ΛΥΡΑΡΙΣΣΑ

Όταν εκείνος φεύγει
τρέχει στη θήκη του
είναι έμπειρη και ξέρει
πώς νανουρίζεις ένα ελάφι
πριν πλησιάσει η σφαίρα.

*

EL FIN

Τον Αύγουστο
οι πολεμίστρες στο χωριό
μυρίζουν φάβα
και μαλακώνουν,
σαν την κηρύθρα που μασάει
ένα κορίτσι με παρεό

*

ΚΑΜΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΠΙΑ

Μεσημέρι Ιουνίου
κόβω κεράσια από την πλάτη σου

Τα συνθλίβω στα σεντόνια
που θ’ απλώσω στο μπαλκόνι

Τόσο μικρή
και τόσο νέα.

*Από τη συλλογή “Φταίνε τα πεύκα”, εκδ. Ενύπνιο, Αθήνα 2023.

Ροή αμνημόνευτη απ’ τις φλέβες τ’ουρανού
Αίμα του Οχτώβρη ω εσύ θάλπος στερνό
Που συντηρείς το παγωμένο άστρο
Γκρίζο πουλί αναδυόμενο από τις πτυχές του πένθους
Ουράνιο τόξο που σωριάστηκες νεκρό πάνω στους κήπους
Διάφανη κόρη ξεφτισμένη σε γνέφαλα
Με τα φτερά της λύπης πίσω από τους ώμους σου
Το αμπάρι άνοιξα του αβέβαιου καιρού
Για να περισυλλέξω την συγκομιδή σου:
Βοριάδες και φτεροκοπήματα
Ιστία που χάνονται στ’ανοιχτά
Μια κιμωλία χαράζοντας στη δύση μιαν άλικη γραμμή
Ένα μεγάλο δάκρυ που κατρακυλά πάνω στη γη
Άροτρα κι ανοιγμένα αυλάκια
Κι εγκαταλειμμένα όστρακα πάνω στην άμμο
Σπίθες και βλέφαρα καπνού μιαν οπτασία που τρέμει
Στην αχλύ απ’ το τζάμι του παραθυριού

Ι.
Ημερήσιος κύκλος είκοσι τέσσερα βήματα
Τα δευτερόλεπτα προπορεύονται του λεπτοδείκτη
Καρφώνεις τα μάτια στην ώρα μας
Με ακρίβεια ξεκουμπώνει το περιδέραιο του αχανούς

ΙΙ.
Λευκά σημεία
Ευθείες γραμμές
Σε βρίσκω παντού
Στις ενώσεις

ΙΙΙ.
Ανασαίνεις μια πυραμίδα λόγου
Ενδομήτρια φλόγα ισοσκελής
Οι παύσεις –
Ανεμοθώρακας ενδυνάμωσης

IV.
Πρώτες κρύες ημέρες
Παραλληλόγραμμες
Μήκος εωθινό επί πλάτος Χ
Εμβαδόν συμπαγές
Το δειλινό φιμώνει το σώμα

V.
Δίκτυο τηλεπικοινωνίας ανεπαρκές
Προσδοκώ κυλινδρικούς ειρμούς
Αδιαπέραστης αφής μας

VI.
Ανατολή περίμετρος θαυμάτων
Αναθυμιάσεις, συμαντικοί οιωνοί
Θα χορέψουμε πάλι εκεί
Στα εσώτατα του κρατήρα χείλη

*Από τη συλλογή “Περίπατοι στον κήπο για δύο”, (.poema..) εκδόσεις, 2013.

Εγώ ο Τειρεσίας ανεβαίνοντας από τη Θήβα
με λόγια δισταχτικά και σχεδόν αδέξια
σαν τ’ αχνάρια ενός πληγωμένου ζώου πάνω στο χιόνι
μάντης με μάτι σαν η εναλασσόμενη περίμετρος
ενός σύννεφου.
Ποιητής μέσα στο αρωματικό αυγό του προπάππου του

Εγώ ο Ησαΐας κατεβαίνοντας στον Ισραήλ
προφήτης με κλαψούρισμα άγριου σκύλου
και λέξεις που πέφτουν σαν άγγιγμα βροχής
πάνω στους βράχους.
Ποιητής που υπάρχει για ν’ ακούει τις εξομολογήσεις
του βωβού κόσμου
και να μένει έκπληχτος στο πέταγμα μιας πεταλούδας
να μένει άλαλος στο τραγούδι του αίματος
μέσα σε κάθε ζώο μέσα σε κάθε άνθρωπο.

Βαθύπλουτος μες στο κρεμμύδι της φτώχειας
Αθήνα
πνίξε τη φωνή μου μ’ ένα βρόγχο
από νέον και ουράνια τόξα επιγραφών
Γκρέμισε
την κιθάρα μου από τον καταρράχτη
των γηπέδων και των ζητωκραυγών
των χιλιάδων φιλάθλων σου
Κοίταξέ με
Άγγιξέ με
Σκότωσέ με
Ξεσκίζω μέσα μου ό,τι έχω γράψει
Παίρνω πίσω ό,τι έχω πει
Αποφεύγω το δρόμο όπου απάνθρωπες αυγές ξεσπάνε
Σέρνω τις αβύσσους μου
Ντύνομαι τις θύελλές μου
Ακολουθώ εσένα που δεν έχεις ακόμα γεννηθεί
Άι γεννήσου, κρατήσου ζεστός
Δεν οφείλεις να διαβάζεις ηλίθια βιβλία
Πάρε τα όπλα ενάντια στη συμβατικότητα
Εναντιώσου σε όλα
Ευλογημένοι, υμνημένοι, δοξασμένοι οι δρόμοι του ονείρου
και του αγώνα.

Στέλνω ένα καρτ-ποστάλ στο μέλλον
Γραμμένο με αίμα από τρεμάμενο χέρι
Με γραμματόσημο την πανάρχαια αυτή εποχή.

*Από τη συλλογή “Ο γυμνός ομιλητής”, 1977.

Ακόμη με τη μνήμη του νερού
τον σχεδιάζεις, ολόφωτο,
την πρώτη ανθρώπινη μέρα του
αμβλύνεις τον πρωτόγονο τρόμο
βάζοντας πρώτα τον αμνό,

σαν φάντασμα εκείνη, ανεπαίσθητο
θρύψαλο ύλης,
υψώνεται έως την έκσταση.
Γυναίκες, με μύρο αλείψτε το μωρό,
το αίμα κρύψτε στους χιτωνες.

Και να η απόλυτη στιγμή
και να η αιώνια παρόρμηση
διαλέγεις να μείνεις άσημος εσύ
μες στους αιώνες.

*Από την ενότητα “Σκιασμών”. Περιέχεται στο βιβλίο “4Χ4 Ποιήσεις #3, ΑΩ Εκδόσεις, 2022.

Σ’ ένα σικέ αγώνα

πάλι θα νικηθείς.

Θα διψάς για λίγο,
τόσο δα.
παρόν σε μια χώρα
νεκροφάγα
την υπέροχή σου ύπαρξη
θ’ αποστερηθούμε
χωρίς ίχνος μεταμέλειας·

τρομοκράτες αδικαίωτοι
εκτελούμε εν ψυχρώ.

*Από τη συλλογή “Γιούνικ”, εκδ. Θράκα, 2023.

Δεν βρέχει
Δεν χιονίζει
Δεν κάνει ζέστη
Δεν κάνει κρύο
Δεν κάνει τίποτα
Εμείς ευχαριστούμε
Ήταν υπέροχα
Ξεφτίλα άστεως
Είμαστε αιώνια υπόχρεοι

Καταλύτη όλων των ωραίων πραγμάτων– Χρόνε!
που στα υγρά σου χείλη ο κόσμος
σταματάει μια στιγμή (μάταιος, περήφανος,
εν’ ακριβό κομματάκι γλυκών δακρύων)
χειρονομεί κι εξαφανίζεται–
απ’ όλες τις λεπτεπίλεπτες που μαζεύονται
χαρούμενα πάνω στη λήθη
γλυκύτερες απ’ οποιαδήποτε είναι μια•
το άγγιγμά της είναι ο φόβος της ρίμας–
στης ζωής την πολύ εύθραυστη ώρα
όταν ο κόσμος ήταν σαν ιστορία
καμωμένη απο γέλιο και δροσιά,
ήταν μια πτήση, ένα λουλούδι, μια φλόγα,
ήταν βλαστάρι φευγαλέα πλεγμενο
πάνω στη λεπτότητα) περιπλανιόνταν
(πολύ αργά) μία η δύο
κύριες σαν λουλούδια καμωμένες,
μαλακά κινούνταν ολοκληρωτικά
λυγερές κύριες καμωμένες από όνειρο
(στον οκνηρό κόσμο και νέο
γλυκά γελούσαν κι αγαπούσαν
κύριες με σίγουρα μάτια κι εύθραυστα,
στην πόλη της Βαγδάτης).
Χάρισμά σας οι νεκρές ωραίες σας κύριες
Χαρούμ Ομάρ και Δάσκαλε Χαφίζ.

*Μετάφραση: Σωκράτης Σκαρτσής. Από το βιβλίο “e.e. cummings, Puella mea”, εκδόσεις Όστρακα 1979.

We lost the words
at the shore of the sea,
we lost the words
to start to sing.

We returned inland,
we lost the truth,
we lost the words
and the singer and singing.

ΧΑΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Χάσαμε τις λέξεις
στην αμμουδιά
χάσαμε τις λέξεις
κι αρχίσαμε το τραγούδι.

Γυρίσαμε στο νησί
χάσαμε την αλήθεια
και τις λέξεις
και το τραγούδι
και τον τραγουδιστή.

Αγγλική μετάφραση: Germain Droogenbroodt. Ελληνική μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης.

από την Αχαρνών
στην Πατησίων
ένα ποίημα δρόμος
εξαρτάται πόσο σύντομα
θέλεις να καταθέσεις
το είναι σου…

*

ξεκοιλιασμένα πεζοδρόμια
στο κέντρο της πόλης
οι δρόμοι ράθυμα φλέγονται
κι εσύ μένεις πάντα
με την ίδια απορία
στα τρεμάμενα χείλη

*

παραπεταμένοι εδώ κι εκεί
άχρηστοι κάδοι σκουπιδιών
έρμαιοι στις όποιες εμμονές
όμοιες με δοξολογίες άλγους
άκρατες πατριαρχίες
δισταγμούς ανώφελους