Το τριακόσια τριάντα τρία δεν απαντά Πλάι στον αριθμό το “οδός Κριεζώτου 2” Η εν Ισσώ μάχη! “Δεσποινίς Πυθία δοκιμάσετε πάλι” “Νικήτα Ράντο, δεν μ’ ακούς; το τριάντα τρία η πρώτη σου ποιητική δοκιμασία” το Είκοσι δύο επέστρεψαν οι Έλληνες απ’ την Μικράν Ασία. Επέστρεφε ω Ιστορία! Η Τροία του Ομήρου, η Τροία του ονείρου τριαδικά συστήματα προϊστορικά, μεταχριστιανικά υπολογισμένα καβαλιστικά. “Νικήτα Ράντο γιατί δεν απαντάς;» Τριάντα τρία χρόνια κι ύστερα επέστρεψεν η εν ηχώ μάχη: “Δεν μ’ αναγνωρίζεις; Είμαι Πλακιώτης Μανχατανάς, και βροντοφωνάζουν μέσα μου της ταραγμένης σου ψυχής τα φλογερά οράματα”. . *Από τον συλλογικό τόμο “Γραφή και φως”, εκδ. Ίκαρος.
Θυμήσου Τη μαγεία των πόλεων με τα υπόγεια ταχυδρομεία και τις τσιχλομηχανές Τις όμορφες βιτρίνες που άθελά μας έγινα ποιήματα κι ακόμα αποστέλλονται κατά παντός αγνώστου πάντα την άνοιξη (επί αντι-καταβολή) Ξημερώματα διαθέτοντα ταυτότητα μέθης Κι όνειρα αμυδρά να θυμίζουν Αφροδίτη Μηλήσια Δίχω χέρια να σ’ αγκαλιάσουν Ανέβα τη σκάλα κάνε πάλι το χώρο ν’ απαστράπτει Ξάνρχισε το τραγούδι μας που θα το φαν’ στο τέλος ποστ-αρουραίοι ή θα τ’ απολαύσουν βιβλικά εν αγνοία μας άστρα λιμοκτονούντα Θυμήσου τις μαυρισμένες από τα κάρβουνα σαν τη νύχτα παλάμες… τη θαλπωρή του μικροσκοπικού δωματίου
Ποιος σε συνόδευσε Τι σε οδήγησε όμως μέχρι εδώ; Έχω αρχίσει ξέρεις να γερνώ κι αισθάνομαι ανήμπορος κάτι άλλο πέρα από μνήμες να σου προσφέρω. Προδιαγράφω κατά κάποιο τρόπο το μέλλον
Κι αυτό είναι Ό,τι εννοώ με τον τίτλο.
13/7/1988
*Από τη συλλογή “Μέθυμος λόγος”, εκδ. Δρομεύς, Αθήνα 1995.
(… αναγνωρίζοντας με ανεπαίσθητο θρόισμα ρούχου και ματιού τα κυπαρίσσια και τα σιωπηλά πορτρέτα…) Αίμα της ήταν και μαζί του έφευγε!..
Και ποιον δε θα μάγευε!.. Τα γεμάτα χείλη μισάνοιχτα τα βουερά φωτισμένα της μάτια το πρόσωπο πάνω στο χώμα ώστε κανένας άλλος να μην μπορεί να μπει.
Ας πεθάνει λοιπόν, ας πεθάνει ας της λύσει απ’ τους ώμους τη σάρκα ο έρωτας να ξαπλώσω επιτέλους πάνω στ’ άσπρα της κόκαλα!..
Σηκώνει το φαρδύ μανίκι της δαγκώνει ελαφρά το κιμονό της ύστερα πιάνει τη βεντάλια της και την ανοίγει ακριβώς κάτω απ’ τα μάτια!..
Τη βοηθούν να περάσει το χτένι στον κότσο της αυτή χαμογελάει στον καθρέφτη τη βάζουν τα πινέλα στα μικρά της δάχτυλα αυτή σκουραίνει τα βλέφαρα!..
Τώρα θα κάνει τρία βήματα δεξιά σιγά–σιγά θα λυγίσει το πόδι η βάρκα ξαφνικά θα φύγει προς τα μπρος η ώρα του θρήνου θα έρθει αργότερα!..
Οι χειριστές πρέπει να συντονίζουν την αναπνοή τους· η κούκλα είναι και το πρόσωπο του δράματος και ένα λυγερό κομμάτι ξύλο!..
Κι ακόμα σιωπηλές γι’ αυτό κρατήσου μακριά από το τρυφερό χλωμό τους φως καθώς κοιτάζουν ή φορούν το δαχτυλίδι τους πριν βγουν το βράδυ στο μπαλκόνι κρατώντας σε εξαίσια περισυλλογή μια κίτρινη βεντάλια ή περπατούν στη γέφυρα στον ήχο μαγεμένου αυλού και στις λεπτές ομίχλες έτοιμες να προδώσουν μυστικά, να καταδώσουν ή μόλις να γείρουν απ’ την κουπαστή και να καθρεφτιστούν στα καταχθόνια νερά ύστερα με τριανταφυλλένια μάγουλα να διασχίσουν την αλέα και τις αίθουσες αναγνωρίζοντας με ανεπαίσθητο θρόισμα ρούχου και ματιού τα κυπαρίσσια και τα σιωπηλά πορτρέτα!..
Πόση πίκρα χωράει σε ένα δρομολόγιο της γραμμής; Πόσα τσαλακωμένα πανωφόρια; Πόσα λερωμένα άρβυλα; Πόσες βρεγμένες καρδιές
*
ΓΥΡΝΑΜΕ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ
Γυρνάμε δυστυχισμένοι τα βράδια Όλο μακραίνει ο δρόμος
Θερίζει το πρόσωπό μου η νύκτα κι εσύ με μια παλιά ρεντιγκότα και ένα μάλλινο καπέλο κρατιέσαι ζεστός πάνω σε ξεχαρβαλωμένες σούστες και ημικύκλια που κάνουν θόρυβο
Αδερφέ μου όλο μακραίνει ο δρόμος για το σπίτι Δεν θα φτάσουμε ποτέ
*
ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΕΣΑ ΒΡΑΖΟΥΝ
-Δεν υπάρχει καλύτερο απ΄ τη φυσική δροσιά!
-Ε, ναι ναι δεν υπάρχει καλύτερο αλλά Τα σπίτια μέσα Βράζουν
-Τα σπίτια μέσα βράζουν Όμως Εγώ Κάθομαι στη βεράντα
*Από τη συλλογή “Η ζωή μισοτιμής”, εκδ. Ένεκεν, Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης 2023.
Έξω περνάει ο παλιατζής. Ο ήλιος χρυσίζει το πάρκο απέναντι. Τα πουλιά εξακολουθούν να τσακίζονται πάνω στο μοντέρνο κτίριο με τους καθρέφτες. Κι οι γέροι φυλακισμένοι στα μπαλκόνια περιφέρουν αργά την απελπισία τους.
*
Το σκοτάδι
Τα πυροτεχνήματα για λίγο φώτισαν τον ουρανό, αφήνοντας πίσω μακριές ουρές που έσβηναν μέσα στη νύχτα. Τι γιόρταζαν άραγε; Έμεινα να φαντάζομαι τα σχήματα. Κι ύστερα κόπασαν τα επιφωνήματα και σκόρπισε ο κόσμος, ο καθένας τραβώντας για το δικό του σκοτάδι.
* Ο μορφασμός
Mνήμη Α. Ευαγγέλου
Παρατηρώ τους μεγάλους ανθρώπους. Πιάνει και σκάβει η κούραση τα πρόσωπά τους. Είναι θλιμμένα τα χαρακτηριστικά τους. Στο στόμα, στα σβησμένα μάτια όπως σταγόνα που γλύφει την πέτρα έχει επιτέλους αποτυπωθεί ο μορφασμός της παραίτησης.
*
Της ουτοπίας
Χωρίς πίσω βλέμματα χωρίς δεύτερες ευκαιρίες χωρίς πια σπατάλες και πικρούς απολογισμούς, Όταν κινήσεις μόνος για τις απέραντες πεδιάδες της ουτοπίας.
*
Στο σκοτάδι
Mε μια λάμψη σβήνει ο κόσμος εκτυφλωτική. Ύστερα όλα παραδίνονται στο σκοτάδι.
*
Ο φθόνος
Όταν τη ρώτησες τ’ όνομά της, σου συστήθηκε ως έμπνευση. Βάλ’ την στο σπίτι, αλλά μην της δώσεις πολύ θάρρος. Το νου σου, μην την πολυπιστέψεις. Πασχίζει να φτάσει την τέλεια πρωταγωνίστρια. Φθονεί μέχρι θανάτου τη σιωπή.
*
Το φεστιβάλ
Βρέθηκα στη μέση του δάσους. Εκείνη την ώρα είχαν φεστιβάλ οι τζίτζικες. Κάθισα και βάλθηκα να τους ακούω. Έλεγαν “εδώ θνητέ είσαι φιλοξενούμενος” Έλεγαν “οι λέξεις σου είναι θόρυβος” Έλεγαν “δεν γνωρίζεις άλλο παρά το σήμερα” Έλεγαν “μείνε αν θες και τραγούδησε μαζί μας.
*
Τυχαιότητα
Αυτό που λες τυχαιότητα είναι στην πραγματικότητα το μπλεγμένο νήμα της ζωής σου. Κάθε του κόμπος κι ένας σταθμός. Σε πάει όλο και πιο μέσα στο λαβύρινθο. Το υποπτεύεσαι βέβαια δεν σε περιμένει εκεί κανένα τέρας άλλο απ’ τον μονότονο χτύπο της καρδιάς σου και της στάλας τον πανάρχαιο ήχο.
*
A, βροχή!
Πόσο, λοιπόν, ακόμη θ’ αργήσεις; Δεν θα μας σπλαχνιστείς; Τους ξεροπόταμους να ξυπνήσεις. Κόασμα βατράχου να ντυθείς. . *«Μετά την ποίηση», ελεύθερη ηλεκτρονική έκδοση, 2023 https://www.openbook.gr/meta-tin-poiisi/
«Η Λαβίνια Σουλτς, το πρώτο μυθιστόρημα της Γεωργίας Διάκου, καταπιάνεται με το ζήτημα της γυναικείας ενδυνάμωσης, μέσω της ηρωίδας του βιβλίου, μιας καλλιτέχνιδας της εποχής των απαρχών του μοντερνιστικού κινήματος.
Στη στιβαρή, γραμμένη με ιδιαίτερη επιδεξιότητα λυρική της πρόζα, η συγγραφέας μετέρχεται κάποιους από τους χαρακτηριστικότερους λογοτεχνικούς τρόπους του φεμινιστικού μοντερνισμού, όπως η ροή συνείδησης, καθώς και άμεσες αναφορές στην εποχή της εμφάνισης του μοντερνιστικού κινήματος (αρχές του 20ου αιώνα), ώστε με τα εργαλεία αυτά να μιλήσει πρακτικά για την κοινωνική θέση των νέων γυναικών του σήμερα. Η Διάκου, ταξιδεύοντας επί τούτου στο παρελθόν, επιδιώκει να αναδείξει ότι οι νέες γυναίκες εξακολουθούν να δίνουν τις ίδιες μάχες που δόθηκαν και εκατό χρόνια πίσω- κυρίως όσον αφορά τον κοινωνικό έλεγχο πάνω στο γυναικείο σώμα, την άρση των έμφυλων περιορισμών και την άνιση κατανομή εξουσίας στην οικιακή/ οικογενειακή σφαίρα.
Αυτό το ξεχωριστό, το απίστευτης δύναμης πεζογραφικό ντεμπούτο της Διάκου, μιλάει με έντονο πάθος για τα γυναικεία δικαιώματα, συνδέοντας το ονειρικό και σουρεαλιστικό του περιεχόμενο με την επιστολική γραφή.
Η Λαβίνια Σουλτς είναι μια λογοτεχνική εξέταση του τι σημαίνει να είσαι νεαρή γυναίκα στο σήμερα, αλλά και του κάτω από ποιους κοινωνικούς μηχανισμούς το γυναικείο σώμα κατακερματίζεται σε ένα σύνολο από σωματικά μέρη, έκαστο από τα οποία ελέγχεται με συστηματικότητα. Μέσα από όμορφα επεξεργασμένες, πλούσιες και συχνά σκληρές εικόνες, το βιβλίο απεικονίζει το πώς η συστηματοποίηση και ο έλεγχος πάνω σε έναν άνθρωπο μοιάζουν, όταν γίνονται αντικείμενο παρατήρησης από έναν εξωτερικό παρατηρητή. Με αυτή την έννοια, αποκαλύπτει την πατριαρχία όχι σαν μια άθραυστη φυσική τάξη πραγμάτων, αλλά ως ένα απλό άθροισμα εξειδικευμένων μηχανισμών ελέγχου- έναν μηχανισμό που με τη σειρά του κι αυτός μπορεί να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη».
Τα πρόσωπα του πάγου / ή ό,τι διαρκεί στη σκιά… χάδια, επιφάνειες τη νύχτα
Η Μεσογείων διαρκεί Οι φίλοι διαρκούν και τα σκονάκια Οι ράγες διαρκούν, τα τρένα όχι
Το πέλαγος διαρκεί και η μήτρα, η στύση όχι Οι φωτογραφίες διαρκούν, τα ποιήματα, τα στριφτά τσιγάρα
Αυτό που δεν εμπορεύεται διαρκεί… οι φυλακές Η θεία λειτουργία διαρκεί… τα στρωμένα χαλιά Τα γόνατα σπάνε, όχι
Τι άλλο διαρκεί
Τα ψεύτικα λουλούδια διαρκούν, και τα αληθινά Η όσφρηση όχι Οι νότες διαρκούν…
Το να είσαι υπέροχη
*
Γυροφέρνοντας (με) τον Ντύλαν
Ωσότου ξεχρεώσεις όλα του πάνω κόσμου τα τσιγάρα θα ‘χουνε καεί Ύμνοι θα γράφονται για την αγάπη και τον έρωτα Μα πες μου, ποιος θα πιστεύει πως ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία
Τίποτε πιο αμείλικτο δεν γνώρισα από την ομορφιά γεννημένη Φθινόπωρο είτε σε κάποιου καλοκαιριού το χείλος ∙ κι ο χρόνος στραφτάλιζε στην πέτρα σαν λεπίδι
Υπερβολές, θα πεις… Ω! πάντα υπερβολές Και οι εκδότες αύριο θα γλείφουνε τα κόκκαλα, ριγμένα στο πλατύσκαλο από χέρι Η αρρώστια συρτή θα κάνει στις οδούς και πες μου, ποιος θα πιστεύει πως ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία
Πες με ονόματα που του ανθρώπου η ανημπόρια, όσους τα φέρανε, τους κράτησε στο πόδι, κι άλλα, όσων ταξίδι φύγανε αγύρτικο από λάθος Κι οι σκύλοι να χορεύουν της νύχτας τον χορό και τα παιδιά να μεγαλώνουν στην πλατεία Λογαριάζεται η αγάπη; Ο θάνατος;
Τέσσερις δρόμους διασχίζεις διαγώνια, σ’ εκείνο το σημείο, το κενό ∙ και οι τρελοί θα σου μιλάνε πάντα με τα μάτια
*
στον Vic Chesnutt
[Πάντα συμβαίνει μια μάχη, κι αν είναι να τσακιστείς καλύτερα κάνε το χορεύοντας]
Η ζωή είναι μάχη σε ανισόπεδο κόμβο Σταματά ή και δανείζεται ρόδες, τρέχει για την επόμενη πόλη σαν κάθε ένα απ’ τα μικρά σύννεφα
Γονατίζω εμπρός στην Αμερική του Γκίνσπεργκ Το γόνατό μου δεν κάνει κρακ Η ξεκαρφωμένη σανίδα στον προθάλαμο δεν κάνει κρακ Ο πόλεμος θερίζει τις πιθανότητες μιας μέρας άξιας να ιστορηθεί
Η πεταλούδα απόψε δεν κάθεται στον ώμο μου, ούτε και πουθενά Χορεύει ολοπράσινη πάνω απ’ το τοπίο, στα μάτια μου μπροστά Θέλει να πει, μην ανησυχείς, η ζωή έχει πλάκα ∙ μαύρες γάτες, ελεήμονες Θεούς, σφυρίγματα τη νύχτα
Στη νιωσμένη δάγνωση των αβάδιστων στίχων μώλωπας άσσος αντραλεύει ψάχνοντας για το όνομα της ασώριαστης φρίκης κείνη η ανάσα πεθυμιά· συνερχόμενος
να κινηθεί συν τοις άλλοις και το όραμα του ορίζοντα στο δικό του. “Κεφαλή ορθή”. Η πύλη του δείκτη τα ζύγια της “τούτο το τάραγμα” σχεδιάζοντας το διάβα του πέρα
κει που προς πιότερο
σε ποιον υπόλοιπο τόπο; συρίζει ο ξαφνικός ορίζοντας “στη λιμνούλα με τα βατράχια γλιστρά η ουρά των καυσαερίων ενός βομβαρδιστικού” και της επιτυχίας η μανούλα στα περιζήτητα κέντρα
the place is jumping
εξαίσια το στόμα χουφτώνοντας κρανίων στο τελείωμά τους – “αχ”. Αλλά έλα διάολε
η απορία της γης για τα εξωτικά που ονειρεύεται μ’ ανοιχτά τα σκέλη λυμένη; μια ζόρικη μέρα χαρά θεούλη όντας ξέστρατος στο οξύμωρο του χαμού στην κατάφαση και σκοτισμένα
στο διάνα τους τα αφάλια ναι
μάννα μου γίνου ένθεα ζουμιά της κι αθεΐα της πόρος της κι ανομία της ναι
βρες κεφαλή χείμαρρε τώρα μέσα τόσα περισσότερα των χειμάρρων σου και των δικών σου συμπάντων έλα και τα κυκλάμινα κι οι αστοχίες και τ’ άδοξα μιλημένα απ’ όλα κι ανατολής και δυτικό το παραπλήρωμα ευλογάει
νά το έδαφος και νά οι παρασυρμένες σκάλες (να των ανεβασμένων μεταλυρών οι κεφαλαιοκέφαλες πιλάλες) (βρεθείτε χνάρια ιεραρχημένα στο χείμαρρο τώρα) – νά τ’ ανέστιο βυζορρώι της ιστορίας και σώπα να
τα ανάκτορα της απορίας
που γλωσσιάζονται και διεκδικούν και ψάλλονται κι αλλάζουν – στο διάνα τους τα αφάλια – και ξαναλλάζουν και χαμός λαβή ζωή ανήκει η φρίκη ζηλεύει ο χρόνος ανήκουν τα μάγια
και τ’ αχ μαζί καθώς πεινά το σαρκοβόρο φόντο της πλώρης πεινά κι η μετρημένη απόσταση ληστής κι όντως των γεγονότων κι άλλα θεριά με διαβήματα τραχιά το αίμα ονομάζεται αρνείται παρορμάει στο διάνα τους τα αφάλια
ανήθικα με τους σπόνδυλους του πιοτού π’ αγριεύουν καθώς ολόβολα θορυβούν για το έμπα της διάχυσης ανάσας στην ανάσα – ύστερα θα καούν τα σάλια δικέ μου
εδώ
κι όχι πιο πάνω από δω που γενναιόδωρα τρέχουν να φτάσουν υγρέ μου τη μάρκα του ουρανού που κάλλιστη σαρώνει και “λίγο ακόμα” και ξέρουμε εμείς λίγο ακόμα σχεδόν
“κατάδικέ μου” –
της περπατημένης απώλειας
που ανανεώνει στη μπόρεση του έργου πάνω ανθρωπιές τα χείλη που κρούουν το συχώριο τους καταγινόμενα με εκείνον που ξέρουμε εμείς
στο βάθρο του όπου οι στέφανοι δεν σταματούν να σώνουν δεν σταματούν να αφρίζουν νομίσματα για έρωτα και ξέρουμε εμείς λίγο ακόμα ποιος μετρημένος θαυμαστός με νόημα τι ξέχειλος εδώ
δεινά και πρώτα γλαυκώνοντας ουράνια τα χέρια
πειστικά: στην αντηλιά μουγκρίσματα δε σταματά να ρίχνει τρομάζουν τα βατράχια σκούζουν στην όρεξη δεν αγνοείται απαντά – τέχνη καλή δεν απαντά λογιάζει ανήκει ο θεός ανήκει ο σκοπός
ψυχοπομπός – δε σταματά
μέσα του να ανήκει
τέχνη μέσα καλή – (αυτομολεί) δε σταματά
καλά τα βολεύει
καλύτερα να βολευτεί στα άριστα μάτια για τα βάθρα ψηλά…
…σχεδόν ψηλά επιδέξια
στο γύρω γύρω όλοι σαν νυχτώνει ο μάγκας με το συγύρισμά του ψάχνοντας για το όνομα της ασώριαστης “αιτίας” κείνη η ανάσα πεθυμιά: μ’ αεροπλάνα που το μίσχο του αγέρα δεν καταφέρνουν μήτε άλεκτη ξαστεριά με κτήματα που άρα τους
στ’ αβάσταχτο η Γυναίκα ιδρωμένη λούζεται. Θα φτιαχτεί θα χρυσωθεί και πάλι θα λουστεί παράξενε της μορφής μου άλλωστε και παρά τους ουρανο-ξύστες μας κόσμος πρόναος και ομφαλοί πιο πρόναοι πάντα – καζάντι
η μανούλα το χάνει το ψάχνει τραγουδισμένος τραγουδά ξεναγεί και τραβιέται (η φλέβα γλυκιά) δε βρίσκει έλεος
στα ανάκτορα νιωσμένη και τραβιέται και λίγο ακόμα και ξέρουμε εμείς – λίγο ακόμα στο γύρω γύρω όλοι
στο όνειρο πως ρίχνεται να βρει φωνή να αναρωτιέται
όνειρο εδώ
γιατί;
*Από τη συλλογή “… ύστερα θα καούν τα σάλια”, εκδόσεις Ηριδανός, Μάος 2010.
To Koskino 