Νομίζω πως θα επέστρεφα να ζήσω με τα ζώα – είναι τόσο γαλήνια και αυτάρκη
Στέκομαι και τα κοιτάω ώρες και ώρες.

Δεν ιδρώνουν και δεν κλαψουρίζουν για την κατάστασή τους.
Δεν μένουν ξάγρυπνα την νύχτα να κλαίνε για τις αμαρτίες τους.
Δεν με αηδιάζουν συζητώντας το καθήκον τους προς τον Θεό,
Κανένα δεν είναι ανικανοποίητο, ούτε ένα δεν παραληρεί με την μανία να κατέχει πράγματα.
Κανένα δεν προσκυνάει το άλλο, ή το γένος του που έζησε πριν χιλιάδες χρόνια
Κανένα δεν είναι αξιοσέβαστο ή δυστυχισμένο σε όλη τη γη.

*Mετάφραση Νίκος Δήμου

**Παρμένο από εδώ: https://poiimata.com/2023/08/22/zoa-whitman/

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τώρα ανεβαίνουν στη σκηνή.

Καλωσορίστε τα.

Η πρεμιέρα τους θα είναι και η τελευταία τους παράσταση.

Μπρος στα μάτια αόρατων θεατών.

Μες στους άψυχους δρόμους γεμάτους σκιές φαντασμάτων.

Καθείς κρυμμένος πίσω από την κάμερά του.

Παρακολουθούν.

Πίσω απ’ αυτή την κάμερα που οι Μεγάλοι φαγώθηκαν να καταγράφουν.

Να καταγράφουν καρέ-καρέ τα αίσχη.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τις ισχνές κατάντιες της ανθρωπότητάς Των.
Η δύστυχη πασχίζει εδώ και αιώνες, μα δεν φτάνει στην αυτοκαταστροφή της.
Και τούτο εξαιτίας των ευαίσθητων σκεπτόμενων Ανθρώπων που αντιδρούν.
Μα τώρα παρακολουθούν.
Βλέπουν κι αφρίζουν όταν οι Μεγάλοι στέλνουν τους προστάτες Τους να καταστείλουν τους γιατρούς εν μέσω πανδημίας.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Τούτη η παράσταση ήταν και είναι η Μεγαλύτερη πανδημία.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Κείνων των Μεγάλων που αυτο-γράφονται στην Μεγάλη Ιστορία Των, επειδή στέλνουν τους άλλους τους προστάτες Των σε κηδείες απεργών πείνας.

Κι όλα αυτά για να φιμώσουν μια φωνή που δεν φιμώνεται.

Μια φωνή που καταδικάζει τα αίσχη.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Των Μεγάλων που αυτο-καδράρονται σε επίχρυσες κορνίζες για τις επαναπροωθήσεις των άμοιρων κατατρεγμένων νεηλύδων.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Εκείνων που αυτο-παρασημοφορούνται επειδή στέλνουν ελικόπτερα στα αγνά ελεύθερα βουνά μήπως και πιάσουν κανέναν να εισπνέει καθαρό αέρα.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

Αυτών που αυτο-χειροκροτούνται στις 20.00, επειδή κυβερνούν τα σάπια Μεγαλεία Των, χρησιμοποιώντας τον χειραγωγημένο λαό που χάφτει τούτο για αλληλεγγύη.

Κείνα τα Μεγαλεία που απαγορεύουν την επαφή ανθρώπου και θάλασσας.

Της πλέον υγειούς σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, επί αιώνες.

Της αρμυρής της θάλασσας που τον πόνο απαλύνει.

Από κείνα.

Τα αίσχη των Μεγάλων.

(SaMadeCa, 7/4/2020)

*Σχετικός σύνδεσμος: https://ataktapoemata.wordpress.com/2020/04/08/%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%af%cf%83%cf%87%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%cf%89%ce%bd/

Πύρινο ηλιοτρόπιο
η πεδιάδα που αγάπησα

τόπος τυλιγμένος στα νερά

χωρίς γέφυρες
χωρίς ορίζοντες

αλώνονται οι δυνάμεις
τα χέρια ικετευτικά –

τα μικρά μας όνειρα
παρηγορητικά λιμάνια

τόπος σε αναζήτηση ελπίδας.

Always I knew that it could not last
(Gathering clouds, and the snowflakes flying),
Now it is part of the golden past
(Darkening skies, and the night-wind sighing);
It is but cowardice to pretend.
Cover with ashes our love’s cold crater-
Always I’ve known that it had to end
Sooner or later.

Always I knew it would come like this
(Pattering rain, and the grasses springing),
Sweeter to you is a new love’s kiss
(Flickering sunshine, and young birds singing).
Gone are the raptures that once we knew,
Now you are finding a new joy greater-
Well, I’ll be doing the same thing, too, Sooner or later.

Πάντα ήξερα πως δεν μπορούσε αυτό να διαρκέσει
(Σύννεφα που μαζεύονται και νιφάδες που πετάνε, χιονιού),
Του χρυσού παρελθόντος πια είναι μέρος
(Ουρανοί σκοτεινοί κι αναστεναγμοί ανέμου νυχτερινού)·
Αλλά το να υποκρίνεσαι, δεν είναι άλλο παρά δειλία.
Καλύπτοντας το άχαρο αγάπης μας άνοιγμα με κλαδιά από μελιά-
Πάντα ήξερα πως αυτό έπρεπε να πάρει τέλος
Γρήγορα ή αργά.

Πάντα ήξερα πως θα συνέβαινε κάπως έτσι αυτό
(Βροχή που φλυαρεί και το γρασίδι που ξεπηδά),
Για σένα μιας νέας αγάπης το φιλί είναι πιο γλυκό
(Ηλιαχτίδες που τρεμοπαίζουν και νεαρά που κελαηδούν πουλιά).
Οι χαρές που κάποτε γνωρίσαμε έχουν χαθεί,
Τώρα βρίσκεις μια μεγαλύτερη νέα χαρά-
Βέβαια, η ίδια επίσης στάση από μένα θα κρατηθεί,
Γρήγορα ή αργά.

*Μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου.

Ολόκληρη επιστήμη το ακατόρθωτο
κι εγώ να μένω μετεξεταστέος κάθε χρόνο
στα ίδια πάντοτε «συνήθη»…

*

Όπου και να καταλήξει η πυξίδα
εγώ αφέγγαρος στα αντίθετα του δρόμου.

*

Όσο και να νυχτώσεις ουρανέ
πάντοτε θα ξημερώνεις
εφιαλτικά υπέροχος
για τις δικές μου αντοχές

*

Ούτε έγραψα ούτε θα γράψω
βουβός σκαλίζω στο κελί μου
μια ολόκληρη γεωγραφία
χαμένων ευκαιριών.

όλη η Ελλάδα μπλε
κι ο ουρανός της κόκκινος

όλη η Ελλάδα μπλε
και η καρδιά μας μαύρη

όλη η Ελλάδα μπλε
κι η ψήφος μας λευκή σαν χιόνι
(κι η αποχή το ίδιο)

Ζήτω η Ελλάδα!
Ζήτω η θρησκεία!
Ζήτω κάθε νέα μας υπέροχη αφασία!

ΑΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ

Δεν βγάζω άκρη
βγάζω κέντρο

μ’ αυτό το άπειρο για μπαγκέτα
διευθύνω ορισμένες βεβαιότητες

[τονικότητες κάτωθι κλιμάκων
άνωθεν άφωνων συγχορδιών
απόντα διανοητικά μεγέθη·
περίγραμμα ανολοκλήρωτου αποτυπώματος
στην ανθρώπινη σκονη}

πνιγηρό πανηγύρι
μιας κενότητας
που έχει το άπαν
μαγαρίσει.

1991

*

ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Καθόμαστε στο παρελθόν
ακούγοντας τον Πάρκερ
για σκέψεις
η Ακρόπολη βρίσκεται πια στη μέση
εμείς στην άκρη
αρκετές γενοκτονίες
ας πάρουμε άλλα δυο ποτά
μήπως μιλάμε δίχως στόματα
δύο ποτά είπαμε
επανερχόμαστε
ένα χέρι βοηθείας
με τις άκρες των δαχτύλων
ψάχνουμε μέσα στις τσέπες
αν μας φτάνουν
τα λεφτά γι’ άλλες δύο Ακροπόλεις
γι’ άλλες δύο γενοκτονίες.

1992

*

BILL EVANS

Ό,τι και αν
όπως και αν
εκείνο το βαθύ όρυγμα
αιωρείτο ανέκαθεν
πάνω από του κρανίου σου
τη χωρίστρα.

1992

*Από τη συλλογή «Εκδοχικά Τζαζ ποιήματα 1990-2009», εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2023.

Η μαύρικη ελληνική διασπορά
αυτή η παντρεμένη έξω από την ομογένεια
Η σκούρα ελληνική διασπορά
αυτή που βλέπουν έξω σαν κατώτερη σκούρα
Η καφέ ελληνική διασπορά
αυτή που βιώνει τον αποκλεισμό του μεικτού
Η πορτοκαλί ελληνική διασπορά
αυτή που δεν επαναπαύεται στην λευκότητά της
Η έγχρωμη ελληνική διασπορά
αυτή που θα μαχαιρωθεί τα μεσάνυχτα σε σταθμούς μετρό «ελλάς»
Η rainbow ελληνική διασπορά
αυτή που θα προπηλακιστεί στην Ομόνοια
Η ελληνική διασπορά με τις μνήμες του Αμερικάνικου του Αυστραλέζικου του Ευρωπαϊκού αυτοχθονισμού
Αυτή η διασπορά αυτές τις μέρες δεν είναι σίγουρο καν
αν η οργή πνίγει την φωνή της
ή αν η σιγή αναβάλλει επ’ αόριστο οποιαδήποτε υποψία καλοκαιρινής «επιστροφής»

Όλοι μας έχουμε πεθάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας ή όλοι έχουμε πεθάνει περισσότερες φορές απ’ όσες νομίζουμε.

*
Δεν υπάρχει λύση. Κάποια μέρα δεν θα βρεθούν άλλοι μάρτυρες να αποδείξουν ότι ήσουν καλός.

*
Η τέλεια καταιγίδα βρίσκεται μέσα μας.

*
Η αυθεντική λογοτεχνία δεν πωλείται στον καλύτερο πλειοδότη, βρίσκεται παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Μ’ αυτή θα νιώσεις πιο ευάλωτος και θα ξαναζήσεις τη πυρκαγιά των αισθήσεων.

*
Πάντα σχεδόν όταν μελετώ μια θεωρία, υπάρχει κάτι που υποχρεώνει να αναζητήσω ένα αντεπιχείρημα. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου έχει βασιστεί στο να κοντράρω ό,τι μου είχαν μάθει ως αναμφισβήτητο. Ή έστω να προσπαθώ. Δεν ξέρω γιατί στον διάολο είμαι έτσι.

*«Τα απόμακρα σώματα», εκδ. Bibliotheque, 2019. Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη.

Μου λείπω…
Τεράστια μοναξιά να μη με έχω.
Να συναντάω τους άλλους-
κι εγώ να μην είμαι εκεί.
Όλο με σκέφτομαι.
Μου μιλάνε και εγώ εμένα ακούω.
Γυρνάω σπίτι- και δεν είμαι.
Λείπω.
Ελπίζω μια μέρα να με βρω- ξανά.
Αν και θα άλλαξα τόσα χρόνια που έχω να με δω.
Ίσως μια μέρα συναντήσω έναν άγνωστο
και από απελπισία- τον δεχτώ, σαν εμένα.
Θα το ονομάσω έρωτα- αν και πάλι θα μου λείπω.
Αφού- διαρκώς μου έλειπα στη ζωή μου…

*Πηγή: [Αγνώστου], Η βία του βίου, Αθήνα: Κάπα Εκδοτική 2021.