όταν έρχεται αθόρυβη
η βροχή
τότε ξέρεις
είναι άνοιξη
όταν έρχεται αθόρυβος
τότε τον ξέρω
είναι η άνοιξη

*

με τους μύες του προσώπου σου
δεξιά κι αριστερά
ανοίγεις χώρο
στο πριν ανάμεσα και στο μετά
μέσα στο χαμόγελό σου
γεννιέται το παρόν μου
*
αυτή η μυρωδιά
η μυρωδιά του
θα μου θυμίζει πάντα
το δέρμα του
κατ τα ρουθούντα μου

*
σαν μονοί γκρεμοί
οι χάντρες κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
και σαν λέξεις που τις λες και κρημνίζεσαι
οι στίχοι κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
σα χάντρες απόκρημνες
μονές σφαιρικές υπάρξεις
σε κύκλο βαλμένες
γύρω σου
*
το τίποτε
φεύγει από το μάτι
γυρνά πάντα γεμάτο
σκάει μέσα μου με πάταγο
τι έκρηξη
το βλέμμα

να είσαι κοριτσάκι σε χωράφι με ουρανό
να σου μάθει γράμματα ζωγράφος

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Μην τους μιλάτε
αυτοί μας κλέβουν έρωτα
αυτοί μας κλέβουνε τ’ όνειρο
μας κλέβουν καταπράσινες φωνές
κλέβουνε σώματα

αυτοί μας κλέβουν ουρανό
αυτοί κλέβουνε θάλασσα
αυτοί κλέβουνε ήλιο

πνίχτε τους σ’ ένα πέλαγο σιωπής
μην τους μιλάτε

Αθήνα, 1920

*Από τα Φτερά Χήνυας στο https://fteraxinasmag.wordpress.com/2020/04/08/%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b7%cf%82/

Είμαστε οι δυστοπίες
κι είμαστε ήδη εδώ
χωρίς ιπτάμενα αυτοκίνητα
χωρίς παγκόσμια ειρήνη
ατομικές τραγωδίες με μηδενικό μπάτζετ
που κανείς δεν θα παρακολουθήσει
Είμαστε το μέλλον
αφού όλα για το μέλλον τα αφήσαμε
και το παρόν αυτοκτόνησε
σε κάποιο live stream
στο οποίο δεν δώσαμε και πολύ σημασία
Θα μπορούσαμε να είμαστε αποικοδομητές
αν κάναμε τη δουλειά μας συνειδητά
αν ροκανίζαμε αυτό το κουφάρι
με την αίσθηση της σπουδαιότητας
ενός κατεπείγοντος καθήκοντος
μα λαίμαργα καταναλώνουμε
το δηλητήριο που θα μας σκοτώσει
κλεισμένοι σε οικειοθελείς φυλακές
σε ζωές προγραμματισμένες
σε διακοπές προμπόνο
με πακέτα συνομιλίας προαγορασμένα
σε σχέσεις προαποφασισμένες
περιμένοντας κάποια προαγωγή
τυφλά υπακούοντας
χάνουμε την όρασή μας
και τυφλοί σαν σκουλήκια
συνεχίζουμε μέχρι το τέλος
χωρίς όμως να κάνουμε
ούτε για μια στιγμή
την τίμια δουλειά των σκουληκιών

Το σκαλί και μετά το σκαλί το επόμενο σκαλί.
Στην κορυφή των σκαλιών, η πόρτα.
Στο από μέσα της πόρτας, το σπίτι.
Η πόρτα. Το σπίτι.
Του σπιτιού πόρτα. Της πόρτας σπίτι.
Και πριν και μετά σπίτι. Και πριν και μετά πόρτα.
Το σπίτι εκεί. Η πόρτα εκεί. Και πιο μέσα σπίτι…
Πριν ανοίξει την πόρτα να μπει στο σπίτι ο κεραμοποιός
γυρίζει και κοιτάζει από ψηλά τον κήπο.
Το σπίτι. Ο κήπος.
Το σπίτι και ο κήπος μπροστά στο σπίτι.
Εμφαντικός.

***

Εποχή. Εποχές.
Ο βηματισμός.
Κάθε εποχή και ένας βηματισμός.
Ο βηματισμός προς.
Κέντρο. Κεντρικός.
Προς τον κεντρικό άξονα της αθώρητης άμμου.
Ασύμβατη.

***

Φωνή από τη φωνή.
Και μια τρίτη φωνή της φωνής.
Τρισυπόστατη η φωνή.
Ελαφρύς ο ωκεανός.
Ωκεανός από πούπουλο.
Πούπουλο από ωεκανό.
Ελαφρότητα.
Υγρή. Ευρεία.
Πούπουλο.
Πούπουλο στον ωκεανό — ο ωκεανός.

*Από τη συλλογή “Ο κεραμοποιός”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Νοέμβριος 2018.

Έργο Νίκου Δεληγιάννη

πίσω απ’ τα μάτια μου
μαίνεται ένας πόλεμος
που δεν θα έχει νικητή
μόνο εφιάλτες

κάθε μέρα ξυπνάω πιο ξένος
σε μια εξορία
έξω απ’ τις ώρες
όπου
τα λόγια μου
επιστρέφουν άθικτα

το στυλό
είναι ασήκωτο
και διαβάζω
τις παρενέργειες του ζάναξ –
επιτέλους στίχοι αληθινοί
σε ένα ποίημα που έχει σπάσει

Η συνάντηση του αύριο, μια φάρσα

ένας τρόπος έναρξης του εξαμήνου. Ο καφές
θα είναι φυσικά στιγμιαίος

δεν θα πίνεται. Επαναληπτική διαδικασία
που εξυπηρετείται ως ένας ουσιαστικός ρόλος

μια διαπρεπής εικόνα να κρύψει
το κέρδος μιας απλής ζωής ως προλετάριου

πίσω από μια κονκάρδα “καθηγητή”. Είναι
η πεμπτουσία της διδασκαλίας

ένα κακομαθημένο κόλπο με προσποιητή νοημοσύνη
ή ξεγελασμένη εμφάνιση. Νομίζω ότι θα γίνω

ένα ολόγραμμα, η καρδιά μου να χύνει
αίμα μέσα σε μια ασήμαντη μηχανή

αγνή, ικανοποιημένη από την εργασία.

*Από τη συλλογή “Towards the End” (“Προς το τέλος”), Giramondo Poets, Australia 2020. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Ο Ali Alizadeh είναι Αυστραλός ποιητής και πανεπιστημιακός ιρανικής καταγωγής.

Τα μπρούτζινα μαχαίρια ακονίζονται
Και τα σκυλιά την άλυσο δαγκάνουν
Οσφραίνοντ’ αίμα. Ολοφύρονται.
Και στο χωριό φουντώσαν τα μαντάτα
Πάνε τον Οσμάν Τάκα για εκτέλεση

Τις τυχερές του χάντρες στο κελί αφήνει
Φέρνουνε να φορέσει τα καλά του
Ασήμι πάνω στο λινό ζωνάρι
Μαύρο γιλέκο με τα πράσινα κεντήματα
Μελισσοκέρι για το όμορφο μουστάκι

Βγαίνει η διαταγή⸱ ζυγώνουν Αρβανίτες καβαλάρηδες
Και τα χατζάρια οι δήμιοι γυμνώνουν
Μια τελευταία πεθυμιά: «Χορό να ρίξω»
Βρίσκονται όργανα νταούλι και ζουρνάς

Αμέσως πιάνει τον λεβέντικο χορό
Θαμπώνεται ο μπέης απ’ το βήμα
Από τ’ ανοίγματα του αητού Οσμάν
Δακρύζει ο χόδζας, ριγεί συθέμελα ο κόσμος

Κι ο Οσμαντάκας περιστρέφεται ακόμη.

Όχι, δεν είναι θηλυκό.
Δεν είν’ η Αταξία.

Ούτε αρσενικό.
Δεν είν’ ο Όλεθρος.

Το Χάος είναι ουδέτερο.
Μέσα μας βλάστησε,
Μαύρο λουλούδι που ποτίζει ο Χρόνος.

*Από τη συλλογή “Σιωπή”, Εκδόσεις Πολύτροπον.

όταν τα αγκάθια στα πόδια μου κοιμούνται εγώ γλιστράω και-πάω να βρω
νερό

η απόσταση συνήθως είναι πάντα μεγάλη και η τοποθεσία αμφίβολη

κι όταν με τσακίζει η κούραση σκέφτομαι εσένα και μου σκίζεις ένα χαμόγελο
ευθεία στη μούρη

επαναλαμβάνω τους όρκους μου

να γλιστράς
να φλέγεσαι
να σκίζεις τον πάγο
στους μηρούς έχω μέλι να γλείφουν τα σκυλιά
η θλίψη μου γυαλίζει στον ήλιο

ακονίζει τα μαχαίρια της κουζίνας
σκαρώνει μυρμηγκοφωλιές κι εγώ τραμπαλίζομαι

πέφτω

χτυπώ

πέτα χέρια πόδια κύματα

γίναμε μπόρα

*Από τη συλλογή “Μήτρα”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιανουάριος 2020.

 
Μπροστά στο τζάκι περασμένα μεσάνυχτα
 
Η ψυχή γυμνή αρχινά τον ηρωϊκό της αντίλαλο
 
Η μοίρα λικνίζεται στις φλόγες
 
Νιώθω στα πόδια σπασμένο γυαλί
Στα χέρια αφτέρωτους αετούς
 
Και μια παράξενη θέρμη εχθρική
Σχεδόν να μ΄ αγκαλιάζει.
 
Κι όμως απ΄ τις γρίλιες
Διψασμένες σκιές
φωνάζουν  ενοχή
 
΄Εγειρα και με είδα ορθή
Άδειασα κι έγινα πλήρης
 
Ξημερώνει
 
Είναι τώρα η ώρα
Ν ακουστεί το τραγούδι μου