Ερχόμαστε από την ντροπή
Εμείς που μας χώρισαν στη μέση Σολωμόντες
Εμείς κηλίδες στα σεντόνια μας
Εμείς που σταθήκαμε γυμνές στις ορδαλίες
μάγισσες δαιμονισμένες υστερικές
χρεωμένες με μια μοίρα γραμμένη ανάμεσα στα πόδια μας
παλάμης γραμμές στο σκοτάδι των οπών με διάφανη μελάνη.

Οφηλία
Μαίριλυν
Ουρλίκε
Αμαλία
Ρόζα
Μαρκέλλα
Μήδεια

*

Ερχόμαστε από την ντροπή
Εμείς που χαράξαμε τις γεωγραφίες της ηδονής
που δεν είχαμε λόγο στη χορογραφία των ζωών μας
Εμείς που απαγορεύτηκε να καθόμαστε με τα πόδια ανοιχτά
απαγορεύτηκε να καθόμαστε με τα πόδια σταυρωμένα
Εμείς που θυσιάσαμε ένα μαστό για ένα τόξο
που χάσαμε τις κλειτορίδες μας
σε ενηλικίωσης βάναυσο ακρωτηριασμό

Εύα
Λίλιθ
Ρεβέκκα
Φροσύνη
Αφροδίτη
Πέτρα
Sahar

*”Ερχόμαστε από την ντροπή”, εκδόσεις των άλλων, Ιούλιος 2021.

ΒΙΑ

Ντροπή ο έρωτας
ξεδιάντροπη η βία.
Στα φανερά μας δέρνουν
και στα κρυφά φιλιόμαστε.
Όλοι εμείς που αγαπιόμαστε
γιατί δεν φτιάχνουμε
μια άλλη κοινωνία;

*

ΓΙΑΤΙ;

Γιατί μιλάς;
Γιατί δεν μιλάς;

Γιατί γελάς;
Γιατί δεν γελάς;

Γιατί φοβάσαι;
Γιατί δεν φοβάσαι;

Γιατί μ’ αγαπάς;
Γιατί δεν μ’ αγαπάς;

Γιατί θυμάσαι
Γιατί δεν θυμάσαι;

*

ΦΩΣ

Άτσαλα γέλια,
χαρές που στο διάβα μας σαπίζουν
κι ονειρεμένη γαλήνη
που σ’ αρρωσταίνει
σαν γίνεται πραγματικότητα.

Ποιος θαρρείς μας αγάπησε
κι αντηχούν οι παλάμες μας
φως στο ανέβασμά τους;

*Από τη συλλογή “Δέκα σελίδες”, εκδ. Βακχικόν, 2022.

του άρεσε να απλώνει
τα ρούχα
στην ταράτσα
γιατί είχε πάντοτε
αέρα
κι αυτά
τον αγκάλιαζαν

*

τις Κυριακές
τα μεσημέρια
τα ραδιόφωνα
όλου του κόσμου
τα ελέγχει
ο πιο στεναχωρημένος βοηθός
του διαβόλου

*

την αγαπούσε
τόσο πολύ
που τον έπιανε ασφυξία
στην ιδέα
ότι θα είναι μαζί
μόνο έως το τέλος
της ζωής τους

*

η εμπειρία του
τον είχε διδάξει
πως υπάρχουν τουρίστες
που αφήνουν λεφτά
και τουρίστες
που αφήνουν κουσούρια

*

Η αμηχανία
μοιάζει
με τον θόρυβο
που κάνουν
τα μαχαιροπίρουνα
μέσα σε άδειο πιάτο

*

την ώρα που χάραζε
κάθισα
αρκετά κουρασμένος
στο πάτωμα
και ανακήρυξα
ως όγδοο θαύμα του κόσμου
τους παράφορους αστράγαλούς σου

*Από τη συλλογή “Τρυφερούλης νεκροτόμος (μικρή σπουδή στις μικρές αποστάσεις)”, Κάππα Εκδοτική, 2022.

Ο ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΩΙΝΩΝ*

Ο εκτελωνιστής των πρωινών
κάθε αυγή καρφιτσώνει στο πέτο του ένα κοκοράκι.
Γυρίζει τα γρανάζια πίσω από τον καθρέφτη,
ρυθμίζοντας τον φωτισμό, και ξεκινάει.
Πασαπόρτια κι άλλα έγγραφα ταξιδίου
με ζεστό ακόμα το μπλάβο τους μελάνι
βρίσκονται στοιχισμένα στο γραφείο του.
Σφυρίζει μια με την κόκκινη σφυρίχτρα του,
γυρίζουν πίσω αμέσως τα αιλουροειδή
από το νυχτερινό κυνήγι,
περνούν χαμογελαστοί οι νιόβγαλτοι,
οι νιόνυμφοι, οι φρεσκοκουρεμένοι.
Σφυρίζει δυο με την κόκκινη σφυρίχτρα του,
περνούν οι οργανοπαίκτες, οι ναυαγοσώστες και οι λιθοξόοι,
και κάτι ανήλιαγοι συμβολαιογράφοι εξομολογήσεων.
Σφυρίζει τρεις με την κόκκινη σφυρίχτρα του,
περνούν οι νέοι διαβάτες, οι αμάλλιαγοι,
δίχως νερό και γνώση.
Ο εκτελωνιστής των πρωινών κάνει να σφυρίξει πάλι,
τίποτα δεν ακούγεται, μα όλοι ξέρουν αυτό του το σινιάλο.
Τη στιγμή τούτη για μια στάλα περνούν ζωντανοί και πεθαμένοι
δίχως άδεια παραμονής, δίχως πράσινη κάρτα,
ματιές -πέταλα σε οπλές αλόγων αφηνιασμένων
που κλοτσούν- να ανταλλάξουν μεταξύ τους
εκεί στην αφορολόγητη νεκρή ζώνη των ντιούτι φρι.

*Πηγή έμπνευσης του τίτλου ο λόγιος συγγραφέας και ζωγράφος Νίκος Νικολάου – Χατζημιχαήλ που ζει στη Λευκωσία.

*

ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ

Υπηρετούμε τη ζωή μας
σε στρατόπεδα
πλουσίων πλουσιόδωρα μέρη.
Νοικιάζουμε με κόπο
μια γωνιά για τα στρωσίδια μας
και χαζεύουμε τις βιτρίνες
που κρύβουν τις χλαίνες
των συνταγματαρχών
κάθε που είμαστε εξόδου.

Η μάνα με το ένα πόδι
στον τάφο των ποιητών
συνεχίζει να ονειρεύεται το άπειρο
κι έχει τη συμπάθειά μας.
Ο πατέρας, ένας θαλασσινός χαμάλης,
εποπτεύει τους αγώνες ταχύτητας των εμπόρων
την ώρα που σκίζουν τη θάλασσα
με τα χασαπομάχαιρά τους
ποιος θα μεταφέρει πρώτος
τα σφαχτά από γκέτο σε γκέτο.

«Ζούμε (σ)την εποχή της εξουσίας των εμπόρων»,
μου είπε ένα μεσημέρι ο πατέρας
μετά το φαγητό-σπεσιαλιτέ τού σούπερ μάρκετ,
προμαγειρεμένο εξωτικό κοτσύφι.
Και κελαηδάει μέσα μου κάθε φορά που κλαίω
για τα γεννητορικά ψεύδη και όλη αυτή
την ανεύθυνη υπερπροστασία.

*

ΜΕΝΟΥΝ ΙΔΙΑ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;

Τα ίδια λουλούδια ευωδιάζουν το ίδιο
σαν βρίσκονται σε διαφορετικό μήκος και πλάτος της γης
ή αλλάζουν γλώσσα, όπως αλλάζουν χώμα και νερό
και νέες οσμές ξαφνιάζουν τον οσφρητικό υποδοχέα;

Τα ίδια λουλούδια έχουν το ίδιο χρώμα
σαν βρίσκονται σε διαφορετικό μήκος και πλάτος της γης
ή ο χαρακτήρας τους μεταλλάσσεται
όπως ο ιός σε ένα κύτταρο ξενιστή
και νέα χρώματα ελευθερώνονται;

*Από τη συλλογή “φαγώσιμα”, εκδ. Έναστρον, Μάιος 2022.

quick crests γρήγορες κορφές
waves in the twilight κύματα στο λυκόφως

lines γραμμές
scribbled σχεδιασμένες
with water με νερό
on water πάνω στο νερό

ever less lit πάντα λιγότερο φωτισμένο

now and then τώρα και τότε
darker speckled shadows σκουρότερες διάστικτες σκιές
on the shadow of night πάνω στη σκιά της νύχτας

ever less lit πάντα λιγότερο φωτισμένο

cluster of lights σύμπλεγμα από φώτα
halfway up απ’ τη μέση και πάνω
whichever shadow όποια σκιά
was κι ας ήταν

cliffs edifices γκρεμοί κτίρια
resist αντιστέκονται

the inevitable στο αναπόφευκτο
enveloping που περιζώνει

shapes efface σχήματα σβησμένα
night emerges η νύχτα ξεπροβάλλει
words οι λέξεις
blur θολώνουν

The porthole το φινιστρίνι
Is the last remaining form είναι η τελευταία μορφή που παραμένει

*”Φινιστρίνια / Portholes”, εκδ. Κουκκίδα, Αθήνα 2021. Μετάφραση: Σπυριδούλα Βαρβαρίγγου.

Με ενδιαφέρει η καθημερινότητα.
Με ενδιαφέρει η επανάληψη της ζωής.
Αν και ταυτολογία, αφού ό,τι ζει,
επειδή μπορεί και επαναλαμβάνεται ζει.

Ζωή δεν είναι ό,τι δεν ήρθε.
Αλλά η ρουτίνα αυτού που έρχεται.
Που κάθε μέρα έρχεται, χωρίς τίποτα να
αλλάζει.
Με ευλογημένη προβλεψιμότητα έρχεται.
Αν και με τρομακτικές αλλαγές απρόβλεπτες,
Που πολύ μετά, αντιλαμβάνεται πως
συντελέστηκαν.

Δεν ξέρω τι είναι ευτυχία.
Ξέρω όμως, ότι δυστυχία είναι
να μην έχεις καθημερινόητα.
Καμμιά.

*

Πέρασε ένα χαμόγελο και με φώτισε.
Στραφτάλιζε ήλιος στο μάρμαρο των δοντιών του.

Έπαιζε κουτσό η χαρά στα μέτια του.
Μετά χάθηκε.

Από τότε, ζω με μια λάμπα εκτυφλωτική
στο μυαλό μου.
Να μου θυμίζει ότι κάποτε
έστω για λίγο
είχα όραση.

μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα.

*Από το βιβλίο “[αγνώστου] η βία του βίου”. Κάπα Εκδοτική. 2021.

Κοσμική δεξίωση ποιητών
Και, βέβαια, η ποίηση δεν υπάρχει εδώ
Στα πολυτελή σαλόνια με τη λαϊκότροπη μουσική,
Στους επώνυμους, φουσκωμένους διάνους,
Στην κοσμική ηθοποιό,
Που με συγκινημένη, τάχα, φωνή απαγγέλλει
Τα ονόματα των διάσημων ξένων ποιητών: Ενός φίλου
Του Πωλ Ελυάρ, ενός μεταφραστή της Βίβλου
Κι εκείνου του παμπόνειρου Ναπολιτάνου
Με το ψαλιδισμένο μουστακάκι και τα πανούργα μάτια.

Καημένε Κέρουακ, εσύ που ξέρεις πόσο μεγάλοι
Είναι οι δρόμοι, που δεν οδηγούν πουθενά,
Κι ακροβατείς σε μια τροχισμένη λεπίδα
Μαχαιριού, περιφρονώντας κάθε εξουσία
Για τη νύχτα, εσύ ερωμένε κι εραστή,
Κρίνο της θάλασσας, που ανοίγεις και πεθαίνεις
Την ίδια στιγμή, εφήμερο έντομο,
Οδήγησέ μας από τα μονοπάτια του θανάτου
Στην πραγματική ζωή.

*Από το, «Εγκώμια», ξυλογραφία εξώφυλλου Δ. Γαλάνη, εκδ. Πρόσπερος, Αθήνα, Οκτώβριος 1993, σ. 26. [Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό «Ευθύνη», τχ. 249, Σεπτέμβριος 1992].

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ
(Vox Humana)

Ποιες λέξεις προφέρουν οι χθόνιοι
μόνο το τρίξιμο των δοντιών
στη σπορά
καθώς οι χοές
ιξώδεις δεν ευφραίνουν
και η κνίσα
βαριά μένει στη γη,
“χείρ επί καρπών”
στον αιώνιο γάμο.
Σκυμμένα κεφάλια
αναζητούν τον κεραυνό
σε ενηλύσια καλυμμένα.
Μια αέναη ψυχοστασία,
νυγμός η στιγμή,
οι πατάτες του Μιλέ
πελιδνές στη χύτρα τους
βουβές στο χώμα.

*

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ

Στον Κώστα Αξελό*

Ένα παιχνίδι στα χέρια ενός παιδιού
Περιφορά επιταφίου ή σελιδοδείκτης;
Σύνθεση αντίφασης από χέρι που τρέμει
Η δράση είναι βίωμα που μας αλυσοδένει,
περιεκτικό σύνολο του απεριόριστου ορίζοντα
ή ένας τρόπος να σπαταληθεί κάποια δύναμη;
Παιχνίδι που μουλιάζει στη λίμνη της πίστης
Ριχνόμαστε πλαγίως στον χρόνο
Η νοσταλγία βιώματος επικαιροποιεί το παρελθόν
Αυτό δονείται ως ζωή
Το ακτινοβόλο παιχνίδι δίχως οδηγίες
Στον κόσμο συνυπάρχει αυτό που κυριεύει
Στο κάλεσμα του Άλλου η αποσύνδεση
Η σιωπή απέναντι στην ουσία, αμφίσημη
Ο κόσμος αντιστέκεται στη σιωπή!
Ο λόγος συντρίβεται στο κατώφλι του αοράτου
Η διαβεβαίωση αναγκαιότητα παράνομη
Διαβεβαίωση: τα έδνα που δε δόθηκαν
Διαβεβαίωση: το αλάτι στην άκρη του βράχου
Ένας κόκκος έσταξε…

*Σύνθεση βασισμένη στο “σπασμε ο παιχνίδι” του Κώστα Αξελού.

**Από τη συλλογή “Είναι προς θάνατον”, ΑΩ Εκδόσεις.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ

Σαν πειρασμός
το πρώτο πρόσωπο
τον πρώτο λόγο στη γραφή μου πάντα να ‘χει θέλει.
κι αν δεν μπορεί
τρέχει και υποκρύπτεται
σ’ εκείνη την -αθώα δήθεν- τριτοπρόσωπη
αλεξανδρινότητα.

Και ‘γω που τόσο επόθησα
του πρώτου πληθυντικού προσώπου
την πανήγυρη…

*Από “Τα εν Δήμω”.

*

ΑΝΟΣΙΑ

Δεν μας πονάν πια τα ποιήματα.
Οι λέξεις φυλλορροούν απόσταση
δεν είναι πια δικές μας
βουβές περιπολούν σ΄ εφήμερα χείλη
στίχοι μιας χρήσεως
που οδοιπορούν ανέστιοι
φλυαρούν για τον καιρό
προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο
πνιγμένοι κιόλας στη θορυβώδη
μοναξιά των λεωφόρων.

Δεν μας πονάν πια τα όνειρα.

*Από “Τα εν Δήμω”

*

ΟΡΘΡΙΝΟ

Κάθε πρωί
την ώρα που αποκαθηλώνονται
τα παραμύθια,
τα νυχτερινά μου όνειρα συσκευάζω.
και ύστερα,
σιωπηλός και αμέτοχος
τα ταχυδρομώ
καλοχτενισμένα και στίλβοντα
στα εκτελεστικά ικριώματα
της καθημερινότητας.

*Από “Τα εν Οίκω”.

**Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Μπαγιάτικα και άλλα ποιήματα”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Δεκέμβριος 2022.

Ο χρόνος είχε σταματήσει
άνθρωποι αδιάφοροι
διέσχιζαν τα πεζοδρόμια
πετούσαν καμένα τσιγάρα
στον δρόμο ενοχικά
και βιαστικά επέστρεφαν
στην ατέρμονη πορεία τους.

Ξεχασμένοι
κάπου στο απρόσωπο φόντο
χαμένοι ναυαγοί της εποχής μας
μέσα στο αδίστακτο στροβίλισμα
απόκληροι των αστερισμών
ακίνητοι
να δίνουμε μορφή
και να κινούμαστε αυτοκτόνοι
προς την άβυσσο.

Σε ξέρω
ήρωα του φθινοπώρου
σε γνώρισα
προτού φύγεις
για τα απάτητα οροπέδια
ακολουθώντας το δειλινό.

Τώρα που σμίγει
το φως με το σκοτάδι
και η ζωή με τον θάνατο
άκουσε τη φωνή μου
για τελευταία φορά
ανάμεσα στα φύλλα
καθώς βραδιάζει
και στις τζαμαρίες
των μικρών καταστημάτων
παγώνει το χιονόνερο.

Μείνε λοιπόν αυτή τη νύχτα
στον θάνατο των άστρων
μόνοι και γύρω μας ο κόσμος
μέχρι να μας χτυπήσει το φως
και μετά χάσου
σε μια ορφανή μέρα του Σεπτέμβρη
χάσου
για να σε ξαναδώ μονάχα
αιχμάλωτο του πλήθους
στην επέτειο ενός πόνου
που αποκαθήλωσε τον ήλιο
όταν κάθε πίστη μου ξεψυχήσει
εκτεθειμένη δημόσια
στα βέβηλα βλέμματα των ανθρώπων.