Τα υφάσματα στην ντουλάπα στην καρέκλα στο σχοινί είναι μετρημένα φτάνουν για δυο με τρεις ζωές η στέγη συντηρείται με νερό και ηλεκτρισμό η τροφή στο ντουλάπι στο ψυγείο στο τραπέζι φτάνει για μια εβδομάδα με λίγο μειωμένες τις μερίδες
Υπάρχουν και κάποια είδη πολυτελείας όπως η λεκάνη με το καζανάκι και μια οθόνη που ενημερώνει για τις εισροές προσφύγων και τυχόν πνιγμένους
Κάποιος λέει τι κρίμα και θέλει να παρακολουθήσει αλλά αρχίζει η δημοφιλής δραματική σειρά
*
Migration.gov
Φτάνουν στις τάξεις υποδοχής όταν το σχολείο έχει αδειάσει. Τότε κάποιες στήνουμε πανό -ζητάμε να φοιτούν μόνο δικά μας παιδία. Κλειδώνουμε με αλυσίδες. Προφασιζόμαστε ασθένεια -μην πάμε απ’ έξω και φωνάζουμε. Άλλες ορθώνουμε τα σφιχτά μας στήθη ασπίδα για να περάσουν. Λίγο λίγο συνηθίζεται η αδικία, τέλος ο ακτιβισμός και άλλα τέτοια. Ερωτευόμαστε και ασχολούμαστε με την παραγωγή βιολογικών προϊόντων.
*Από τη συλλογή «Ο πίσω τοίχος, ο ανεπίσημος», εκδόσεις Ενύπνιο, 2021.
Ι Για κάθε κατσαρίδα υπάρχει ένα παπούτσι νούμερο 39 και για κάθε μεγάλη σκέψη χιλιάδες μικρά κεφάλια. Την κόβουν σαν λεμονόπιτα σε επαρχιακή πόλη του Τέξας.
ΙΙ Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία η τύχη είναι ο χρυσός των μοχθηρών.
ΙΙΙ Όπου υπάρχει νόημα υπάρχει περισσότερη ανοησία και για να την εντοπίσεις δεν έχεις πάρα να πάρεις μέρος σε μια συζήτηση με νόημα.
ΙV Όπου τα λουλούδια είναι νάρκισσοι τα λιοντάρια δεν χρειάζεται να είναι καχύποπτα.
V To σύμπαν δεν απαντάει. Ο κεραυνός είναι μια ερώτηση ρητορική.
VI Πίσω στο Τέξας ο Γκιγιώμ αισθάνθηκε δυσφορία. Έφαγε μια ολάκερη πίτα κι άρχισε να βλέπει τους ανθρώπους σαν καμπάνες κάθε χτύπος και μια αγωνία να φωνάξεις υπάρχω.
VII O Γκιγιώμ πέθανε στο βουνό. Έκανε πολύ δυνατά ντιν – νταν και οι λύκοι τον άκουσαν.
Χιόνιζε απέραντα στους δρόμους Χιόνιζε σε μένα Καπνούς του Νοέμβρη Καπνούς ξεχασμένων ωρών Μ’ ένα σκούντημα της φωνής σου Ανάβοντας τους χαμηλούς πυράκανθους Την τελευταία φωτιά Πριν απ’ το μορφασμό του νερού
*Από τη συλλογή, “Μικρές μέρες”, εκδ. Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1973.
Κλείνοντας τα μάτια εισέρχομαι σε ένα αδυσώπητο λευκό κενό με βάθος απροσμέτρητο, ασύλληπτο εχθρικό προς κάθε αίσθηση άθικτο, άοσμο, αδιόρατο πυκνό γαλάκτωμα του ανύπαρκτου κολλώδες στη ρευστότητά του κινείται, μεταλλάσσεται στο χρόνο ωστόσο μένοντας αδιάλλακτο εκεί, στο εσωτερικό των βλεφάρων να εξαλείφει την όραση, την προοπτική τα ανώφελα βλέμματα στο αύριο μέχρι να ανοίξω ξανά τα μάτια στο μαύρο της αέναης νύχτας.
Πολιτικά μπάσταρδοι ζούμε ένα νέο είδος εξορίας στους μικρούς μας τόπους. Η ιστορία και η γεωγραφία διαμόρφωσαν την ταυτότητά μας αγνοώντας την απλή ευτυχία. Τα κιγκλιδώματα ασφαλείας ενοχλούνται από τους αεραγωγούς μας. Ουρλιάζουμε το θάρρος μας. Θα τα γκρεμίσουμε.
(Από τον καθιστικό στον μεταναστευτικί πληθυσμό η απόσταση είναι οριακά μηδενική).
*
Ανώφελο
Ο σκόρος και το παγόνι συμπάσχουν, έπαιξε μαζί τους η φύση κι ας ξεπαραδιάστηκε. Τα φτερά του σκόρου θορυβούν σαν τον πεινασμένο Χάρο και το παγόνι σε διώχνει πετώντας πέτρες από το στόμα. Ο σκόρος και το παγόνι καρφώνονται κάνοντας τα ίδια λάθη. Πλουμίζουν τα φτερά τους, στήνονται ως άλλα όντα όμως τους προδιδει η στιγμή.
*
Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του
Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του είμαι η γιορτή. Οι άλλοι μια σπασμένη θηλιά, μα εγώ είμαι η γιορτή
*Από τη συλλογή “Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του”, Έναστρον Εκδόσεις, 2024.
Μου είπαν ότι η γη σταμάτησε να ανθίζει και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν οτι ο ουρανός δεν θα είναι πια γαλανός και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι τα μικρά πουλιά δεν θα ξανακελαηδήσουν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν οτι οι άνθρωποι έπαψαν να αγαπούν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι τις γυναίκες άρχισαν να δολοφονούν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι τους άντρες στον πόλεμο σέρνουν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι τα παιδιά σιδερένια κοίτη ποδοπατούν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν οτι την “ένδοξη πατρίδα” -(Slava Ukraini)- οι “μεγάλοι” στις πλάτες μας μοίρασαν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι οι πολιτικοί τη χώρα ξεπούλησαν και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι οι σύντροφοί μου, λιωμένοι από τις οβίδες, σιμά μου κείτονται και τότε αυτοκτόνησα Μου είπαν ότι θα δοξαστώ, πως η ζωή μου “θα αποτελέσει παράδειγμα”, και τότε αυτοκτόνησα.
Το περίστροφό μου θα είναι εδώ, αν το χρειαστείς, μην ξεχάσεις όμως να απασφαλίσεις προτού πατήσεις τη σκανδάλη -για σίγουρα αποτελέσματα.
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος Ιανουαρίου-Ιουνίου 2023.
Έλα γείρε μαζί μου και γίνε η Αγάπη μου γείρε μαζί μου αγάπη ξάπλωσε μαζί μου κάτω από το κυπαρίσσι στο γλυκό χορτάρι εκεί που γέρνει ο άνεμος εκεί που πεθαίνει ο άνεμος καθώς η νύχτα περνά έλα γείρε μαζί μου όλη νύχτα μαζί μου και χόρτασε να μου μιλάς και χόρτασε κάνοντας έρωτα και άσε τη σαύρα μου να σου μιλά και άσε τους εαυτούς μας να μιλούν όλη νύχτα κάτω από το κυπαρίσσι χωρίς να κάνουμε έρωτα.
δοκίμασέ με λίγο λίγο ξεφλούδισέ με κι άσε να σε βάλω για ύπνο
σε ένα σκούρο μπλε πάπλωμα μια απογευματινή θάλασσα το σκέφτεσαι να πέσεις να μην πέσεις με κοιτούσες όλο πνιγμό
όταν κοιμήθηκες γέμιζα με α-στερητικό το δωμάτιο το στρώμα το κομοδίνο την κουρτίνα
παρέλυα στη σκέψη πως θα ζήσω με την αγωνία της χαριστικής βολής
*
μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ
πώς είναι να αγαπάς με έναν πόνο;
*
ανοίξαμε κρασί ακούσαμε λυπημένη μουσική τραυματίζοντας τη θλίψη των μεγάλων σπιτιών θαυμάζοντας το αίμα στα χείλη το κρακ των οστών τη μεθυσμένη στύση τα γυναικεία πόδια
ώσπου λ ι γ ό σ τ ε ψ α Υπό το βάρος των χεριών σου
*
σε συλλαβίζω
πιστεύω από την αρχή στον έρωτα σαν να μην αλλαξοπίστησα ποτέ
Hypocrisy Has a Face is a record of Kafiris’ exploration into the cosmopolitan city of Athens. These powerful poems explore how the political landscape of a city can impact our existence whilst constantly inspiring the reinvention of our identity. Hypocrisy Has a Face shows the resilience of the citizen in times of personal conflict and crisis. Motivated by a desperate desire to understand the cosmopolitan city of Athens where her ancestors once roamed, Dina Kafiris found herself on a journey to discover the true meaning of what it means to be an Athenian. As Kafiris struggled to integrate into the new society she was now living in, she jotted- down poems and notes that acted as a memoir. Hypocrisy has a Face emerged as a response to her environment and the events that overshadowed the country at the time of writing, establishing a realistic image of Athenian life in the first decade of the 21st century, breaking down stereotypes and offering an intimate knowledge of the city and its people. These powerful poems explore how the political landscape of a city can impact our existence whilst constantly inspiring the reinvention of our identity and show the resilience of the citizen in times of personal conflict and crisis.
ABOUT THE AUTHOR Born in Sydney in 1969, of Greek parents, Dina Kafiris entered the literary scene aged seventeen following the publication of her first poem. Her poetry, fiction and essays have appeared in literary magazines and she was a regular member of and collaborator with the Corais group of the Greek literary review Nea Synteleia, under the poet Nanos Valaoritis. Her debut poetry chapbook, The Blinding Light Circling Elpida, in one act, was published by Original Plus in 2014 and is from her forthcoming trilogy 21st-century Modern Greece: The First Decade. Dina Kafiris lives in north London.
Available now through Amazon, Waterstones and other online retailers. Paperback. £8.99
To Koskino 