Arseny Tarkovsky, Ποιητές

Τ’ αστέρια ανταλλάσουμε με κλαρινέτα πουλιών
Και τις φλογέρες, όσο ακόμη ζουν οι ποιητές,
Και τις φλογέρες – με τα μπλε χνούδια των λουλουδιών
Τις ροκάνες των τζιτζικιών και τα μαστίγια των βοσκών.

Το τρομερό να σκέφτεται κανείς, ότι αλλάξαμε
Τους ρυθμούς, που τόση θλίψη είχαν,
Τη φωνή, με τον συριγμό και το μέταλλο,
Με τις ρίζες της υπόγειας τομής.

Μας αγαπούσατε και μας παινεύατε,
Μα τώρα αναπαύεστε ο ένας δίπλα στο μνήμα του άλλου
Και σιωπηλά ταξιδεύετε, με πλοία που γέρνουν,
Ο θεριστής και ο ψάλτης και ο ξυλουργός βασιλιάς.

1958

Ελένη Ντούξη, Δύο ποιήματα

ΣΧΕΔΟΝ ΛΕΥΚΟ

1.

Το τελευταίο κουμπί
στο λευκό μου ρούχο
το έραψα κατά λάθος κόκκινο.
Έχει φυτρώσει πάνω του
το δάχτυλο της μάνας μου
σχεδόν λευκό
ένα φορτωμένο σύννεφο.
Το γλείφω κάθε φορά
να δω προς τα πού φυσά
μήπως γλιτώσω.

2.

Η βέρα της
σαράκι χρυσό
με αρπάζει από το λαιμό
κάθε που νυχτώνει.
Τη σαλιώνω
κι όλο στενεύει
ώσπου.

Είμαι ένα δάχτυλο
ραμμένο πάνω σου
σχεδόν κίτρινο
ένας αποκαμωμένος ήλιος.
Δες προς τα πού φυσά
μήπως και σωθείς.

*

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΑΡΤΑ

1.

Και όταν ήρθε από τα πολλά
κουβαλώντας ελάχιστα
την πήρε η κατηφόρα
ανάστροφα στον ουρανό
που σωριαζόταν καμένο δέρμα
επάνω στο στέρνο της.
Μετά την βρήκαν πνιγμένη
στο μελάνι ξένης γλώσσας.
Με τη θάλασσα που διέσχισε
παγωμένη να απλώνεται
ανάμεσα στα πόδια της.

2.

Αμφίρροπη δύναμη η απορία σου
φλούδα σκασμένη από τα χείλη.
Όσο κι αν πλένει το στόμα
μόνο αν την πιεις θα καταλάβεις. Ως τότε
δεν θα ξέρεις τι να κάνεις τα χέρια σου.

*Από τη συλλογή “Μείον δεκάξι”, εκδ. ενύπνιο, 2022.

ΝΕΟ ΤΕΦΛΟΝ 0 Κυκλοφορεί το 30ό τεύχος (χειμώνας-άνοιξη 2024) 

ΘΕΜΑΤΑ:
⚡Σύγχρονη ποίηση από την Αργεντινή: Για τη βία που έρχεται
Δεκατέσσερις νέες ποιητικές φωνές ανατέμνουν την ποίηση εκείνη που διασχίζει τα πεδία των μαχών στην Αργεντινή, αναδεικνύουν την ετοιμότητα για τη μάχη που εξελίσσεται στην αρένα της ταξικής πάλης. Στην καρδιά αυτής της μάχης οι κραυγές των κοριτσιών πυρπολούν τα πάντα γιατί είναι φτιαγμένες από φωτιά, εκεί ενεργοποιούνται αντιστάσεις στη νοτιοαμερικανική φαρσοτραγωδία, αντιστάσεις που κατοικούν πάντα σε κάποιο σύνορο και συχνά εκφράζονται μέσω της γλώσσας της στοργής. Ανθολόγηση: Adriana Kogan, Κείμενα: Adriana Kogan, Σπύρος Πρατίλας, Μετάφραση: Σπύρος Πρατίλας, Επιμέλεια μεταφράσεων: Πούθλε

🤜Layli Long Soldier: Αφήστε χώρο στο στόμα για το γρασίδι
Πολίτισσα της φυλής Ογκλάλα Λακότα και Αμερικανίδα, η ποιήτρια κινείται ανάμεσα σε δύο γλώσσες, η κοινή ιστορία των οποίων δεν είναι ένα αφήγημα αρμονικής συνύπαρξης αλλά βίας, αφανισμού και απώλειας. Στο έργο της οι σιωπές και οι αόρατες όψεις της ιστορίας των ιθαγενών Αμερικανίδων και Αμερικανών φανερώνονται στις απόπειρες ανασύνθεσης της ιστορικής μνήμης μέσα από την απουσία, στο ιδιαίτερο μείγμα μιας γραφής που είναι συγχρόνως πειραματική, εννοιολογική και προσωπική. Κείμενο-Μετάφραση: Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου

⚔️Λίντα Γιουσούποβα: Το ραβδί και το μαχαίρι
Η Λίντα Γιουσούποβα ξεκίνησε ένα ολόκληρο λογοτεχνικό κίνημα, αυτό της ρωσόφωνης φεμινιστικής ποίησης, το έργο της εμπνέει, συγκινεί και, ταυτόχρονα, κόβει την ανάσα. Στα πιο πρόσφατα βιβλία της συνθέτει ένα βίαιο και παράλογο, απόλυτα αντιλυρικό ποιητικό κολάζ, κατά βάση από δικαστικές υποθέσεις γυναικοκτονιών και βιασμών, αλλά και ανδροκτονιών σε άμυνα. Ένα εκτυφλωτικό trigger warning συνοδεύει την κάθε σελίδα, πίσω από κάθε φράση κρύβεται ο ανθρώπινος πόνος, η απόγνωση, η ταπείνωση και ο θάνατος. Κείμενο-Μετάφραση: Asja

🌟Σύγχρονη γαλλική ποίηση: Ζωντανές στον νότο του παρόντος
Τέσσερις σύγχρονες ποιήτριες που γράφουν μανιφέστα για την «μπάσταρδη γλώσσα», καθώς «η ποίηση είναι υπόθεση όλων μας». Στα έργα τους χρονογραφούν τη θηλυκότητα, μας καλούν «να συλλογιστούμε την ερείπωση», αφηγούνται τον «ξε-βαμμένο πίνακα, τα δέντρα καλυμμένα με χαρακιές, την ακολουθία των γραμμών […] ώσπου ν’ ανέβει το λευκό κενό στα μάτια σου». Διανοίγουν τη φαντασία προς έναν «νότο του παρόντος», διακηρύσσοντας ότι «το ποίημα είναι ένας τόπος ανατροπής». Κείμενο-Μετάφραση: Γιάννης Χονδρός

✨Guy Bennett: Παράσιτα, σκωρίες, περιθώρια
«Αυταπόδεικτα ποιήματα», σημειώσεις εργασίας, ημερολογιακές σκέψεις, θεωρητικοί στοχασμοί, «σχεδόν υλοποιημένα έργα»: τα βιβλία του Αμερικανού ποιητή απομυθοποιούν τις μεθόδους παραγωγής ενός ποιητικού βιβλίου. Με καυστικό, συχνά αυτοσαρκαστικό, χιούμορ μετατοπίζει το κέντρο βάρους προς τα περιθώρια του ποιητικού κειμένου, προς ό,τι περιβάλλει ένα έργο ως πάρεργο, την ίδια ώρα που αποσυναρμολογεί τους μηχανισμούς της γλώσσας, εντοπίζοντας (ή επινοώντας) το ποιητικό μέσα στο μη ποιητικό. Κείμενο-Μετάφραση: Ελένη Γιώτη

🔥Kai Pohl: Οχτώ ποιήματα
Μια από τις πιο δραστήριες φιγούρες του βερολινέζικου αντεργκράουντ, ο Κάι Πολ στοχάζεται πάνω στην οικολογική καταστροφή, περιπαίζει τους Γερμανούς που «πιστεύουν στα κρυφά/ ότι κέρδισαν τον πόλεμο», γράφει «Οιδιπουσιράιοτ» μονολόγους, μας καλεί «να βγούμε από τη γλωσσική καταχνιά,/ όπου τα λόγια καταστρέφουν την πραγματικότητα». Μετάφραση: Jazra Khaleed

Ποιήματα-Κείμενα: Άγγελος κυρίου, Μαντώ Ασημάντου, Χρηστίνα-Καλλιρρόη Γαρμπή, Αλκιβιάδης Ζαλαβράς, Σοφία Κουλουκούρη, Κουρτ, Bruce Leesaw, Ντιάνα Μάνεση, Λυδία Μηλίγκου, Λουκία Μπάτση, Βασιλική Παππά, Πούθλε, Θάλεια Τ., Τάσος [ΜήνυμαL] Σταυρουλάκης.
Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Δημήτρης Κ.
Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

Γιάννης Τόλιας, Δύο ποιήματα

ΕΝΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Το συναίσθημα
ανήκει στο χρόνο
και στη συγκυρία

Εμείς απλοί ένοικοι
αυτής της κατάπληξης
καταβάλλουμε με στίχους το μίσθωμα

Κι όταν ο θάνατος κάποια στιγμή
μας κάνει έξωση
εκείνο που θα μείνει

Θα είναι η απόδειξη
ότι κάποτε αποτυπώσαμε

Με παραστατικότητα

Το εφήμερο

*

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΜΑΚΡΙΝΩΝ

Σου λείπω;

Με ρώτησε
από την απόστασή της

Περισσότερο η αφορμή σου

Απάντησα

Πότε πότε θα γίνομαι αφορμή
αφού ποτέ δεν θα μπορέσω
να γίνω παρουσία

Καλοδεχούμενη ως απροσδόκητη

Έγνεψε η συνοδός μου

θλίψη.

*Από τη συλλογή “Ονειροκτόνο φως”, Πάτρα 2023.

Αντιγόνη Βουτσινά, Δύο ποιήματα

ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

βγάζει
το χελιδόνι
απ΄ το συρτάρι
μαύρο
ψαλίδι
τ’ ουρανού
ξεκοιλιάζει
τη μέρα
σουπιά
τρέχει
φρέσκο
μελάνι
κάποιοι
μιλούν
για
φόνο

ένας

για ποίημα

*

Η ΖΩΗ ΓΥΡΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΓΛΑΣΤΡΑ

Ένας σκαντζόχοιρος
με κουρασμένο βλέμμα
και πέλματα στ’ αγκάθια
τρέχει πολύ
τρέχει λαθραία
τρέχει με τα μάτια κλειστά
τρέχει σιδερωμένα
τρέχει απ’ ανάγκη
τρέχει καθιστός
τρέχει επειδή είναι Παρασκευή
τρέχει για να

και βγαίνει συνεχώς

στην δυτική πλευρά
του εαυτού.
Μια μέρα θ’ ανέβει
τα σκαλοπάτια
και θα φτάσει
μέχρι

τα χέρια του.

*Από τη συλλογή “Ένα παιδί σκέτο καταμεσήμερο”, εκδ. Κουκκίδα, 2018.

Αλέξανδρος Φούρλας, Τρία ποιήματα

Η ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Αγαπώ έναν τόπο
που κάστρο έχτισε
τα βουνά έβαλε για τείχος
τους φάρους προπύργια
με μόνη έννοια
τη θάλασσα να κρατήσει μακριά.
Μάταιη προσπάθεια·
αν μέσα της μπεις
τότε θα δεις
ότι γουλιά γουλιά πίνει η θάλασσα τον τόπο.

Καλοκαίρι 2019, Μάνη, Σπήλαια Διρού

*

ΤΟ ΔΑΚΡΥ

Δύσκολος ο δρόμος
για το δάκρυ που διάλεξε να έρθει σε μας.
Ακόμη πιο δύσκολος ο δρόμος
που διάλεξε για σύντροφο το δάκρυ.

Στάλαξέ το μέσα σε αγκαλιά
μπορεί ανθρωπιά να φυτρώσει.

*

ΠΑΤΕΡΑΣ ΗΛΙΟΣ

Μαζί με τα μελίσσια
στα λουλούδια απάνω θα σταθώ
με τον αγέρα θα πλυθώ
και στο θρόνο μιας πέτρας του πατέρα ηλίου θα κάτσω.
Εκεί, θα ακούσω την ιστορία του
σαν αυτός θα γέρνει
για να ζεστάνει και τ’ άλλα του παιδιά.

*Από τη συλλογή “Επανασύνδεση”, εκδ. Στοχαστής, 2023.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Τρία ποιήματα

Otto Drix, Skat players (1920)

κάθε άχρηστη λέξη
είναι μια χαλασμένη ανάσα
κάθε καθρέπτης σπασμένος
απηχεί το ηλίθιο παρόν
κάθε απεικόνισή του
αντιστρέφει την πραγματικότητα

*

οι εξουσίες μας σκίζουν τόσο εύκολα
όσο εύκολα τα σύννεφα διαλύουν
ένα άχαρο πρωινό
ντυμένο με σκούρα κουρέλια
νεφέλες καραδοκούν
σε ομφάλιους λώρους μαραζωμένους

*

οι αψίδες του κενού
οι άχρωμοι κόσμοι
οι απάτητοι ναοί
τα άγνωστα προσευχητάρια
συρματολέγματα των ηθικών
μόνιμος φύλακας του τέλους μας

Φαίδων ο Πολίτης, Δύο ποιήματα

ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΣ

Πρόσωπο χλωμό
Μελαγχολικό
Πίσω από το τζάμι
Του ζαχαροπλαστείου
Πού κοιτάς
Βλέπω πως το βλέμμα σου
Απάνω μου σταματά
Νοιώθω σαν νάμαι
Επιφάνεια διάφανη
Πού κοιτάς
Μελαγχολικό
Όμορφο γλυκό
Πρόσωπο χλωμό

*

ΕΥΧΗ

Μόλις άκουσε
Τα βήματα στη σκάλα
Έριξε στον καθρέφτη
Μια τελευταία
Αμφίβολη ματιά
Πέρασε φευγαλέα
Με συγκίνηση το χέρι
Ακόμη μια φορά
Απ’ τα μαλιά
Κι η ευχή γοργή
Πέρασε απ’ το νου
Σαν αστραπή
Νάταν το χτένι σμίλη
Το χέρι νάταν Πραξιτέλη

*Φαίδων Ιωαννίδης. Από τη συλλογή “Ersatz?”, 1953.

Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Πέντε ποιήματα

ΝΙΚΗ

Το βράδυ ξαπλώνω ανάσκελα
ακίνητος
τα χέρια στο στήθος
σταυρωμένα.

Το πρωί φτύνω το χώμα
γεύομαι το φως
κάθε φορά με διαλύει
αυτή η νίκη.

*

ΦΤΥΜΑ

Κι η ποίηση;
Τίποτα
Λίγο φτύμα
που το απλώνουμε στις πληγές μας
με το δάχτυλο.

*

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΕΝΟΣ ΜΟΤΙΒΟΥ

Κάθε κόκκινη πανσέληνος
είναι ένα κομμένο κεφάλι ερωτευμένου
βουτηγμένο στο αίμα

Κρατάει ο καθένας το δικό του
από μια διάφανη κλωστή
χιλιάδες τα κολοβωμένα σώματα
γεμίζουν με τα μπαλόνια τους τον ουρανό

*

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΙΑΝΟΣ

Η ζωή
στόμα χαμογελαστό
που κυλάει μέσα του ένα δάκρυ
και το πίνει.
Νερό για το αίμα
για τις πληγές αλάτι.

*

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ

Και κάθε φορά που τελειώνω ένα ποίημα
νιώθω ένα βάρος να μου φεύγει
όπως όταν θάβεις επιτέλους τον νεκρό
και ήρεμος μετά συνεχίζεις τον καφέ σου.

*Από τη συλλογή “Αγόραζα πάντα διάφανες ομπρέλες”, εκδ. θράκα, 2022.