σε λογοτεχνικά περιοδικά από όλο τον κόσμο. Μέχρι στιγμής, η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες. Το βιβλίο ποίησης «Sunleaf» κυκλοφορεί στην Αγγλική γλώσσα (εκδ. Amazon). Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές στη γλώσσα Μπενγκάλι: «Εγώ, ο κύκνος που επιπλέω στην ατόφια θλίψη», «Η αιωνιότητα της δίψας», «Το πρόσωπο του αλμυρού ανθρώπου», «Η άγνωστη φωτιά»,«Η Αδινάθ στα μάτια» και «Η προσευχή από κερί στο σκυφτό πήλινο σώμα». Η ποίησή του διακατέχεται από μια μαγική αίσθηση αιχμηρότητας με τις λέξεις εντούτοις να μη φείδονται ρυθμού και αρμονίας.


Σχόλιο: Το ποίημα αναδημοσιεύτηκε σαν σχόλιο συμπαράστασης από τον Niloy σε ανάρτηση του βραβευμένου με Pulitzer Παλαιστίνιου ποιητή Mosab Abu Toha για τη γενοκτονία στη Γάζα την Άνοιξη του 2025. Την ίδια μέρα -18 Μάη 2025- μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Κασσάνδρα ενόψει του κινήματος «Πορεία για τη Γάζα».


Μεταφραστής από Μπενγκάλι σε Αγγλικά: Jyotirmoy Nandy.


Σχετικός σύνδεσμος: https://thesilkroadtoday.com/2025/05/18/bodies-are-flying-in-smoke-poetry/

Θεόδωρος Μπασιάκος, Ποιήματα στην επέτειο του φευγιού του

Ή ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ ΤΩΡΑ Ή ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ…
(Ποίημα παντός καιρού και panderma )

Σημειώσατε, κυρίες και κύριοι:

11 19 32 6 43 49 – 1
Είναι οι τυχεροί αριθμοί του επόμενου λόττο.

Εμένα ποσώς μ’ ενδιαφέρουνε τα λεφτά
Ούτε η τύχη αλλ’ ούτε κι’ ο λεγόμενος τίμιος μόχθος
Ούτε βεβαίως και το καπιταλιστιλίκι.

Είμαι περήφανος μεν αλλ’ ακατάδεκτος όχι:
Αν μου προσφέρατε τώρα ένα σάντουϊτς ή ένα άνθος θα το δεχόμουν.

Θέλω να ξέρετε:

Τ’ άνθη πολύ τα αγαπώ
Κι’ απ’ όλα τα άνθη πιο πολύ την Μαριάνθη
διότι – το λέει και σ’ ένα στίχο της: –

Μόνο από αυτούς (κάτι τύπους εννοεί σαν του λόγου μου) μπορούσα
να έχω αγαπηθεί / Μόνο από αυτούς ήξερα να αγαπιέμαι.

Πρέπει να ξέρετε:
Τα λεφτά δεν ξέρουν ούτε ν’ αγαπούν ούτε και ν’ αγαπιούνται.
Όσοι αγαπάτε τα λεφτά, εις μάτην τ’ αγαπάτε.

Αν βρέξει λεφτά, Μαριάνθη, να πάρουμε ομπρέλα.
Αν βρέξει αγάπη, Θεόδωρε, δεν χρειαζόμαστε ομπρέλα ας βραχούμε.

*

ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ

«Τσου ρε Λάκη!»
(Σιγά μη του αφιερώσω και ποίημα!)

Ένας Λάκης των Χάρβαρντς περνιέται για πρωθυπουργός
και χαριεντίζεται με κούκλες βιτρίνας
(δεν παρεξηγώ, κι’ εις Ουάσιγκτον χειρότερα απ’ ό,τι εν Αθήναις).
Ένας μεθύστακας περνάει για μεθύστακα μια κολώνα
και τσαμπουκαλεύεται μαζί της.
Κι’ εγώ περνάω τον κυρ πόλισμαν στο σταυροδρόμι για κολώνα
και κολλάω πάνω του την αγγελία μου:

Α’ κρατικό βραβείο ποιήσεως ανταλλάσσεται με μαντολίνο
(κατά προτίμησιν ελαφρώς σκεβρωμένο)

– για να σας δείχνω πώς πονώ!

*

ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ Ο ΣΕΦΕΡΛΗΣ ΤΟ ΟΚΤΑΚΟΣΑΡΙ;

1.
Εγώ πιστεύω πρέπει να το πάρει. Όλοι πρέπει να το πάρουν, ανεξαιρέτως, κι’ όχι μόνον οι άνθρωποι της Τέχνης και του Πολιτισμού, όλοι, απ’ τον πρωθυπουργό ως και τον τελευταίο άστεγο. Χωρίς καμμιά προϋπόθεση και χωρίς χαρτούρες γραφειοκρατικές κλπ.
Ποιος δεν το αξίζει;
Ποιος θα το κρίνει άραγε αυτό;

2.
Κάτι πήρε τ’ αφτί μου σήμερα στο ράδιο για μια τηλεδιάσκεψη του Τσίπρα με εκπροσώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού σχετικά με το θέμα. Καλή πρωτοβουλία. Με παραξένεψε είν’ αλήθεια τ’ ότι μεταξύ των τελευταίων ούτε εκπροσωπούνται ούτε κι’ ακούστηκε κάτι για τους ποιητές.
Μην ενοχλείσθε φίλοι μου.
Ο ποιητής δεν είναι επάγγελμα και μάλιστα πληττόμενο από την παρούσα κρίση.
Έχουμε τον τρόπο μας οι ποιητές να τα φέρνουμε βόλτα, άλλος νόμιμα άλλος λιγότερο νόμιμα.

3.
Προσωπικά, αν μου δίνανε το 800άρι εμένα, θα το έπαιρνα. είμαι ναι περήφανος μεν, αλλ’ ακατάδεχτος όχι.
Τί θα το ’κανα;
Τσιγάρα κι’ αλκοόλ! Ό,τι θέλω θα το ’κανα. Παιδί του Κοροβέση είμαι.

(*) Το “Μαντολίνο” είναι λίγο παλιότερο αλλά πάντα επίκαιρο. Το κομμάτι του Σεφερλή ίσως δεν είναι καν ποίημα αλλά είναι άκρως επίκαιρο (υπάρχουνε εξελίξεις αλλά μηδέν εις το πηλίκον…)

Νίκος Σφαμένος, Εσείς

στις δύσκολες στιγμές
σκέφτομαι τους φίλους μου
που με έσωσαν

τον Θερβάντες
τον Χάσεκ
τον Στάινμπεκ
τον Φιόντορ
και μερικούς ακόμα
που έγραφαν σε σκοτεινά κελιά
που δάκρυζαν στα λερωμένα χαρτιά
που τρελάθηκαν

λοιπόν φίλοι μου
αυτό το βράδυ του καύσωνα
που η πόλη είναι βουβή
και τίποτα δεν θα συμβεί
τριγυρίζετε όλοι εδώ
-περίεργο ε;-

λίγο να χαϊδέψω 
την δροσιά σας
φίλοι που με σώσατε
-άνθη σε διαλυμένους καιρούς-

Νίκος Καρούζος, Ο εχέμυθος άνεμος απ’ τα υψώματα

Φωτογραφία: ένα έτσι

Βάζοντας τη φτέρνα του ενός ποδιού στη μύτη του άλλου
ειρωνεύομαι συνήθως το περπάτημα
την αμοίραστη σκέψη κατορθώνοντας που δραπετεύει
μόνη της
απ’ του καιρού τα αναρίθμητα, του χώρου τα ειωθότα.
(Θα ‘πρεπε να προσθέσω ίσως πως ο άνεμος εμποδίζει το κέρδος.)
Εγώ τη ζωή μου την έχασα κι αυτό ειν’ η άρρωστη
κουλουριασμένη μου ευτυχία.
Είναι μια φράση τούτη που σήμερα την ξελεπιάζω.
Τα επίγεια λέει κάπου ο Ιησούς – και τα επίγεια -,
συντρίβοντας τους πλαστούς ουρανούς ανάμεσα στα άμφια.
Για σκέψου το καλά -: ο θάνατος ν’ απόκειται στην άνθηση
να γεύεται τη γεύση μας μυρίζοντας τέτοια ζωντανίλα…
Σιχάθηκα τους στίχους τα βοερά σκάνδαλα των λέξεων.
Εσύ δεν είσαι ο νυμφίος της διάνοιας ο προικοθήρας
(του όντος η εξεύρεση)
κάτι ορέγεσαι εσύ να απαστράπτει κρεμάμενος
απάνω απ’ τους λαίμαργους κρημνούς της ορατότητας
την έμμονη σκιά σου γυρεύοντας από χάμω ναν την ξεριζώσεις
οπουδήποτε στην κίνηση ή στην ευλάβεια δίχως εκκλησία:
τη θρυμματίζουσα τον εαυτό της ακινησία.

Μαχμούτ Νταρουίς, Θα έρθουν άλλοι βάρβαροι

Θα έρθουν άλλοι βάρβαροι.
Θα απαχθεί η γυναίκα του αυτοκράτορα.
Τύμπανα θα χτυπήσουν δυνατά.
Τύμπανα θα χτυπήσουν δυνατά κι άλογα θα καλπάσουν
πάνω από μια θάλασσα ανθρωπινά κορμιά
απ’ το Αιγαίο ως τα Δαρδανέλλια.
Κι εμάς γιατί να μας νοιάζει;
Τι σχέση έχουν οι γυναίκες μας με τις ιπποδρομίες;

Θα απαχθεί η γυναίκα του αυτοκράτορα.
Τύμπανα θα χτυπήσουν δυνατά.
και θα έρθουν άλλοι βάρβαροι.
Οι βάρβαροι θα καταλάβουν άδειες πόλεις,
θα εγκατασταθούν λίγο πιο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας,
πιο δυνατά απ’ το σπαθί σε καιρό παραφροσύνης.
Κι εμάς γιατί να μας νοιάζει;
Τι σχέση έχουν τα δικά μας τα παιδιά με τα τέκνα του όχλου;

Τύμπανα θα χτυπήσουν δυνατά.
Και θα έρθουν άλλοι βάρβαροι.
Θα απαχθεί η γυναίκα του αυτοκράτορα από το σπιτικό του.
Από το σπιτικό του θα εξαπολύσει στρατιωτική επίθεση,
να ξαναφέρει τα ύψη στο κρεβάτι του.
Κι εμάς γιατί να μας νοιάζει;
Τι σχέση έχουν πενήντα χιλιάδες σοροί μ’ αυτόν
τον σύντομο γάμο;
Θα ξαναγεννηθεί ο Όμηρος μετά από μας;
Θα ανοίξουνε ποτέ τις πύλες τους οι μύθοι στους πολλούς;

ένα έτσι, Η ποίησή μου

Φωτογραφία: ένα έτσι

Η ποίησή μου είναι αυτό το κλειδί
που κρατάω μπροστά στα μάτια σας.
Δεν ξέρετε τι είναι αυτό που ανοίγει
ή αυτό που κλειδώνεται ξοπίσω του
ή αν πρόκειται, απλώς, για ένα αντικείμενο
χαμένο από κάθε προορισμό.
Είναι ένα κλειδί σαν όλα τα άλλα.
Σαν το κλειδί του σπιτιού σας
ή εκείνης της παλιάς σκονισμένης αποθήκης.
Κανείς δεν ξέρει αν και πότε
θα χρησιμεύσει σε κάτι.
Κι όμως είναι ένα κλειδί.
Αυτό από μόνο του είναι, ίσως, αρκετό
για να το κρατήσετε έστω και λίγο
στην παλάμη σας, κοιτώντας το
για μία ελάχιστη κοινή στιγμή
προτού ξεχαστεί μαζί με τα υπόλοιπα δάκρυα
στο βάθος του τελευταίου συρταριού.

Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Βυτιοφόρα στο Σχιστό

Μια πόρνη αγκαλιάζει τα χαμένα της χρόνια.
Τα τρίδυμα “χαίρουν άκρας υγείας”.
Το τρύπιο παπούτσι του εργάτη έχει μεγαλύτερη αξία
απ’ το πορτοφόλι του κοιλαρά βιομήχανου.
Η Μαρία στο κρεβάτι έχει ιλαρά,
η Χαρά διαβάζει Ιστολογία.
Πολλά βυτιοφόρα στο Σχιστό,
το REO που ακολουθεί
φέρνει τα OFF στη Διοικητική Μέριμνα.
Μού αρέσει τ’ ωραίο όποιο και να ‘ναι,
λέει η Μαρίνα.
Ο Αλέκος δάγκωσε τη λαμαρίνα
με την Άννα.
Πολύ ακριβή στην αγορά η μπανάνα.
Ένα χαρτί λευκό η σκέψη του Αντώνη.
Η στέψη θα γίνει στις 6 παρά τέταρτο.
Η Αντιγόνη θυμώνει
και σπάει τον πήλινο κουμπαρά.
Η κουμπάρα του Λεωνίδα είναι τσαχπίνα.
Στην “Αλκυονίδα” έχει “εβδομάδα σοβιετικού κινηματογράφου”.

1997

*Από τη συλλογή “Ποιητική καταδίκη”, Εκδόσεις “Το Κοινόν των ωραίων τεχνών”/Μαΐστρος, 2025.

Percy Bysshe Shelley (4/8/1792 – 8/7/1822)

Όπως κάποιος που σε ασημένιο όραμα μετεωρίζεται
Υπακούοντας στην σαρωτική κίνηση των ανέμων των δυσωδών
Από τα υπέροχα σύννεφα επάνω, τόσο γρήγορα
Κατά μήκος των σκοτεινών και ταραγμένων νερών γοργοδιάβαινε
Η βάρκα.― Ένας ανεμοστρόβιλος την παράσερνε συνεχώς,
Με βίαιες ριπές και δύναμη επιταχυντική,
Μέσα από τους χιονισμένους σκοπέλους της θάλασσας της ερεθισμένης.
Τα κύματα υψώνονταν. Ολοένα και υψηλότερα
Οι άγριοι λαιμοί τους σφάδαζαν κάτω από της τρικυμίας το μαστίγιο
Όπως ερπετά που πασχίζουνε σαν τα αδράχνουνε τα όρνια.
Ήρεμος και χαρούμενος μέσα στον πόλεμο τον τρομακτικό
Των κυμάτων που συντρίβονταν μεταξύ τους και όπως χτυπούσαν
Έπεφταν, και την μαύρη πλημμύρα που ακολουθούσε του ανεμοστρόβιλου
Την σκοτεινή πορεία την καταστροφική, καθόταν:
Σάμπως οι διάνοιές τους να ευθύνονταν
Που ορίστηκαν για να τον οδηγήσουνε στο φως
Των ματιών των αγαπημένων, ο Ποιητής καθότανε
Κρατώντας το πηδάλιο σταθερό. Το βράδυ ήρθε,
Οι αχτίδες του ηλιοβασιλέματος κρεμούσανε τις ιριδωτές τους αποχρώσεις
Ψηλά ανάμεσα στους ασταθείς από σταγόνες θόλους
Που περιέβαλαν το μονοπάτι του στα ανοιχτά˙
Το λυκόφως, ανεβαίνοντας αργά από την ανατολή,
Συνέπλεκε τις πλεξούδες του σε σκοτεινότερα στεφάνια
Επάνω από την ξάστερη πρόσοψη και τα ακτινοβόλα μάτια της ημέρας˙
Η νύχτα ακολούθησε, ενδεδυμένη αστέρια. Σε κάθε πλευρά,
Ακόμα τρομακτικότερα τα πολυάριθμα ρέματα
Της φουσκοθαλασσιάς, σε πόλεμο αμοιβαίο,
Εφόρμησαν με μαύρη αναταραχή όλο κεραυνούς, σαν για να περιγελάσουν
Τον γαλήνιο ουρανό, τον διάστικτο. Η μικρή βάρκα
Ακόμα πήγαινε μπροστά στην καταιγίδα˙ ακόμα πήγαινε, όπως ο αφρός
Καθοδικά στον απόκρημνο καταρράκτη παγερού ποταμού˙
Πότε σταματώντας στο χείλος του κύματος του σπαραγμένου˙
Πότε φεύγοντας μακριά πίσω από τον εκρηγνυόμενο σωρό
Που έπεφτε, τον ωκεανό συνταράσσοντας. Με ασφάλεια πήγαινε―
Λες και εκείνη η εύθραυστη και χαραμισμένη ανθρώπινη μορφή,
Θεός των στοιχείων.

Percy Bysshe Shelley, από το βιβλίο “Περί ζωής: Διακήρυξη Δικαιωμάτων / Αλάστωρ ή Το Πνεύμα της Μοναξιάς”, μτφρ. Γ. Μπλάνας & Χ. Αγγελακόπουλος, εκδ. Bibliotheque, 2020.

Reading Greece: Antonis Tsokos – “Only through poetry can we imagine a world without prejudices and inequalities”

Antonis Tsokos was born in Athens in 1976. His first poetry collection titled Swing with the stars was published in 2013, followed by One more drink, Charles, Hours of plural insomnia, and From Emmanouil Benaki to midnight, all by Gavriilides Books. His poems have been translated into German and have been included in various anthologies. His new poetry collection titled A cooperative of janitors was published in December 2024 by Kichli.

Since 2016 he manages the online magazine Monocle. In autumn 2021, he opened Monocle Bookstore in Feidiou str., in the centre of Athens and in spring 2023 the Monocle Editions.

Your latest poetry collection Συνεταιρισμός θυρωρών [A cooperative of janitors] was recently published by Kichli. Tell us a few things about the book.
Α cooperative of janitors  is my fifth poetry collection, the first to be published by Kichli. The poems included in the book were written from 2019 to early 2022. I don’t remember which is the first poem in the collection, I mean chronologically, but I do remember the last one, that is, “The Cats of Feidiou str.”.  This is the only poem written in a bookstore. I should say that these poems, to a large extent, are also children of the city. Of my beloved Athens and beyond.

Love and death, time that relentlessly passes by and an underlying sorrow for things that are irreversibly lost seem to pervade the poems of the book. Which are the main themes the book touches upon?
Love, an ancient art that is being lost day by day, is one of the main themes of the collection. Another theme is time, which often moves in reverse, from the present to the past, deep into its arrogance, wearing itself away instead of inflicting damage. There are also references to love, death, and wealth unrelated to material possessions. Finally, there are conversations with my favorite poets; poets who have exerted an influence on my daily life.

Since your first poetry collection in 2013 until today, more than ten years later, what has changed and what has remained the same in your poetry? Are there recurrent points of reference in your writings?
My first poetry collection is quite different from my subsequent books. Both in the style and form of the poems. First writing ventures have an innocence that is difficult to repeat. In Swing with the stars I focused on finding the rhythm of my poems. Poetry is a dance that begins on earth and ends in heaven. For this to happen, your knees have to bleed repeatedly.
This condition won’t change no matter how many years pass by. The wounds only differ, some have healed while others are still deepening. If there is a point of reference in my poetry it is the urban lifestyle. The trees that live in my poems do not know what life is like in the forest. They have all grown up on busy avenues.

Critics have commented on the use of surreal elements in your poetry. What purpose does this sense of the unfamiliar, along with a strong ironic and sarcastic element, serve?
Many times poetry goes beyond reality to put things into the right perspective. In one of my poems I write “have you seen birds stop at red lights?”. In societies boundaries are set by people; poetry is governed by other rules. The law of gravity weighs down objects; in human thought there is no predetermined end. Otherwise poetic irony and sarcasm is the only way out.

More generally, what role does language play in your writings?
Language is both the beginning and the end for those of us involved in writing. A dear person of mine used to say that it’s the tools that make the master. Language is the most important tool we have in our hands. If we use it right we can do wonders, if we overdo it we will prove unworthy. There is always the risk of still damaging the tool itself.

How does poetry converse with the surrounding environment? Could poetry be used to imagine what could be radically different realities?
The role of poetry is comforting, subversive and radical. Only through poetry can we imagine a world without prejudices and inequalities. Can a poem change the world? Definitely no. But it can help us reconsider our perceptions.

In recent years there has been a burgeoning of poetry in every form. How is this strong civic presence to be explained?
In recent years, the production of poetry books has been on the rise. This does not mean that the interest of poetry readers has increased as well. However, in order not to be level-headed, some steps have been taken in this direction. Small publishing houses, independent bookstores and some creators have contributed to this end. Important poetry festivals are now held both in Athens and around the country. What is needed is for the poets to put ourselves second. Poetry should always come first.

How do contemporary poets converse with global literary trends? Where does the local/national meets the global and the universal?
The new generation of poets has an important tool in their hands, the internet. Technology has unwittingly benefited the written word. It is important that the poetry written today in every part of the planet reaches the eyes, ears and consciousness of our own creators the moment it is written. From then on, it is up to each creator to decide what to keep and what to leave free in the sky of poetry.

*Interview by Athina Rossoglou

*From https://www.greeknewsagenda.gr

Nicanor Parra, Διακήρυξη (απόσπασμα)

Κυρίες και κύριοι
Αυτή είναι η τελευταία λέξη μας
-Η πρώτη και τελευταία λέξη μας-
Οι ποιητές κατεβήκανε απ’ τον Όλυμπο.

Για τους παλιότερους
Η ποίηση ήταν ένα είδος πολυτέλειας
Για μας ωστόσο
Πρώτης ανάγκης είδος είναι:
Αδύνατο χωρίς αυτή να ζήσουμε.

Σ’ αντίθεση με τους παλιότερους
-Κι αυτό το λέω μ’ όλο το σέβας-
Εμείς υποστηρίζουμε
Ότι ο ποιητής δεν είναι αλχημιστής
Ο ποιητής είν’ ένας άνθρωπος κι αυτός
Ένας χτίστης πού χτίζει τον τοίχο του:
Ένας κατασκευαστής θυρών και παραθύρων.

Εμείς κουβεντιάζουμε
σε γλώσσα καθημερινή
Σύμβολα καβαλιστικά δεν θέλουμε.

Κι ακόμη κάτι:
Ο ποιητής είναι εδώ
Για να μη γενεί στραβό το δέντρο.

Αυτό είναι το μήνυμά μας.
Καταγγέλλουμε τον ποιητή δημιουργό
Τον Ποιητή Κελεπούρι
Τον ποιητή χαρτοπόντικα. [ . . .]