Θυμάστε τότε πού έγραφα για τα δαιμονισμένα
πορτοκάλια;

στον Πόρο
βρέθηκε
η Lynne
ένα κορίτσι
από την γηραιά Αλβιόνα
όμως ξαφνικά έκλεισε το μπαρ
βλέπω όνειρα φριχτά
στον Πόρο
μπαρ και μπαράκια
και τα κουμπαράκια.
Αν δεν βρει αλλού δουλειά
η Lynne
θα γυρίσει πίσω
στα ζώα και τα θηρία της
και την αγαπώ
Lynne, Lynne,
πώς έτσι αναποδογύρισε ό κόσμος
Πόρος, θερμοκρασία 43°
κάτι το πρωτοφανές!

και τότε καληνύχτα σας.

*Από τη συλλογή «Καταβύθιση» (1990).

Είπες, “δεν μπορώ άλλο
κουράστηκα
δεν έχω δύναμη”
μπορείς
μπορούμε τα πάντα
ούτε που φανταζόμαστε
τι δυνάμεις
κρύβουμε μέσα μας
μπορείς
μπορούμε
να φέρουμε
τα πάνω – κάτω
να φτιάξουμε τη ζωή μας
όπως πραγματικά
μας αξίζει
μόνο μακριά από ρήτορες
και μάγους της φυλής
δεν έχουμε ανάγκη
λογάδες και μεσολαβητές
μπορούμε μόνοι μας
να κάνουμε τον αγώνα μας
και να αποδώσει καρπούς
όχι ψίχουλα κι ελεημοσύνες
από δήθεν φιλάνθρωπους
και προνομιούχους.

Λοιπόν, μπροστά μας έχουμε θανάτους
πέσαμε σε κακούς καιρούς και μέρες οργισμένες
χάνουμε τους δικούς μας και μας χάνουν
τρικυμισμένο μας αρπάει το χωματένιο πέλαγος

Αλλιώς θαρρούσαμε το τέλος∙
σκοπός που εκπληρώνεται ή (το ίδιο) ματαιώνεται
σκορπιός που μπήγει το κεντρί του στο κεφάλι του
Δεν είχαμε υποψιαστεί τη φρίκη μιας συνέχειας
(πως γίνεται να ’χει συνέχεια το τέλος;)
Αλλιώς, καταπώς φαίνεται, το τέλος έχει μόνο αρχή
και πώς να το περάσουμε μη φτάνοντας ποτέ και πουθενά

Ήξεραν οι παληοί και προνοούσαν
να ’ναι ελαφρό το χώμα τους
φύλαγαν πάντα ένα λευκό σεντόνι στο σεντούκι
συγύριζαν το μέσα τους, στόλιζαν τις ψυχές τους
ήξεραν να μοιρολογούν
εξοικειώνονταν με τους νεκρούς τα ’λεγαν μεταξύ τους
στ’ όνειρό τους
κι έπαιρναν απ’ το χέρι τους το αντίδωρο του αγνώστου
κάθε που τους ξεπροβοδίζανε στου ξύπνου το κατώφλι

Κι εμείς τώρα δεν ξέρουμε ούτε πού ’ναι πεταμένα τα κόκκαλα
της μάνας μας…
Έχουμε αποκοπεί από τους πεθαμένους
δεν ακούγεται πια η φωνή τους μέσα στη φωνή μας
δεν ξέρουμε να κλάψουμε
πώς να φερθούμε μπρος στο θάνατο και τι να πούμε

Στα ουράνια βάραθρα γκρεμοτσακίζονται τα λόγια μας
άδεια χελωνοκαύκαλα

Αίσθηση παντάνασσα! Μανία θηλυκή!
σε μονή να βρεθώ Ιβηρική, που,
στηθόδεσμα, νταντέλες απλώνουν,
έγερσης χρώμα έμμηνο ρέοντας!

*

Κόμες αιωρούνται ξέπλεκες,
χείλη διαστέλλονται,
αιμάτινο χρώμα,
γλώσσες σαλιώνουν
θηλές μαστών που αναριγούν,
καλλίπυγες θωπευτικά τα σκέλη αναμειγνύουν.
Η αίσθηση απαγγέλει θηλυκά την αποθέωσή της,
ο πλάστης πνέει στην Σαπφώ την θεία αποστολή της.

*

Αφού η Γαλάτεια τέλειωνε
με τα πλατιά σου χείλη,
με τα ακροδάχτυλα που ηδύπαθα κεντούν,
τους γλουτούς σου παραδίδει ανοίγοντας,
στα χείλη τα δικά μου που ριγούν.

Εισδύοντας στον κόρφο σου Βασιλική,
των κραδασμών σου ιαχές δαμάζω,
την βασανιστική σου ηδονική
ταπείνωση θαυμάζω.

*

Ευεπίδεκτα μάτια,
μελίφρονα κορμιά παθογόνα,
Αμφιτρίτη και Γλαύκη μαλάζονται,
της αλλότητας κίνητρα μόνα.

Τρυφηλότητα άφθορη,
αβάσταγη των οίκων ανία,
Μαρία των αγγέλων σπασμοί,
συνουσία θεία!

*

Λή
Τα σκέλη σου ορθάνοιχτα,
αχόρταγα ρουφούν
την ρώμη την αρσενική,
την φλόγα της συλφίδος,
που κάθυγρα τα χείλη της,
τα χείλη σου που πάλλονται φιλούν.

Αγλάϊσμα των γυναικών!
Της ηδονής ιέρεια!
Γητεύτρα εσύ των στεναγμών,
σε ήθη ελευθέρια!

Ήταν όμορφα, εκεί έξω
ερωτευόμασταν,
αντλούσαμε
το μεδούλι της ζωής

Ήταν όμορφα, εκεί έξω
ζούσαμε την ιαχή της λάμψης

Όμως ποιος μετανιώνει εκεί χάμω,
ποιος σέρνει την πίσσα του εφιάλτη;
*

Εμείς εκπνέουμε μιαν άλλη φύση
Την απαράλλαχτη
ταυτότητα
Το αίνιγμα των χρόνων,
των αιώνων

Σαν από θέατρο, οι γελωτοποιοί
αγκομαχούν καθώς γελούν,
να διχάσουν τον θεατή

Κι εκείνος μόνος, σαν από όνειρο
χαμογελά στους ξένους
πορφυρούς
που από αίμα γλέντησαν την ζωή
και στο αίμα θα πλαγιάσουν,
ατρόμητοι

Κι εγώ στο τέλος παρακολουθώ
με ανάσα, βαθιά
ακολουθώ το πνεύμα
στην λήθη
αναμένω την ευφορία
*

Την στιγμή της παύσης

Εκεί στην στίξη απομένω∙

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://vallgrey.com/2021/03/25/martiria/

Sous l’étoile trop pure
Du grand ciel froid
La toile de la tente
Au vent qui tourmente
Claque – et c’est la voile
Des galères d’autrefois.
Oppressés, compressés
Les prisonniers s’irritent
Des toux rocailleuses
Et des voix pleureuses
Des mourants qui s’agitent.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
Je ferme mes gerçures
Et mes lèvres sans joie.
Le projecteur est dur
La sentinelle boit
J’étire mes jointures
Et fais craquer le bois.

Κάτω από το πεντακάθαρο αστέρι
Του μεγάλου ψυχρού ουρανού
Το πανί της σκηνής
Στον άνεμο, που βασανίζει
Χτυπάει – και είναι το πανί
Στις παλιές γαλέρες.
Καταπιεσμένοι, συμπιεσμένοι
Οι κρατούμενοι θυμώνουν
Βραχνός βήχας
Και φωνές πένθους
Ετοιμοθάνατοι που αναστατώνονται.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Κλείνω τις σχισμές μου
Και τα χείλη μου χωρίς χαρά.
Ο προβολέας είναι σκληρός
Η φρουρός πίνει
Τεντώνω τις αρθρώσεις μου
Και σπάω το ξύλο.

*Από το “Neuengamme” (1945). Μετάφραση: Αλεξάνδρα Β.