The film was accepted into 8 film festivals including the Rome Independent Film Festival in Italy & the Bradford International Film Festival (hosted by the British National Media Museum).

Film Maker Matthew Furey’s “Red Poet” paints a soulful picture of San Francisco’s own Jack Hirschman and brings to the silver screen the singular life of this troubadour for modern times.

A modest Bronx childhood first gives way to a shooting star career in academia. Controversial teaching stints at Dartmouth and UCLA make him anathema to the academy; he is fired for his opposition to the Vietnam War.

Soon Hirschman finds himself penniless and homeless on the streets of San Francisco. Through it all, Hirschman perseveres, continues to write his poems and publish over 100 books of poetry.

Red Poet recounts a tale of a life lived on its own terms: against all odds, a unique poetic talent finds personal redemption through his art and his poetry.

Τ’ ΑΛΟΓΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Η αναπάντεχη φλέβα
μέσα στο δάσος
ήσουνα.

Άχνιζαν οι ανάβρες σου.

(και πώς να γονατίσω να βρω τον αβηρό
ο διψασμένος
ο στεγνός εγώ
με τ’ άλογά μου καψαλισμένα για νερό
δίχως άνθρωπο να έχω δει
τέσσερις μέρες τώρα).

*

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Σ΄ ακούμπησα στο γόνατο
όπως τις αυστηρές βασίλισσες εκλιπαρούν
ομηρικοί ικέτες.

Εκεί όμως μπροστά κυρτός που στάθηκα
με θέρισε ο πυρετός
άραγε πώς σήμερα να ανέδιδε
το άχραντο
βασιλικό σου
αιδοίο.

*

ΣΩΜΑΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ

Την απουσία σου με δείκτες μετρώ
σωματικούς.
Πόσο μακρύναν τα μαλλιά,
πόσες φορές τα νύχια έβαψα.

Στην καθιστική διαμαρτυρία των αισθήσεων
κάθε τους εκατοστό εξ-
εγείρεται.

Πότε ξανά θα ‘ρθεις,
με δάκρυα, πάλι να σε στολίσουν;

*Από τη συλλογή “Καθαρό οινόπνευμα”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2020.

Ένα γκριζωπό πουλί
στο μέγεθος ίσως δύο στρουμπουλών σπουργιτιών,
πεσμένο σε κάποιο λιβάδι,
πρόκειται να ισοπεδωθεί,σε ένα στεγνό
χάος από πούπουλα-
και κανείς δεν ξέρει
ότι ήταν πρίγκηπας στην γενιά του,
βιρτουόζος των βιρτουόζων,
άρχοντας των χιλίων τραγουδιών,
ευγενής, περίτεχνα επινοητικός, ιδεαλιστής,
αντίζηλος των αηδονιών.

*Από τη συλλογή «Breathing the water». Μετάφραση: Nefelor. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://nefelorpoetry.wordpress.com/2019/07/13/denise-levertov/

ΕΑΡΙΝΟ
Η
ψυχή
είναι η μεγάλη διασταύρωση της πόλης
το ρόπτρο
του ουρανού
βιδωμένο
στην πόρτα
της γαίας
μια κοσμική διάβαση πεζών
μην στριμώχνεστε
γιατί ποδοπατιέστε
ενώ θα μπορούσατε
κάλλιστα
να συγχωνευτείτε ο ένας μέσα στον άλλον
δημιουργώντας έναν άνθρωπο
ψηλότερο
πλατύτερο
βαθύτερο

*

ΑΒΓΩ
Γράφω στο γραφείο μου. Το γραφείο μου είναι ο
άνθρωπος. Η ζωή είναι ολωσδιόλου φανταστική!
Μέσα στον άνθρωπο
Χασμουριέμαι
Σαν μπουμπούκι

*

ΚΟΣΜΟΓΩΝΙΑ
Το αγέννητο πουλί φίλησε τη νύχτα στο αβγό της
και δι’ αυτού εγένετο ο κόσμος
από μια ιδέα
σαν ιδέα
μια ιδέα
που τώρα είναι η δικιά μου
Μεγάλη Έκρηξη!

Και είναι γνωστό ότι στο κρυφτό της ζωής φυλάει ο θάνατος
Και είναι επόμενο ότι σ’ αυτό το παιχνίδι κάποιοι θα βρεθούν
Και κάποιοι θα πεθάνουν

*Από τη συλλογή «Ποιήματα», εκδόσεις Φαρφουλάς, 2021.

Απ’ το πρωί κοιτάζω προς τ’ απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ’ το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ’ αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μια χαραυγή
τι κούραση τι κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τι μάτια παθιασμένα τι γυναίκες
τι έρωτες τι φωνές τι έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δωσ’ μου το χέρι σου τι κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ’ έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ’ ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

DIFFICULT SUNDAY

I’ve been looking up at a better bird since morning
I’ve been better enjoying a snake wrapped around my neck since morning

broken cups on the carpet
purple flowers on the cheeks of the seer
when she lifts the skirt of Fate
something will sprout out of this joy
a new tree without blossoms
or a pure young eyelid
or a beloved word
that wouldn’t kiss the lips of forgetfulness

bells chime out there
my imaginary friends wait for me out there
they’re lifting and circling around a dawn
what tediousness, what tediousness
yellow dress — the embroidered eagle —
the green parrot — I close my eyes — it caws
always always always
the orchestra plays cheap tunes
what passionate eyes, what women
what loves, what cries, what loves
love my friend, blood my friend
give me your hand, my friend, such cold

it was freezing
I no longer know the time they all died
and I remained with my amputee friend
and with the bloodied twig as a companion

*Από το βιβλίο “Anthology of Neohellenic Poetry”, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Autumn 2017. Σχετικός σύνδεσμος: https://authormanolis.wordpress.com/2017/05/13/anthology-of-neohellenic-poetrytranslated-by-manolis-aligizakis/

ENERGY BOOSTER ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Η επιθυμία
ηθοποιός σε βουβές ταινίες απροσδιόριστης περιόδου
παιγμένες σ’ οθόνες με βαριά, παραμορφωτικά φίλτρα.
Κάποια ενδύεται
το εξόχως διακριτικό βουάλ φόρεμα για τσάι,
άλλες φορές
βγαίνει ως ντίβα του κιτς
με κακόγουστους βελουτέ συνδυασμούς,
άλλες πάλι εκθέτει το γυμνό σώμα της
σ’ ανυποψίαστους θεατές,
ωστόσο
πάντα χτυπά ρόλους πρωταγωνιστικούς
στ’ όνειρο.

*

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗ

Είναι κι αυτές οι ώριμες συνθήκες
δευτερεύουσα πρόταση
προς επανορθωτική χρήση,
αντιπαραγγελία
βελτιωμένου προϊόντος,
διόρθωση
προχείρως μεταφρασμένου κειμένου.
Ξεσπίτωμα του δράστη
με δίωξη κατά μέτωπο
κι εκμίσθωση του ακινήτου
σε καλοπληρωτή ενοικιαστή.

*

WILD HORSE

Δυσαρεστημένα άλογα
στον κήπο μου.
Νερό φαΐ τους βάζω.
Κάθε πρωί.
Όμως αυτά πλήττουν,
αερόστατα σ’ ουράνια πλέγματα.
Ένα άλμα ξεροσταλιάζουν.
Τη χλόη του πεζοδρομίου να γλείψουν
καθώς σκίζουν τους δρόμους
παρθενικής επανάστασης.

*Από τη συλλογή “Περί θέσεως και ευρύτητας”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2020.

Θέλω να κλάψω
και ναναι σούρουπο στον ισημερινό
μα δεν θυμάμαι πως συνεννογιόμασταν στα ντόπια χαβαγιανά
ούτε ανακαλώ
εκείνο το μωβ της πολυνησιακής χρώσης
από τις λαμπερές βραδιές
γύρω από τις φωτιές
παρέα με τους Μαορί
αυτή την σκέδαση
του κυανού με το κόκκινο
στην προχειροραμμένη φτερούγα
με μωβ μουλινέ αιγυπτιακής δύσης
ενός παραδείσιου πουλιού
ούτε θυμάμαι
τι χρώμα είχε το εκλεκτό βαμβάκι
που υφαίναμε το κοινό μας σώμα
την ίδια ώρα που εκχυμώναμε
τους πόρους μας
κάτω από την φοντάνα του δικού μας τρίδρομου*
αλλάζαμε
αδιάλειπτα
από ντόλτσε
σε αμάρο
σε γκουστόζα
και πίσω πάλι
λες κι αν θα φράζαμε
το δρόμο στις γεροντικές κηλίδες
δε θα μας σημαδεύανε αργότερα
μαρκαρισμένους τρόφιμους
σε τέλος προελαύνον

φοντάνα του δικού μας τρίδρομου*(φοντάνα ντι τρέβι)

«Τα τρία σκαλοπάτια της Αλήθειας», είναι μια συλλογή διηγημάτων βασισμένη σε αληθινές ιστορίες του μεσοπολέμου στο Ρέθυμνο.
Με αφορμή ένα άρθρο εφημερίδας της εποχής το οποίο έστειλε στη συγγραφέα ένας καλός φίλος άρχισε να ψάχνει τις εφημερίδες του Μεσοπολέμου στο Ρέθυμνο. Το ταξίδι κράτησε αρκετά κι ήταν υπέροχο.
Η ιδέα της τριλογίας γεννήθηκε από την ανάγκη της να δείξει πώς ένα γεγονός αυτό καθαυτό μπορεί να είναι ένα και μια η αλήθεια του μα όλοι εμείς αυτό που μοιραζόμαστε τελικά σαν το αφηγούμαστε είναι η δική μας οπτική, η δική μας αλήθεια.
 
Η αλήθεια μοιάζει με το νερό που παίρνει
το σχήμα του δοχείου που το περιέχει.
Ιμπν Χαλντούν
 
Υπάρχουν πάντα τέσσερις πλευρές
σε κάθε ιστορία:
η δική σου εκδοχή,
η δική τους εκδοχή,
η αλήθεια
και αυτό που πραγματικά συνέβη.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ
 
Από το Οπισθόφυλλο:
 
Οχτώ τριλογίες διηγημάτων βασισμένες σε αληθινές ιστορίες του Μεσοπολέμου στο Ρέθυμνο.
Κάθε ιστορία ιδωμένη με τα μάτια τριών ηρώων της και όχι μόνο.
Ένα γεγονός έχει τελικά μια αλήθεια;
Πόσο μπορούμε να το δούμε καθαρά, απαλλαγμένο από το βίωμα, το συναίσθημα, την προσωπικότητα, τις ανάγκες, τους φόβους τις προσδοκίες μας;
Πόσο απαλλαγμένες είναι οι διηγήσεις για το γεγονός από όλα ετούτα;
Οχτώ τριλογίες για το πολυδιάστατο της θεώρησης των γεγονότων.
Άπειρες οι γωνίες θέασης.
Άπειρες κι οι αλήθειες.

*Μια ακόμα παρουσίαση εδώ: https://thetreestepsoftruth.wordpress.com/κριτικές/

Δεν υπάρχει μέτρο για την νύχτα
που φεύγει,
μακριά από τους νεκρούς της
κι όσους είναι έτοιμοι
να μαρτυρήσουν την αλήθεια.

Ενάρετα σκουλήκια μας
καταδιώκουν
πέρα και πάντα
μες από τον τάφο
που με τόση αφέλεια χτίσαμε.
Γλείφουν την όσμωση
των ονείρων μας
με το απόλυτο κενό
και επιστρέφουν σήψη.

Όλοι υπολογίζουν
το περιθώριο του σφάλματος
για μια πτήση
από το μέτωπο
ως τα χείλια σου.
Κάθε προσευχή
φέρνει το γόνατο
ίσαμε το στέρνο.

Αρκούσε απλά
να κλείσω τα μάτια
αλλά είχα μια αγάπη
να σταυρώνει
τον ήλιο
το τέρας
και την σιωπή
σε ίσες αποστάσεις
οπότε κι έπρεπε
να θυσιαστώ.

Θεέ που μου αναλογείς
στον πόνο και την συγχώρεση
μάθε τον να με λησμονεί
όπως η ευτυχία του θα ορίσει.

Κι ας τρέμω για το μερίδιο
αυτού και μόνο του ποιήματος.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2022/01/04/5982/