The wolf of winter
Devours roads and towns
In his white hunger.

The wolf of winter
Sticks his paw into the city’s rancid pot,
Wanly stirring its soup of whores and suicides.

O The wolf of winter
Crunches on the bones of the poor
In his chill white cave.

The wolf of winter…
The grim, the cold, the white
Beautiful winter wolf
That feeds on our world.

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Ο λύκος του χειμώνα
καταβροχθίζει δρόμους
με τη λευκή του πείνα.

Ο λύκος του χειμώνα
χώνει το πόδι του στης πόλης την ταγγισμένη χύτρα,
θλιμμένα ανακατεύοντας τη σούπα του από
πουτάνες και αυτοκτονίες.

Ο λύκος του χειμώνα
ροκανίζει τα κόκκαλα των φτωχών
στην παγωμένη άσπρη σπηλιά του.

Ο λύκος του χειμώνα…
Ο αγριωπός, ο κρύος, ο λευκός
όμορφος χειμωνιάτικος λύκος
που τρέφεται απ’ τον κόσμο μας.

*Από το βιβλίο “Ας δεχτούμε την τρέλα”, εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 2017.

**Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου.

ΘΕΛΩ ΝΑ μ’ αγαπά
Αποκολλώ λοιπόν τα μάτια μου
Και φυτεύω χρώματα τον κήπο
Αποσπώ ένα μέλος μου
Κι ο σκύλος σηκώνει το βάρος του
Συνθλίβω τα οστέινα των δοντιών μου
Και ο λαιμός ντύνεται μαργαριτάρια
Ξενυχιάζω τα χέρια μου
Κι η νεκρή μάννα φοράει νύχια ξανά

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ βουνό πίσω μου
και κιτρινισμένα φύλλα πάνω στα ξεραμένα βότσαλα
η γάτα σοδομεί με ένα ψόφιο κοράκι
Στ’ ανοιχτό πέλαγο ο άνεμος που φέρνει σκόνη
Ερημιά Ερημιά
Ο άνεμος περνά μέσα από τα αφτιά μου
σκάει στο βράχο δίπλα μου
γλείφει το σώμα του
τον ερωτεύεται του κλέβει τη φωνή
Υπάρχει ένας θόρυβος μέσα στη σιωπή τού επικείμενου
Αυτός με σπρώχνει εδώ στην άκρη αυτής της θάλασσας
Να πάρω
Να πάρω για να δώσω
Να δώσω για να πάρω να δίνω
Ο γλάρος κλέβει το επικείμενο
Το κοράκι το τρώει
Ο άνεμος το επιστρέφει στα κύματα
Η γάτα κλαίει
Εγώ η γυναίκα η υποσχόμενη να εκπληρώνω
γυναίκα υποσχεμένη για να εκπληρώσω
Να δίνομαι για να παίρνω να δίνω

ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΥΛΙΚΟ εύκολο vα χλευαστεί
από τον άντρα κι από σένα, ξέρω
μα το βλέμμα είχε από ώρα φανεί. Νεφέλη
να ικετεύει την επιθυμία στο ανέφικτο
και να εγκαταλείπει προς την προσποίηση·
ζεστά αφήνει τα σεντόνια
ταξίδι σε όνειρο που δεν πιάνεται·
εδαφόβιο πουλί
αναχωρεί κι απομακρύνεται
στον κόσμο τον αποίητο τον μέτοικο
εκεί που συναντιόμαστε οι δυο
η αχλεύαστη και της κοροϊδίας
δυο ξεγελασμένες από αδυναμία αγάπης
μα πιο πολύ τρυφεράδας που δεν δοκιμάστη:
πρώτα σε μάνας χάδι κι αγκαλιά στοργική

τόσο αίμα χλοϊσμένο κι η φύτρα άσκαστη

*Από τη συλλογή “solidago”, έκδοση καλλιτεχνικό σωματειο Έβδομο Βήμα, 2021.

Παλιός Νέος Κόσμος

Old World
Γέρος Γερός Κόσμος

New World
Καινός Κενός Κόσμος

Πέρα δυϊσμών
Σύμμαχος η γλώσσα

*

Απαιτήθηκαν λεξικά

Old World
Γέρος και Γερός Κόσμος

New World
Νέος Κενεός Κόσμος

*

Calling for a ride

Στους Λ.Κ., Χ.Χ. Και Φ.Τ.,
Baton Rouge, LA (1986-1992)

Όπως κάθε Τρίτη
μια ώρα πριν τη βάρδια
έρπει προβλέψιμα
η κλήσις

Όπως κάθε Τρίτη
μια ώρα πριν τη βάρδια
η αξιοπρέπεια μπουκώνει την εξάρτηση
με θηλιά φωνής ατάραχης

*

“Είμαστε όλοι μετανάστες”

το τζάκισες για να χορεύουν σέικ
τα κωλόπαιδα
Ντίνος Χριστιανόπουλος

ξενιτεμένη Κυρά Νίτσα να ‘ξερες
γιατί τσάκισες τη μέση σου

την τσάκισες για να ορίζουν
τη μετανάστευση οι μεσαίοι

*Από τη συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, Εκδόσεις Απόπειρα, 2012.

ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΕΝΗ ΩΡΑ

Η ήττα που πιστέψαμε
ότι δεν είναι δική μας
μεγαλύτερη καθώς ήταν
και από τον ίσκιο της
μικρότεροι καθώς ήμασταν
και από το άθροισμά μας
μας βρήκε στον χάρτη

όπως το σύννεφο εκείνο
που ρίχνοντας τα αντίβαρα
στάθηκε από πάνω μας
και άνοιξε στα δύο

ΠΟΙΑ ΓΕΝΙΑ;

Η καύτρα στο στόμα της
το αστέρι του Δαυίδ
έδειχνε κατακείθε
τον Θεό να παίζει στα ζάρια
τον σκύλο του
και τον άνθρωπο
γονατιστό καθώς
έχανε την πίστη του
στον εαυτό του

Φως φανάρι
πως παγιδεύτηκε κι εκείνος
όπως η αράχνη λεία
και ο παλλόμενος ιστός της

Είχε ορέξεις
ο αέρας
Ήθελε να ξεριζώσει
τον όλεθρο

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΟΡΑΣΗ

Δεν κλειδώνουν το μέλλον
ούτε γράφουν ιστορία
ανάβουν με καντήλι ή κερί

Μόνο στα νεκροταφεία
τις έβλεπε
ανάλογα με τον καιρό
όταν μαύρες ή άσπρες
του έκαιγαν τη σάρκα

Είχε περπατήσει
σε όλες τις ενδείξεις.

*Από τη συλλογή “Διώρυγα μεταξύ νεφών”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2018.

Βράδυ Σαββάτου διαβάζοντας,
το πορτατίφ φέγγει από μέσα κοντά στο μπαλκόνι.
Το πνεύμα ερεθίζεται όταν ασκείται.
Ιδρωμένος κοιτώ στον καθρέφτη το σώμα μου,
τα μαλλιά, τα μάτια.
Τα χέρια αγγίζουν παλμικά και οι μορφασμοί
εικόνες που σφύζουν.
Απολαμβάνω την ανήσυχη ησυχία του κορμιού,
του σπιτιού,
θηρεύοντας άπεφθο της στιγμής μυστήριο.
Μεθώντας παραδίδομαι στων σιωπών τις άρπες.
Με την δροσιά του νερού το σφρίγος χαίρομαι.
Ηδονή οικουμενική ψελλίζει φθόγγους πρωτάκουστους,
στους βρυχηθμούς της νύχτας που νήνεμη ειρωνεύεται.
Να μοιραστώ την χαρά της ύπαρξης,
του σύμπαντος το δέος!
Τα αποθέματά μου σωτήρια. Φενάκη!
Της μοναξιάς η ευωχία συνδαιτυμόνες ποθεί.

Το πρωινό του ανέργου
μια βόλτα στην πλατεία
στα παγκάκια
κι ύστερα σπίτι
τηλεόραση
πολιτικοί ψευδολογούν
η αστική τάξη
χαριεντίζεται
μοντέλα πλασάρουν
το κορμί τους
διαφημίσεις προϊόντων
τεχνητών αναγκών
δημοσιογράφοι μεταφέρουν
στις μάζες
τις κυβερνητικές πολιτικές
ώσπου να εμπεδωθούν
αυτά κάθε μέρα
κάθε μέρα
μέχρι να γίνει
το μυαλό ζυμάρι
να μη μπορεί να κρίνει
να σκεφτεί
ότι μαζί με τους άλλους
κάτι μπορεί ν΄αλλάξει.

Θα εξεγερθεί ξανά ο Μύθος

Μέσα απ’ το έλκος του ορίζοντα
Θα εξεγερθεί ξανά ο Μύθος

Και στων σύννεφων τις ράχες
Θα μεταναστεύσουν οι φωτιές.

*

Μελλούμενη στάχτη

Καταστρέφοντας
Στρέφεται ο θάνατος με το μέρος της ζωής

Διότι θέλει και πάλι να δει
Τη μελλούμενη στάχτη

*

Αγέννητες προθέσεις ομορφιάς

Τα αδιέξοδα
Καράβια αρχαία με δεμένα τα πανιά

Και τα χέρια των ανθρώπων
Γεμάτα σύμβολα κι εναποθέσεις
Αγέννητων προθέσεων ομορφιάς

*Από τη συλλογή «Ανθηρή ερήμωση», Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2018.

Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου
Οδυσσέας Ελύτης

Ι
Το εφτασφράγιστο όνειρό μου
άνοιξε απότομα απόψε
και μετατράπηκε
σ΄ ένα χρυσαφένιο σύννεφο
για να κατέβουν ομαδικά
να κουρνιάσουν μέσα του
χιλιάδες άγρια πουλιά

19/2/2000

Απ’ τ’ όνειρό μου έβγαιναν άγρια πουλιά
Τάκης Σινόπουλος

ΙΙ
Ένας μαύρος ήλιος
κατέβηκε το βράδυ ορμητικά
και μ’ ένα μεγάλο κοντάρι
τρύπησε το τρυφερό όνειρό μου.
Από την σκοτεινή τρύπα του
ξεχύθηκαν προς τα έξω
χιλιάδες τρομαγμένα πράσινα πουλιά
που τώρα περιίπτανται επικίνδυνα
στο γαλάζιο ουρανό της σκέψης μου.
20/2/2000

*Από τη συλλογή «Στις πολιτείες των αλλόκοτων πουλιών», Λευκωσία 2010.

Βγάζοντας χρυσό με ανύπαρκτο εξοπλισμό – Σε βάθος εβδομήντα μέτρων – Για ξένη πολυεθνική που με αμείβει με ψίχουλα – Στο Luhihi της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό-Με λένε Bisimwa Hardy – Είμαι 22 ετών κι είμαι πατέρας δύο παιδιών – Η μεταλλευτική περιοχή Luhihi – αποτελεί επίκεντρο συγκρούσεων καθώς επίσης και εστία παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – Μόνο τους τελευταίους πέντε μήνες – Επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους υπό απάνθρωπες συνθήκες – Βγάζοντας χρυσό σε βάθος εβδομήντα μέτρων – Για ξένη πολυεθνική.

Κοίτα στον καθρέφτη. Ας κοιτάξουμε μαζί.
Εδώ είναι το γυμνό μου σώμα.
Προφανώς σου αρέσει,
εγώ όμως δεν έχω λόγο να το αγαπώ.
Ποιος μας έδεσε εμένα και το σώμα μου;
Γιατί πρέπει να πεθάνω μαζί του;
Έχω το δικαίωμα να γνωρίζω πού χαράζεται
το όριο ανάμεσά μας.
Πού είμαι εγώ, εγώ, εγώ ο εαυτός μου.
Είμαι στην κοιλιά; Στα έντερα;
Στην κοιλότητα τού σεξ; Στο δάχτυλο τού ποδιού;
Προφανώς στον εγκέφαλο. Δεν μπορώ να το δω.
Βγάλε τον εγκέφαλο από το κρανίο μου.
Έχω το δικαίωμα να δω τον εαυτό μου.
Μη γελάς. Είναι μακάβριο αυτό, μου λες.
Δεν δημιούργησα εγώ το σώμα μου.
Φοράω τα χρησιμοποιημένα κουρέλια
τής οικογένειας μου,
έναν ξένο εγκέφαλο, καρπό τής τύχης,
μαλλιά που κληρονόμησα από τη γιαγιά μου,
μια μύτη συναρμολογημένη
από άλλες νεκρές μύτες.
Τι κοινό έχω εγώ με όλα αυτά;
Τι κοινό έχω μ’ εσένα ,
που σου αρέσει το γόνατό μου,
τι σημαίνει το γόνατό μου για μένα;
Ασφαλώς θα ήθελα να είχα επιλέξει
ένα διαφορετικό μοντέλο.
Θα σας αφήσω εδώ
εσένα και το γόνατό μου.
Μη ξινίζεις το πρόσωπό σου ∙
θ’ αφήσω το σώμα μου
για να παίξεις μαζί του.
Και θα φύγω.
Δεν υπάρχει χώρος για μένα εδώ,
στο τυφλό σκοτάδι περιμένοντας
την τελική φθορά.
Θα τρέξω έξω, θ’ αποδράσω
από τον εαυτό μου.
Θα αναζητήσω τον εαυτό μου
τρέχοντας σαν τρελή,
μέχρι την τελευταία μου πνοή.
Ο καθένας πρέπει να βιαστεί
πριν έρθει ο θάνατος.
Διότι σαν ένας σκύλος
τραβηγμένος από την αλυσίδα του,
πρέπει να επιστρέψω σε αυτό το σώμα
που βασανίζεται έντονα.
Θα πάω να κάνω την τελευταία,
πιο διαπεραστική και οξεία τελετή τού σώματος.
Ηττημένη από το σώμα, εξολοθρευμένη
εξαιτίας τού σώματος,
θα μεταβληθώ σε νεφρική ανεπάρκεια
ή σε γάγγραινα τού παχέος εντέρου.
Και θα σβήσω μέσα στη ντροπή.
Αλλά και το σύμπαν θα σβήσει μαζί μου,
υποτιμημένο, συρρικνωμένο
σε μια νεφρική ανεπάρκεια
και σε μια γάγγραινα
τού παχέος εντέρου.

Μεταφραστική δοκιμή: Νίκος Λάζαρης
https://www.facebook.com/nikos.lazaris.526