Ομορφιά δίχως μνήμη

Ομορφιά δίχως μνήμη
μονάχα φως ενέργεια σιωπή –
ομορφιά παρούσα
ομορφιά εφήμερη
σαν τη σκιά.
Στην ενατένισή μου, ένα
σε λογαριάζω με τον ήχο
είσαι ήχος ταξίδι σιωπή –
ένα με τη θάλασσα τη μεγάλη
την απόλυτη ερωμένη μου.
Α! δε γυρίζω πίσω
στα μονοπάτια που περάσαμε
χθες – κάποτε.
Στην ενατένισή μου
ένας δρόμος μακραίνει
– χωρίς ανάμνηση
– χωρίς παρελθόν.
Κοντά στη θάλασσα πλανιέμαι
κι’ έχω το πέλαγος αγνάντια
τους βυθούς και το ξανθό σμαράγδινο νερό –
το στερέωμα και τη θάλασσα
και τη χίμαιρα μαζί μου –
το σώμα το δικό της
ξάφνισμα και ρίγος
άρωμα διαβατικό.
Δός μου τα χέρια σου
τα σύμβολα της σιωπής
τους μαστούς
να ξεδιψάσω.
Μουσική
για πηλός εργασμένος
με τα δάχτυλα τα νοητικά του γλύπτη
με τη σιγή την ξύπνια την εντατική του γλύπτη
φανερωμένος –
χίμαιρα δική μου
άρωμα διαβατικό.

*

Σ’ αυτό το θλιβερό λιμάνι βρίσκουμαι

Σ’ αυτό το θλιβερό λιμάνι βρίσκουμαι
ξένος ερημικό σημείο σύννεφο ασβολερό.
Κόκκινα πράσινα ξαγρυπνησμένα φώτα σιωπούν.
Αλλά στο πένθιμο μοναχικό λιθόστρωτο της προκυμαίας
ένα φωσφόρισμα μεταλλικό ψυχρό δικό σου ιριδίζει
κ’ είναι το γέλιο σου
ωπλισμένο με την αιχμή της περιφρόνησης
χαρισμένο με τα δάχτυλα τα σεραφικά της καλοσύνης.

*Από το βιβλίο «Αναστάσιος Δρίβας, Τα έργα», φιλολογική επιμέλεια Ευριπίδης Γαραντούδης & Μαίρη Μικέ, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2012.

You singing all my dead,
You singing what you don’t deliver
to sleep of time,
Describe the empty house to me,
tell me about these dead dressed in coffins
who live in my innocence.
With all my deaths
I get back to my death,
with childhood handles,
with drunk desires
who did not walk under the sun,
and there’s no morning word
who gives reason to death,
and not a god to die without faces.

Αόρατες Τέχνες

Τραγουδάς όλους τους νεκρούς μου,
Τραγουδάς ό,τι δεν παραδίδεις
στον ύπνο του χρόνου,
Περιέγραψέ μου το άδειο σπίτι,
πες μου γι’ αυτούς τους νεκρούς ντυμένους σε φέρετρα
που ζουν στην αθωότητά μου.
Με όλους τους θανάτους μου
ξαναγυρίζω στο θάνατό μου,
με παιδικές λαβές,
με μεθυσμένες επιθυμίες
που δεν περπάτησαν κάτω από τον ήλιο,
και δεν υπάρχει πρωινή λέξη
που δίνει λόγο στο θάνατο,
και δεν είναι θεός να πεθάνει χωρίς πρόσωπα.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Στο θαμπό φως, μια συλλογή κρατάει τους πεθαμένους.
Kάποτε ανοίγει η θύρα και περνά ένας άλλος,
μ’ ένα μισόγελο, κάτι σαν σκιά χαιρετισμού,
χωρίς κανείς να του αποκρίνεται. Tον κοιτούν μόνο
με λοξό βλέμμα, και βυθίζονται ξανά στο θάνατο.
Άγνωστοι, κι έναν άγνωστο χώρο ανιχνεύουν,
καθένας μόνος, με μιαν ηρεμία, μια αποδοχή,
είτε με μια αξιοπρέπεια φοβισμένη. Έπειτα πάλι,
γυρνώντας, σα να μελετούνε ο ένας του άλλου
τη μυστική φθορά, την κρυφή πείρα,
μια σύσπαση που απόμεινε από το ταξίδι,
τον πανικό ενός ίσκιου στα γερμένα μάτια,
που αναζητούνε διέξοδο σε ακατανόητα
περιοδικά, μιας μακρινής χρονολογίας.

Mέσα, ο σοφός καθηγητής ακούει τα βήματα,
προβλέπει τα ενδεχόμενα με ακρίβεια,
εγκάρδιος σε όσους ζύγωσαν κιόλα την πύλη,
φορέσανε τη μαύρη σκέπη, είν’ έτοιμοι.
Tους αποχαιρετά μ’ ένα μειδίαμα,
«Φίλε μου, θα ξαναϊδωθούμε», βέβαιος ότι
εκείνοι αναχωρούν πια για την άβυσσο.
Άλλοτε σιωπηλός, στυγνός, όταν, σκυμμένος,
κουράζεται ερευνώντας μακρινούς θανάτους,
θύελλες βιαστικές, παιγνιώδη σκότη.

Όρθια στην πόρτα, η αδελφή, λευκή σαν το άπειρο,
αμίλητη σαν την ενέδρα, κατανεύει μόνο
στα ερωτηματικά, με μια ανεπαίσθητη
κίνηση, μιαν απόκρυφη ειρωνεία.
Δείχνει το δρόμο, ή σταματά ένα πρόωρο ξύπνημα.
«Ω, κοιμηθείτε ακόμα, κοιμηθείτε».

*Το ποίημα το πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2025/07/23/aithousa-anamonis/

ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ

Μυρωδιές από ζαρζαβατικά και φρούτα τον γύριζαν
Τριάντα τόσα χρόνια πίσω δεκαεξάχρονο αγόρι
Ξαπλωμένο πλάι στο ποτάμι αγριοπερίστερα
Κόβοντας το διάστημα σε πλατιές λωρίδες
Ο χρόνος χρειαζόταν επιδέσμους για τις πληγές του
Στην ιτιά ο πόνος του αηδονιού μποστάνια
Μ’ όλα τους τα υπάρχοντα παράδεισος κι ο θόρυβος
Του νερού ισοκράτης της Βιβλικής συμφωνίας
Βατομουριές γέροντας τα αιμάτινα κλωνιά τους
Στο νερό νάρκισσοι κι η Τζούλια στ’ άσπρα
Να ’ρχεται απ’ το μονοπάτι παλιέ καημέ
Μνήμη από μπομπότα μέλι κι άγουρο
Φιλί εικόνες και μυρωδιές τον πολιορκούν ως
Το άλλο τετράγωνο με τα μεγάλα κτίρια ρουφιάνοι
Θυρωροί κλητήρες καρφιά τον υποδέχονται
Ενώ πίσω του βουίζει απειλητικό –ώριμα
Θυμωμένα στάχυα– το χαμένο καλοκαίρι.

*

Ο,ΤΙ ΕΙΧΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Ό,τι είχα για σένα μέσα μου το κάνα στίχους.
Άδειασα, ρημάχτηκα για χατίρι σου κι εσύ
ρίχνεις μπόι κι ομορφαίνεις απ᾿ το στερνό μου
αίμα· μού καρφώνεις την ανάσα στο στήθος με
τα μακριά σου δάχτυλα κι από τις ρίζες της
ξεπηδάνε τριαντάφυλλα πού με πληγώνουν
Και με μεθάνε.

*Από τη συλλογή “Η πέμπτη έξοδος” (1980).

Κάτι μου λέει πως θα σε χάσω
όταν κοιτάζω αυτούς τους δρόμους
και τις πλατείες του μικρού νησιού
όταν μ’ αφήσεις θα γεμίσω μοναξιά
σαν έρημο μπακάλικο
σαν άδειο μαγαζί μες στο λιμάνι

*

Θα σε πάω σε καλύτερα κλαρίνα
εκεί που πέφτουν χιλιάρικα
κι όχι όπως εδώ πενηντάρικα
πιάνοντας μόνιμη δουλειά
θα ανεβώ κοινωνικά στο χώρο
των κλαρίνων

*

Είπα στον εαυτό μου:
θα γράφεις ένα μικρό πεζό τη βδομάδα
θα γράφεις ένα μικρό ποίημα το δεκαήμερο
θα διαβάζεις ένα βιβλίο το δεκαπενθήμερο
του βάζω σκληρά καθήκοντα
και τον κουράζω

*

Κολυμπώ και τραγουδώ
κι όλο λέω
τα τραγούδια μου στα ψάρια

*

Εγώ αγαπώ όσους βαδίζουν
με μια τυρόπιτα στο χέρι
αγαπώ τους χοντρούς
τους λαίμαργους
τους ασουλούπωτους
που μασουλούν
και ονειρεύονται
σαν τα πουλιά
που τσιμπούν
ψίχουλα
στο πεζοδρόμιο
κι ύστερα πετούν ψηλά

*

Ποιητικές διαδόσεις

Για να αισθάνεσαι εσύ πουλί
εγώ κατάντησα βαρίδι
Γεμίζεις τα βιβλία σου με τέτοιους στίχους:
“είμαι πουλί
με ελαφρά φτερά
κι αθώα φτερουγίζω”
πακέτα ποιήματα μου φέρνεις σπίτι
να τα χαρίζω σε γνωστούς μου
Εσύ πετάς στα σύννεφα
κι εγώ γυρίζω φορτωμένος
από πόρτα σε πόρτα
.
*Από τη συλλογή “Η βραχνή φωνή”, 2003.

Pity the nation whose people are sheep
And whose shepherds mislead them
Pity the nation whose leaders are liars
Whose sages are silenced
and whose bigots haunt the airways
Pity the nation that raises not its voice
but aims to rule the world
by force and by torture
And knows
No other language but its own
Pity the nation whose breath is money
and sleeps the sleep of the too well fed
Pity the nation Oh pity the people of my country
My country, tears of thee
Sweet land of liberty!

(2007)

Λυπάμαι το έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα
Και του οποίου οι βοσκοί τον παραπλανούν
Λυπάμαι το έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες
Του οποίου οι σοφοί έχουν φιμωθεί
και του οποίου οι φανατικοί στοιχειώνουν τους αεραγωγούς
Λυπάμαι το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του
αλλά στοχεύει να κυβερνήσει τον κόσμο
με τη βία και τα βασανιστήρια
Και δεν γνωρίζει
άλλη γλώσσα εκτός από τη δική του
Λυπάμαι το έθνος του οποίου η ανάσα είναι χρήμα
και κοιμάται τον ύπνο των πολύ καλοταϊσμένων
Λυπάμαι το έθνος Ω λυπάμαι το λαό της χώρας μου
Πατρίδα μου, δάκρυα για σένα
Γλυκιά γη της ελευθερίας!

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Οι νεκροί βρομούσαν από ʼνα
μίλι μακριά, ήταν ανελέητο
το τελευταίο καλοκαίρι –
τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων
τις στέγες των σπιτιών.
Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους
μπάσαν τους νεκρούς απʼ την πίσω
πόρτα στον Άη-Γιάννη,
δεν τους φορούσαν, λέει, τα φέρετρα.
Κι ο πιτσιρικάς –πήχτρα το αίμα
στα ρούχα του– άνοιγε λάκκους,
τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα
στους κροτάφους στη μνήμη
βαθιά ώς το μέλλον.
Τον ήξερες αλλιώτικα
τον κυπριώτικο ήλιο
θεία Μαρίνα την αυγή
με τα περιστέρια στους ώμους.

I
moon-faced baby with cocaine arms
nineteen summers
nineteen lovers
novice of the junkie angel
lay sister of mankind penitent
sister in marijuana
sister in hashish
sister in morphine
against the bathroom grimy sink
pumping her arms full of life
(holy holy)
she bears the stigma (holy holy) of the raving christ
(holy holy)
holy needle
holy powder
holy vein
dear miss lovelorn: my sister makes it with a hunk
of glass do you think this is normal miss lovelorn
I DEMAND AN ANSWER!

II
weep
for my sister she walks with open veins
leaving her blood in the sewers of your cities
from east coast
to west coast
to nowhere
how shall we canonize our sister who is not
quite dead
who fornicates with strangers
who masturbates with needles
who is afraid of the dark and wears her long hair soft
and black
against her bloodless face

III
midnight and the room dream-green and hazy
we are all part of the collage
brother and sister, she leans against the wall
and he, slipping the needle in her painless arm
pale fingers (with love) against the pale arm

IV
children our afternoon is soft, we lean against
each other
our stash is in our elbows
our fix is in our heads
god is a junkie and he has sold salvation
for a week’s supply

Blues για την αδελφή Sally

Ι
φεγγαρόμορφο μωρό με χέρια κοκαΐνης
δεκαεννέα καλοκαίρια
δεκαεννέα εραστές
δόκιμη του άγγελου πρεζάκια
λαϊκή αδελφή της μετανοίας της ανθρωπότητας
αδελφή στη μαριχουάνα
αδελφή στο χασίς
αδελφή στη μορφίνη
στον βρώμικο νιπτήρα του μπάνιου
αντλώντας τα χέρια της γεμάτα ζωή
(άγιο άγιο)
φέρει το στίγμα (άγιο άγιο) του παραληρούντος Χριστού
(άγιο άγιο)
ιερή βελόνα
ιερή σκόνη
ιερή φλέβα
αγαπητή δεσποινίς ερωτοχτυπημένη: Η αδελφή μου το κάνει με ένα κομμάτι
γυαλί πιστεύετε ότι αυτό είναι φυσιολογικό δεσποινίς lovelorn
ΑΠΑΙΤΩ ΜΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

II
κλάψτε
για την αδελφή μου περπατάει με ανοιχτές φλέβες
αφήνοντας το αίμα της στους υπονόμους των πόλεών σας
από την ανατολική ακτή
στη δυτική ακτή
στο πουθενά
πώς θα αγιοποιήσουμε την αδελφή μας που δεν είναι
εντελώς νεκρή
που συνουσιάζεται με αγνώστους
που αυνανίζεται με βελόνες
που φοβάται το σκοτάδι και φοράει τα μακριά της μαλλιά μαλακά
και μαύρα
στο αναίμακτο πρόσωπό της

III
μεσάνυχτα και το δωμάτιο ονειροπράσινο και θολό
είμαστε όλοι μέρος του κολάζ
αδελφός και αδελφή, αυτή ακουμπάει στον τοίχο
και αυτός, γλιστράει τη βελόνα στο ανώδυνο χέρι της
χλωμά δάχτυλα (με αγάπη) πάνω στο χλωμό χέρι

IV
παιδιά το απόγευμά μας είναι μαλακό, ακουμπάμε ο ένας πάνω στον άλλο
η κρυψώνα μας είναι στους αγκώνες μας
η δόση μας είναι στο κεφάλι μας
ο θεός είναι πρεζόνι και έχει πουλήσει τη σωτηρία
για προμήθειες μιας εβδομάδας

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Όταν αισθανθείς
πλήρης
πλούσιος
ευτυχής
κοίταξε δίπλα σου
τους συνανθρώπους
ξεκίνα απ΄τα αδέρφια σου
είναι κι αυτοί
ευτυχείς όπως εσύ
οι γείτονές σου
οι συγχωριανοί σου
έχουν αυτοί
τα ίδια συναισθήματα
με σένα
γιατί αν η απάντηση
είναι όχι
τότε ακυρώνεται
και η δική σου χαρά
το σύστημα όμως
σου λέει να μη σε νοιάζει
κοίτα τον εαυτό σου
μα κανείς δεν μπορεί
να είναι ευτυχής
όταν οι συνάνθρωποι του
δυστυχούν.

Η καρδιά μεταφέρει τις στάχτες της Ιερουσαλήμ
διεύθυνση ανθρώπων στην οποία τίποτα δεν μπορεί να παραδοθεί
«Η αποτυχία δεν την αγγίζει – με το βλέμμα καρφωμένο στα ερείπια»

Ο θάνατος ένα άνισο επιχείρημα
Αναπτύσσεται μεταξύ άνισων ψυχών
Πώς χάνω όσα είδα
Η ομορφιά επιτρέπει να πεθάνω

Άκουσε – μην ακούς
Τα στολίδια του Σύμπαντος καίγονται από παντού
«Το απάνθρωπο η συνήθεια το κάνει ανθρώπινο»
Ο τρόμος της παραδοχής διαιρεί τον κόσμο

The heart carries the cinders of Jerusalem
an undeliverable human address
«unspoilt by failure – staring at the ruins»

Death an unequal argument
Formed between unequal souls
How I miss those who saw
Beauty permitted to die

Listen – don’t listen
The jewlery of the cosmos burning at both ends
«With practice the inhuman becomes human»
The terror of acceptance e divides the world

*Από το βιβλίο «Η απατηλή ερμηνεία του χρόνου —The False Explanation of Time», (δίγλωσση έκδοση). Μετάφραση: Βερονίκη Δαλακούρα, Αθήνα: Άγρα 2022.