ΠΟΛΥ

Το πολύ μου μέχρι τώρα, δεν μου ήταν ιδιαιτέρως
αρκετό.
Παραδόξως, ήταν υπερβολικά υπέρογκο για τους άλλους
γύρω μου.
Ηλίου φαεινότερον πως έλειπε το πολύ σου, για την
κοινή μας ολοκλήρωση.

*

ΠΕΡΙ ΘΗΡΙΩΝ

Κι αν πρέπει κάποιος, το φταίξιμο για τα πάθη μας να πάρει,
ίσως να φταίει μονάχα το άγριο θηρίο, που συγκρατούμε μέσα στον θώρακα.
Σημειωτέον πως είναι μια εύλογη εκδοχή, γιατί τα πλευρά μας έχουν σχήμα κλουβιού.
Προς αποφυγήν του γεγονότος, να αφεθεί ελεύθερο και να αρχίσει να κατασπαράζει ό,τι βρει.
Από την άλλη όμως, καλύτερα έτσι.
Αρκετά επιρρεπείς είμαστε οι ίδιοι, να γίνουμε βορρά άλλων άγριων θηρίων.
Το μόνο αναλλοίωτο γεγονός είναι πως όλα τα θηρία έχουν πάθη.

*

ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕΙΣ

Σε δίπλωσα και σε φύλαξα.
Αυτό έκανα τον λίγο χρόνο, που σε είχα.
Σε δίπλωσα προσεκτικά και σε φύλαξα κάπου τόσο βαθιά,
που πόνεσε πολύ να μπω μέχρι εκεί να σε αφήσω.
Σε δίπλωσα με περισσή ευλάβεια και σε φύλαξα τρυφερά μέσα μου.

*Από τη συλλογή «Πολύ», εκδόσεις Βακχικόν, 2023.

ΜΗΔΕΙΑ *

Εδώ μπροστά σας, θεατές
(Γιατί εγώ δεν είμαι δειλή
Είμαι φτιαγμένη από πρωτότυπο υλικό
Μάγισσας καταγωγή στους ώμους κουβαλώ
Το παρελθόν μου δεν ξεχνώ
Γραμμένο είναι στο DNA μου το τερατώδες
Παντρεύτηκα ό,τι χαώδες)
Εδώ μπροστά σας λοιπόν!
Εγώ η ποιήτρια
Εγώ ιερουργώ
Το νέο μου έργο γράφω
μετά του Ευριπίδη εκείνο το παλιό
Εγώ, όχι ο Σενέκας.
Μου δίνω το ελεύθερο
Κείμενο να δώσω ανατρεπτικό
Εδώ μπροστά σας!
Είναι στ’ αλήθεια πολύ ερεθιστικό,
εξαίσιο, μοναδικό,
κτηνώδες και σαδιστικό.
Κάνω κακό, το ξέρω.
Επί σκηνής – ω τι ηδονικό
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Βογκάω.
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Κραυγάζω.
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Πόσο απροκάλυπτα αισθησιακό!
Κι εσείς! Τι υπέροχο κοινό!

*Εμπνευσμένο από τη Μήδεια του Σενέκα.

*

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Η ομορφιά κάνει τον χρόνο να μην υφίσταται
– ως έννοια, ως αίσθηση.
Πάντα έχει τον τρόπο να τον καταργεί.
Έτσι και το ποίημα. Είναι μοιραίο.
Το ποίημα καταργεί τον χρόνο.

*

ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΡΑΦΗ

Ξέρω ότι το ποίημα με περιμένει.
Φροντίζω να μην αργήσω.

*

Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ

Την ψάχνω για να της πω τα νέα.
Για να μου ερμηνεύσει τα όνειρα.
Για να μου βράσει το κουνουπίδι που της έφερα εχθές.
Για να μου πει πάλι την ιστορία που της έλεγε η νονά της
– για έναν καθρέφτη και ένα άλογο.
Για να μου τρίψει τον αυχένα.
Για να τη δω να στρώνει το τραπέζι και να τραγουδάει.
Για να ξεφλουδίσουμε μαζί φιστίκια.
Για να μου πει πως δεν υπάρχει θάνατος, μόνο ζωή.
Την ψάχνω ένα πρωί σαν όλα τ’ άλλα.
Αλλά η μαμά μου λείπει.

*Από τη συλλογή «Mια απέραντη ματιά», εκδόσεις Βακχικόν, 2023.

Θερινή ραστώνη
στα μάτια βαραίνει
το σώμα αντιστέκεται
στο κάλεσμα των επίμονων ήχων

Αναγκαιότητα, επιθυμία ή επιλογή άλλοτε
τ’ Αυγούστου η προσμονή
σέρνει ολάκερου το χρόνου
το υπέρβαρο φορτίο

Αν τυχόν ο δρόμος φέρει
εικόνες και πρόσωπα
να σταθεί το βλέμμα να ημερέψει
τ’ Αυγούστου θα’ ναι η ζεστασιά

Ο σύζυγός μου μου έφτιαχνε χυμό
–κάθε πρωί σηκωνόταν κι έστυβε το φρούτο
στην κουζίνα, στο πρωινό φως που ’πεφτε τεμπέλικα
στο γαλάζιο τζάμι, το πίεζε με την παλάμη του
στον αποχυμωτή, φίλτραρε τα κουκούτσια και τον πολτό και
και μου έφερνε τον χυμό˙ έτριβε τον ώμο μου
ενόσω εγώ έπινα. Ο εραστής μου
σηκώνεται νωρίς –ώρες πριν από μένα–
κόβει το φρούτο σε φέτες και μ’ ένα κυρτό, οδοντωτό
μαχαίρι, τέμνει την κάθε φέτα, διαχωρίζει προσεκτικά
τις μεμβράνες, όπως λένε ότι ο Θεός έκοψε
τον άνθρωπο στα δύο –άντρα και γυναίκα– έτσι ώστε
το καθένα να λαχταρά το άλλο μισό.
Εγώ τα θέλω και τα δύο. Θέλω τον χυμό και τη σάρκα,
τον αγνό εκλεκτό χυμό και την τρυφερή
σάρκα, τον κοκκινωπό πολτό. Όλο.
Αν ο χυμός είναι αγνός, χάνεις
τη ζουμερή σάρκα, κι αν φας τη σάρκα, δεν νιώθεις
τον χυμό να κατεβαίνει στον λαιμό. Τόσο εύκολα.

*Μετάφραση: Peter Constantine.

**Το ποίημα είναι από εδώ: https://teflon.wordpress.com/2023/07/17/donna-masini-pente-poihmata/

Ανθίζει κάποτε ο κήπος
μαραμένα λουλούδια

Οι ρίζες γυρεύουν λίγο φως
να ξεδιψάσουν
και τα κομμένα μέλη από πηλό
τρίβονται ολοένα

Απλώνουν σα λεκές στον ουρανό
και κρύβουν τα φεγγάρια

Σαν τα κουρέλια
κρέμονται οι μέρες
και η θάλασσα γεμίζει μπάζα
απ’ τα συντρίμμια
που ξεβράζουν τ’ άστρα

*

Σε συντηρεί η στάχτη
που ακόμα καίει

Κάποια δοκάρια
που αργούν να πέσουν
στο σπίτι που από καιρό
έχει ρημάξει

Σε συντηρούν
κάποια θλιμμένα φώτα
που αστράφτουν μόνα τους
μετά την καταιγίδα

Λάμπουν οι δρόμοι τότε
σα φεγγάρια μες στη νύχτα
κλείνουν τα μάτια τους
και σκαρφαλώνουν στο σκοτάδι

Σε συντηρεί
η λύσσα της σιωπής

τα αγάλματα που πέφτουν
μαλακά σαν τη βροχή
το γέλιο που πέτρωσε
μες στην ελπίδα

Σε συντηρεί η πείνα σου
να ξαναδείς
τα άστρα να πεθαίνουν

Bless
something small
but infinite
and quiet.

There are senses
make an object
in their simple
feeling for one.

Ευλογημένο
κάτι μικρό
αλλά άπειρο
και ήσυχο.

Υπάρχουν αισθήσεις
που κάνουν ένα αντικείμενο
στο απλό τους
συναίσθημα για έναν.

*Δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1966 του περιοδικού “Poetry”.

Οἱ ὧρες θὰ περνοῦν, θὰ γυρίζουν τ᾿ ἄστρα,
οἱ οὐρανοὶ θὰ παίζουν μπλοὺζ στὴν ἐρημιά μου.
Θὰ θυμᾶμαι τοὺς ἥλιους,
τὰ χαμόγελα τῶν κοριτσιῶν,
τὴν προδοσία τῶν ἄλλων
κι οἱ αὖρες θὰ πλέκουν
βοστρύχους τὰ μαλλιά μου.
Θὰ μένω λαμπάδα ἀναμμένη
ἡμέρες καὶ χρόνια,
δίχως ν᾿ ἀκούω, δίχως νὰ βλέπω
τοὺς σακατεμένους κόσμους.
Θὰ εἶμαι ὁλόκληρος ἕνα πικραμύγδαλο,
μία γιορτινὴ ἀνάμνηση
γιὰ λωποδύτες, γιὰ ληστές
κοντὰ στὴν Σανταγκόρα.
Θὰ εἶμαι γαμψός,
γυμνός, ἄγριος στὴν σκοτεινὴ στεφάνη,
ὁ κολασμένος στοὺς παγωμένους κήπους
ὁ ἄνεμος στοὺς κέδρους τῆς ἀγάπης.

ΠΟΛΥ ΠΡΩΙ

Με ρώτησε
γιατί ο Κύριος Λ
δεν προσήλθε για την
θεραπεία του
Τί να πω;
Πως την φάση του περνάει
και άνθρωπο δεν θέλει
να βλέπει;
Πως του λύθηκε το σκυλί
κι όλη νύχτα το έψαχνε
μέσα σε μία τρύπα
που τον ρούφηξε;
Πολύ πρωί χωρίς καφέ
για τέτοιες συζητήσεις
Ότι πέθανε είπα
και τέλος

*

Ενώ ότι έλειπες
ήξερα
συνέχιζα να σου παίρνω
ένα κουλούρι την μέρα
και να το αφήνω δίπλα στον υπολογιστή
σχηματίζοντας το σήμα
των ολυμπιακών αγώνων
Πριν έρθεις τα μάζεψα
τα έλιωσα μες στα δάχτυλα
και τα τάισα στα πουλιά
Δεν είναι η απουσία
που εξοντώνει
η παρουσία είναι
που κρατάει την έκφραση
σαν κολλημένη τσίχλα
στο πάτωμα

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://mail.google.com/mail/u/0/#trash/FMfcgzGtwMkCtBdnWgmtDQtthzFwtLrR

Αγαπώ την ποίηση σημαίνει,
αγαπώ την ζωή·
το λαβωμένο στο δρόμο περιστέρι
και το δεντρί το μοναχό σε βράχο έρημο,
που το χτυπάει η καταιγίδα και τ’ αγέρι.
Αγαπώ την ποίηση σημαίνει, αποδέχομαι,
και δολοφόνο, και μαχαίρι.
Υπομονετικά σηκώνει
Υπομονετικά σηκώνει την ψυχή του ο φελλάχος,
υπομονετικά μέσα στην έρημο τραβάει με την γκαμήλα του,
κάθε φορά.
Κάποτε,
μ’ έναν άλλον αγωγιάτη συναντιέται,
που κοιτάζονται αμίλητοι.
Καθένας μι’άλλην έρημο,
στα χείλη κουβαλά.
Μην τους ακούτε
Μην τους ακούτε ,σας λένε ψέματα,
μόνο μια σκοτεινή παγίδα σας περιμένει·
εγώ σας λέω
αργοπορείτε μέσα στην άνοιξη,
σας λέω, αργοπορείτε.

*Από την πρώτη επαρχιακή έκδοση ποιημάτων του Χ. Λάσκαρη το 1979.

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου
Το αγαπημένο μου καφέ

Τα ποτήρια ράγισαν
Από τον πυρετό
Και οι τοίχοι του ήταν γυμνοί
Σαν τους νεκρούς μας

Και εγώ πεθύμησα εκείνο το κοκτέιλ·
(άκου πράγματα)

Η αγκαλιά
Σπέρνει τον θάνατο
Κι εμένα μου λείπουν τα κοκτέιλ
Που έφτιαχνε ο Σπύρος

Και συ μου λείπεις
Και κείνη η παχουλή η γάτα
Που μπλεκόταν στα πόδια σου
Και τα βινύλια

Θεέ μου, πόσο μου λείπουν τα βινύλια
Σώπασαν πια
Από φόβο ή μοναξιά, ποιος ξέρει

Το αγαπημένο σου τραπεζάκι
Μου ψιθυρίζει πως θα ’ρθουν καλύτερες μέρες

Ξυπνάω και βγαίνω στους δρόμους
Το χρώμα έσβησε από τον ουρανό
Και τα όνειρά μας
Λειώσαν

Πώς θ’ αντέξει ο κόσμος χωρίς βινύλια;

*Από τη συλλογή “Amatum-19 – Ημερολόγιο Ποίησης Μάρτιος 2020-Δεκέμβριος 2020”, Εκδόσεις “Στοχαστής”, 2021.