Θα τα κάψω τα ποιήματα.
Το πήρα απόφαση.
Θα τους βάλω φωτιά
να ζεσταθούν τα πρεζάκια της πόλης
που τρέμουν στα παγκάκια
και στα ακατοίκητα.
Θα τα κάψω το δίχως άλλο.
Να γίνουν φλογερή αγκαλιά
για τους άστεγους
που μου λένε καλημέρα κάθε πρωί
αποκαλύπτοντάς
τα σάπια δόντια τους.
Γι αυτούς έτσι κι αλλιώς έγραφα
τόσα χρόνια.
Τους τα χαρίζω.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από το Τεφλόν και το Αρχείο 71
Οι Αραβο-αμερικανίδες ποιήτριες που ανθολογούνται στην ανά χείρας έκδοση γράφουν στα αγγλικά, όμως με τις μικρές γλωσσικές ανταρσίες τους υπονομεύουν, μπασταρδεύουν και βραχυκυκλώνουν την αγγλική γλώσσα. Σημαντικό είναι το έργο των Mohja Kahf και Suheir Hammad, δύο ποιητριών που επηρέασαν σημαντικά τη νέα γενιά. Για παράδειγμα, η πρώτη χρησιμοποιεί στα ποιήματά της αραβικές λέξεις και φράσεις αφήνοντάς τες αμετάφραστες.
[…] Από την άλλη, στα ποιήματα της Hammad παρεισφρέουν αραβικές λέξεις και φράσεις μεταγραμμένες με λατινικούς χαρακτήρες οι οποίες μένουν αμετάφραστες. Μάλιστα, από κάποιο σημείο και μετά χρησιμοποιεί στο έργο της συστηματικά την αραβική λέξη ανά (εγώ) αντί του αγγλικού I, τονίζοντας την αραβική της ταυτότητα παρά το γεγονός ότι γράφει στα αγγλικά.
[…] Αυτά συμβαίνουν την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, σε μια εποχή που οι αραβικές κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται υπό πολιορκία και η αραβική κουλτούρα και παραδόσεις δαιμονοποιούνται, συκοφαντούνται και λοιδορούνται όσο ποτέ άλλοτε. Αντί να κάνουν ένα βήμα πίσω, να υποβαθμίσουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους και να αποφεύγουν να μιλούν στα αραβικά δημόσια, όπως έκαναν πολλοί Αραβο-αμερικανοί και Αραβο-αμερικανίδες προκειμένου να μη γίνουν στόχος ρατσιστικών επιθέσεων, οι δύο αυτές ποιήτριες διατρανώνουν την αραβικότητά τους και αραβοποιούν την επίσημη γλώσσα του αμερικανικού κράτους κλείνοντας το μάτι στις αδερφές τους και αγριοκοιτώντας τους κάθε λογής ρατσιστές. Το μήνυμά τους είναι σαφές: δεν πρόκειται να το βουλώσουμε, δεν πρόκειται να τρομοκρατηθούμε, δεν πρόκειται να απαρνηθούμε την κουλτούρα μας.
[Απόσπασμα από την εισαγωγή της έκδοσης]
Mirror for You: Collected Poems (1967-1999)
By Elias Petropoulos
Translated by John Taylor
Cycladic Press (2023)
Mirror for You collects nearly all of the poetry and poetic prose written by the Greek urban folklorist Elias Petropoulos (1928-2003). Featuring new translations by John Taylor, it is the first time that Petropoulos’s poetry has been made available in English.
As the author of some seventy books on topics ranging from prisons, brothels, graveyards, hats, moustaches and Turkish coffee to rebetic songs, folk architecture, homosexual slang and the plight of Greek Jews during the Second World War, Petropoulos was also and perhaps above all a poet.
He wrote his first long poetic sequence, Funeral Oration, when he was thirty-nine years old, just after the imposition of a military dictatorship (1967-1974) during which he was imprisoned three times for his controversial writings.
In the following decades, most of which were spent in exile in Paris, Petropoulos produced more poetry, often in spurts of highly concentrated energy. At turns melancholic, erotic and caustic, these poems form an uncomfortable self-portrait of the man behind the vast and groundbreaking oeuvre.
Elias Petropoulos (1928-2003) was the most controversial Greek writer of the twentieth century. Imprisoned three times during the Junta (1967-1974) and persecuted by Greek judges as late as the 1980s, this “urban folklorist” produced a vast and groundbreaking oeuvre that continues to provoke extreme reactions from readers. The author of some seventy books on topics ranging from prisons, brothels, graveyards, hats, moustaches, homosexual slang and Turkish coffee to rebetic songs, architecture and the plight of Greek Jews during the Second World War, Petropoulos was also and perhaps above all a poet. He wrote his first long poetic sequence, Funeral Oration, when he was thirty-nine years old, just after the Colonels had seized power. In the following decades, most of which were spent in exile in Paris (where he began living in 1975), Petropoulos produced more poetry, often in spurts of highly concentrated energy. He died in Paris on September 3, 2003.
John Taylor (b. 1952) is an American writer, translator and literary critic who has lived in France since 1977. In 2020, Cycladic Press published his memoir Harsh out of Tenderness, which details his experiences of working with Elias Petropoulos. Taylor has written essays on numerous European poets, and translated many key Greek, French, Swiss and Italian poets. He is also the author of several volumes of short prose and poetry.
Στων κινδύνων το κάλεσμα παρευρίσκομαι,
του σπιούνου τ’ αγκάλιασμα βδελύσσομαι.
Τα δίκαια των νερών, των ουρανών, των δένδρων,
την πυγμή τους προτάσσουν.
Δυό χέρια το ένα τ’ άλλο σφίγγοντας,
αξιοπρέπεια ορκίστηκαν πάνω και πέρα
από όσα οι επαγγελματίες της πολιτικής απεργάζονται
με την εκχώρηση των παραιτημένων.
Υ.Γ. Η αυταρχική δολιότης του ολιγαρχικού χαρακτήρα της σημερινής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αντιπροσωπεύει (όπως κάθε πολιτικό σύστημα που επιτρέπει στους ολίγιστους να αυθαιρετούν εξουσιάζοντας), την εθελοδουλία των ανθρώπων, συγκαλύπτοντας (διά των κάθε τεσσάρων χρόνων εκλογών-επιλογών για την ανάδειξη δικτατόρων), τις ενοχές τους για το φασιστικό-ναζιστικό πραγματικό πρόσωπό τους, το οποίο είναι: Η βία του αφανισμού του έρωτα, η βία των στρατοπέδων του ατομικισμού της πατρίδας, της οικογένειας, του σχολείου, που διχάζουν τους ανθρώπους σε εχθρούς και εχθρούς, σε έξυπνους και βλάκες, σε καλούς και κακούς μαθητές (υπονομεύοντας την πραγμάτωση των δυνατοτήτων τους), η βία της καριέρας, η βία του ανταγωνισμού, η βία των πολεμικών βιομηχανιών, η βία της ελεύθερης αγοράς, η βία του κέρδους, η βία της ανάπτυξης, η βία των επιχειρήσεων, η μισθωτή ντροπή, η καταστροφή του περιβάλλοντος.
Μην ψάχνετε τους φασίστες-ναζί αλλού, παρά κοιτώντας στους καθρέφτες σας.
Ενώ όλο το χρόνο
έχω όρεξη να μιλάω
για μένα
και τους συνανθρώπους μου
όταν έρχονται εκλογές
γίνομαι μουγγός
δεν θέλω
να λερωθούν τα λόγια μου
ν΄ανακατευτούν
με τα πολιτικά.
Έρχονται
λένε το παραμύθι τους
κι ύστερα φεύγουν
λένε πως νοιάζονται για μας
όμως δεν νοιάζονται
είναι ένα θέατρο
που κρατάει ένα μήνα
με σίγουρους πελάτες
θεατές – ψηφοφόρους.
Καθώς συνθλίβονταν σιγά σιγά το τσιμεντένιο πλέγμα
κι αιμορραγούσε απ’ τους προβολείς, δε μίλησα
για ολονύχτιο όργιο του αίματος μες στα θεμέλια
για κρύσταλλα κι ασημικά της αίθριας νύχτας
για μουσική καθώς αργά το γλέντι ανάβει
σ’ ένα αναπάντεχο φιλί. Δεν τα αντέχω πια
παρόμοια παραμύθια. Ίσως τριμμένα κόκκαλα
μες τα νερά που βρήκε ο εκσκαφέας
λευκότητας δήθεν αγγελικής. Τέχνη πιο βρώμικη
από το ποίημα δεν ξέρω άλλη τώρα.
*Από τη συλλογή: «Αργό Πετρέλαιο»
**Πάρθηκε από εδώ: https://christinehag.wordpress.com
Σε κάθε ποίημά μου βρίσκεται
μια ιαχή –
κατανοείς;
Εάν αγγίξω την δική σου φωνή
που γλιστράει στους δρόμους
θα ακουστούμε;
Θα ηχεί δύναμη και αισιοδοξία
ο παλμός της πόλης;
Άραγε, πότε θα παλέψουμε
για το φως –
να θυμίζει η μέρα
αλήθειες.
Είχα ένα μυαλό αλλά δεν είχα καρδιά
δεν είχα καν πέος.
Κοιτούσα τους ανθρώπους
κι έβλεπα όλα όσα
δεν θα καταφέρω ποτέ.
Δεν με ένοιαζε.
Ήξερα ότι πονούσαν κι αυτοί
βλέποντάς με να σέρνομαι
ως το σπίτι
ίσα για να τσακιστώ.
Κάπου μεταξύ ποίησης
και αδιαφορίας.
*Πηγή: https://enaetsi.wordpress.com/2023/05/16/7285/#like-7285
Να μιλήσω για την ομίχλη
να πω για τον λασπωμένο καρόδρομο μέσα στην καταχνιά
καθώς κολλούνε τα βήματά μας και δε βλέπεις
παρά μόνο ακούς, των άλλων τις φωνές, των πορευμένων-
δεν είναι ένα σχήμα λόγου ούτε πια υπάρχει
διάθεση για παραδοξολογίες.
.
Μιλώντας, ακόμα, για την ομίχλη, καταλαβαίνετε ,
δεν κάνω λόγο για τις καιρικές συνθήκες-
όλοι έχουμε δει κάποτε ομίχλη
η ομίχλη είναι παλιά όσο κι ο κόσμος.
.
Εκείνο που θέλω να πω είναι άλλο κι ίσως μόνο
όσοι πλάι μου βαδίζουνε και δεν τους βλέπω
καταλαβαίνουνε καλά ομίχλη τι σημαίνει:
αφανιζόμαστε, αδέρφια αφανιζόμαστε,
βαθμηδόν βουλιάζουμε μες την ομίχλη
μας αφομοιώνει η καταχνιά έναν έναν.
.
Παράξενα αντηχούν οι φωνές μέσα στη σιωπή
κι ακόμα πιο παράξενοι οι σύντροφοι που βαδίζουν με τυφλά χέρια.
*Από τη συλλογή: «Περιγραφή εξώσεως»
**Πάρθηκε από εδώ: https://christinehag.wordpress.com
Δεν ακούεται ούτ’ ένα κύμα
εις την έρμη ακρογιαλιά
λες και η θάλασσα κοιμάται
μες στης γης την αγκαλιά
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Ποιοι είναι αυτοί
που βυθίστηκαν στο ακροθαλάσσι
Άκλαυτοι, μισούμενοι, λοιδορούμενοι
από την οργή του όχλου;
Σαν τα κολυμπηθρόξυλα οι ψυχές τους
στα δίχτυα του Πρωτέα
Κι η μοίρα που μετράει
στην άταφη ταφή τ’ άσπρο χαλίκι
τρίζοντας βογκώντας κάποτε θα φρίξει
Όπως τα ζώα τους παράχωσαν
λαϊκά παιδιά και ξένους
και έλληνες ιππείς τυμπανισμένους
μάτια χωρίς ματόκλαδα
στόματα δίχως χείλη- άδικη γη
τι σιωπή έφερε η σκλαβιά, τι καταισχύνη
Την άλυσο, την άλυσο
ως πότε δέσμιο κορμί θα αντέξεις;
Στο Φαληράκι απόψε
η φεγγαράδα σ’ ανασταίνει, λες
κι ο ουρανός στη ζωή κι άλλη φορά μας φέρνει!
*Από τη συλλογή “Εξάγγελος”, εκδ. Περισπωμένη, 2021.
To Koskino 