Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που ήταν δυο σπίτια. Ένα κατώτερο κι ένα ανώτερο. Ένα σπίτι που ήταν κι ένα σπίτι που ήθελε να γίνει. Η μισή στέγη με κεραμίδια η άλλη μισή με τσιμεντένια πλάκα.
Η μια είσοδος υπερυψωμένη με τρία σκαλοπάτια μάρμαρο, μωσαϊκό στη βεράντα. Η άλλη, παραδομένη στα νερά της βροχής σε κάθε καταιγίδα έβλεπε την αυλή να χαράζει τα γόνατα. Οι μισοί τοίχοι ασοβάτιστοι και ασβεστωμένοι οι άλλοι μισοί σε χρώμα πλαστικό φυστικί με στάμπες λουλουδάκια.
Σκέφτομαι τώρα πως οι γονείς μου δεν άντεχαν τους χωρισμούς. Πως σ’ αυτήν την καινούρια γειτονιά έχτισαν ένα σπίτι για να ζήσουν κι ένα για να θυμούνται.
[Οικοδόμοι και άλλα]
Σε δέκα οικογένειες εφτά οικοδόμοι δύο ιδιωτικοί υπάλληλοι κι ένας χαφιές που δεν θυμάμαι τη δουλειά του.
Κανείς δεν μπορεί να χωρίσει απ’ αυτό που είναι, παρά μόνο απ’ αυτό που δεν είναι.
Άλλο οικοδόμος, άλλο εργολάβος. Απ’ όσους το κατάλαβαν οι μισοί έγιναν κατασκευαστές. Κάπως έτσι χώρισαν όλα τα σπίτια, οι γειτονιές, η πατρίδα ξανά. Σε μας έμειναν τα καρπούζια ολόκληρα τα καφάσια με τις μπίρες, οι καρέκλες στα πεζοδρόμια στα πλατύσκαλα μοιρασμένες και δίπλα στις εξώπορτες, το ένα κοινόχρηστο τηλέφωνο η μια μοναδική τηλεόραση.
Καθένας χρεώνεται τα δικά του έμαθα αργότερα. Εύκολος τρόπος να ξεχωρίζω αυτό που δεν είμαι.
[Τα τραγούδια]
Θα πω για τον Στράτο. Έπαιζαν τα ραδιοφωνάκια στα συνεργεία στα καφενεία με τ’ απλωμένα χταπόδια τα τραγούδια του. Η μάνα μου τ’ άπλωνε στην αυλή παρέα με την μπουγάδα. Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς ο κερδισμένος στα χαρτιά μας ξεσήκωσε για τη Νεράιδα. Ο Στράτος ίδιος όπως στα εξώφυλλα. Γαρδένιες και σπασμένα πιάτα ανάμεσα στα τραγούδια Και τα τραγούδια έγιναν άλλα. Τα τραγούδια ήταν δυο. Όσα αγαπούσα ήταν ρεφενέ μα στη Νεράιδα πλήρωνε ο καθένας τα δικά του.
*Από τη συλλογή “Θα γίνουν όλα με τα μάτια ανοιχτά”, Εκδόσεις Βακχικόν, Ιούλιος 2024.
Georgia Diakou (1995) was born and raised in Karditsa. She graduated from the Department of History and Archaeology (2017) and she is a senior student of the Drama Department of the Aristotle University of Thessaloniki with major in direction. She has published the poetry collection What is seen in the light looks familiar to me (Thraka, 2022), nominated for the Yannis Varveris Award of the Hellenic Authors’ Society, she has co-authored with Melina Apostolidou the play The city put its people on the benches and swallowed a mint (Vakhikon, 2022), and the novella Lavinia Schulz (Thraka, 2024). She has also published poems in print and online literature magazines and writes in her blog https://sociallubricant.espivblogs.net/.
Your latest writing venture Lavinia Schulz (Thraka, 2024) deals with the issue of female empowerment, through the heroine of the book, an artist from the early days of the modernist movement. Tell us a few things about the book.
Lavinia Schulz was a great modernist figure, actress, dancer, visual artist. She created and lived in an unconventional way for her time. She was a pioneer and became famous years after her death. She committed suicide after killing her partner Walter Holdt.
I came into contact with her by chance. I am studying at the Theatre Department of the Aristotle University of Thessaloniki – a department with majors in acting, directing, stage design, dramaturgy, a tremendously comprehensive school of theater education by the standards of the country – and that’s where I first learned about Lavinia. I came upon her during the stage design courses. I started studying images of her trying to visually understand what she was doing and how. I kept doing so and I gradually started to shift from the artwork to the woman, a femininity of the early last century. The little information we know about her ignited my interest even more. I started writing the first paragraph on a Monday night and continued to do so by answering questions the process itself posed to me.
It is a book that attempts to map femininity within patriarchal structures. Through the heroine’s inner view of her world, the systems in which she is entangled and the ways in which she exists within them are revealed. Furthermore, it was important for me that this book wouldn’t take a fictional biography turn, but rather raise issues of the broader context of that era through the fragmentary references to the historical events of Germany during the Weimar Republic, as well as issues of the present through the dialogue between Lavinia and myself. Finally, it is a book dedicated to my girlfriends, without whom I would not have been able to share and observe what it means to be a femininity in the present.
How could literature be used to deal with major social issues such as patriarchy, women’s rights, gender violence, etc?
Literature is a metaphor of the world. Long narratives are now a thing of the past. Instead, we experience a world of fragments. (Post)capitalism is hurting us. The new right, reactionary movements, the rise of neo-fascist movements are present in our daily lives. At the same time social struggles are active; feminist movements, movements for the rights of LGBTIQA+, anti-racist, labour movements.
Literature, initially literature written by femininities, attempts to record our own narratives. Literature has power and can display social issues given that it takes place within society. Even if you don’t write realistically your work constitutes a reflection of the historical moment and circumstance you are experiencing. We live in a patriarchy where gender violence is an everyday phenomenon. In Greece, in particular, there have already been 4 femicides in 2024, while in places of the world such as the US and Poland the right to self-determination of women’s bodies and termination of pregnancy is in question.
The position we have in the world, our gender, our class, our privileges, are the identities we start writing from. We don’t write about them, we are them and what we are passes into literature. Then the work leaves our hands and reaches readers open to interpretation in the multiplicity of eyes that read and perceive the world through the prism of literature.
Your poetic language becomes surrealistic at times, while it is characterized by a certain unfamiliarity and experimentation. What role does language serve in your writings?
Language is a tool that changes. We can no longer speak of a single language; language is a multiplicity used in different ways. In literature language is your matter, which is shaped historically while its use undergoes social transformation. Unfamiliarity and experimentation are constituent parts in writing; they are ways to exist in language and create a new realm of possibilities by sharpening my toolbox, by moving into terrifyingly unexpected areas myself (as my favorite Clarice Lispector writes on the book The hour of the Star). Language is potential.
How does your poetry converse with the world it inhabits? Could it be used to imagine what could be radically different realities?
Poetry is the real reality, given that it constitutes the transmuted recordings of the world within us. Literature can both transform reality and create a new one. To imagine and implement, at least at an imaginary level, new realities, new ways of being, new social structures and relationships opens up a vast field of possibilities. Imagination is the first pillar of action. When we can imagine how the world can change, we are one step closer to making it happen.
Which are the main challenges new writers face nowadays in order to have their work published? What role do social media play in the way people read and write? How is language affected in this respect?
The publication of a book is inextricably linked with the book market, a financial sector governed by profit, advertising etc. What comes first is the struggle of the subject who writes with herself and her material. Do I want to share what I write? Do I want to call myself a writer? With all the responsibility that such an identity carries both towards myself and society?
Social media play a major role especially in the dissemination of literature. I read many poems on Facebook every day and I myself post on social media the project my sweet dinosaur, hybrid auto-fiction texts – so far 54 in number – along with photos. The screen gives you a feeling closer to the printed word; by posting on social media you take the necessary distance from your writing, which enables you to edit it at the same time.
I believe that people have access through the internet to different kinds of writing and thus the ability to read enough worthwhile stuff to get in touch with how young people write. I don’t know if language is affected in the process. It is certainly shared, commonly used and transformed. Yesterday I was saying to my sister “think how much we use texting. You write to your friends. You don’t call them anymore. It’s your typed words that bring your relationship in dialogue through messenger.”
How do young writers relate to world literature? Where does the local and the national meet the global and the universal?
I have been working as a waitress (among other things) for years now. I have come to realize how almost all the time I am serving coffee and drinks I have the poetry foundation website open and read a poem every time I have a spare moment. Colleagues, bosses, customers think I’m scrolling down the instagram. This little workplace escape has offered me incredible moments. It was in one such circumstance that I first read Natalie Diaz.
I often think about the limits of language; the extent to which literature is defined by a national language. I write in Greek, a language that is far from widespread. Nowadays, the literary canon is dictated by the English language, the most widespread language in the world. I thus start from a locality defined by my Greek language and my life in Greece attempting to develop through reading and writing my relation to the global and the universal. The universal, however, is the veil within which every locality and language falls. Language is not the limit, it is the vehicle. Literature produces works in different languages that converse with each other and are contiguous in terms of both content and form, narrative techniques and style.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ Της σήραγγας η μαύρη τρύπα με ρουφά. Μεταφορά ενέργειας. Δεν ξέρω αν θα λιώσω ή αν εξέλθω ζωντανός σε σύμπαντα παράλληλα.
Ξανά στο φως. Ξανά στο ίδιο άγχος της πηχτής, απόκοσμης ροής, ξένης ροής παράλληλων σωμάτων.
Είναι σαφές. Υπάρχουν κι άλλα σύμπαντα. Επακριβώς παράλληλα.
*
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΦΩΛΙΑ
Παρακαλούνται οι επιβάτες μέχρι την ολοκλήρωση της συντήρησης στις πυροσβεστικές φωλιές να αποφεύγουν σφιχτούς εναγκαλισμούς, ασπασμούς γαλλικούς, σπινθήρες πυρερωτικής φωλιάς. Κίνδυνος πυρκαγιάς.
Ζούσα στις παρυφές της πόλης σαν φανοστάτης που τη λάμπα του κανείς δεν αλλάζει. Ιστοί αράχνης συγκρατούσαν τους τοίχους, και ο ιδρώτας τα σφιχτοπλεγμένα χέρια μας. Έκρυβα το αρκουδάκι μου σε εσοχές χοντροφτιαγμένων πετρότοιχων κι έτσι το έσωζα από τα όνειρα. Μέρα νύχτα ζωντάνευα το κατώφλι επιστρέφοντας σαν μέλισσα που πάντα επιστρέφει στο προηγούμενο λουλούδι. Ήταν καιρός ειρήνης όταν έφυγα από την πατρίδα: το δαγκωμένο μήλο δεν είχε μαυρίσει, στο γραμματόσημο ένα παλιό ερημωμένο σπίτι. Από γεννησιμιού μου μεταναστεύω σε γαλήνια μέρη και τα κενά κολλημένα κάτω απ’ τα πόδια μου όπως το χιόνι που δεν γνωρίζει αν ανήκει στη γη ή στον αέρα.
*
Σκιές μάς προσπερνούν
Θα συναντηθούμε μια μέρα, όπως ένα χάρτινο καραβάκι και ένα καρπούζι που παγώνει στο ποτάμι. Η αγωνία του κόσμου θα μας συντροφεύει. Οι παλάμες μας θα κρύβουν τον ήλιο και θα πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο κρατώντας φανάρια. Μια μέρα, ο άνεμος δεν θα αλλάζει κατεύθυνση. Η σημύδα θα ρίχνει τα φύλλα της στα παπούτσια μας στο κατώφλι της πόρτας. Οι λύκοι θα κυνηγούν την αθωότητά μας. Οι πεταλούδες θα αφήνουν τη σκόνη τους στα μάγουλά μας. Μια ηλικιωμένη θα αφηγείται ιστορίες για εμάς στην αίθουσα αναμονής κάθε πρωί. Ακόμα κι αυτό που λέω τώρα έχει ήδη ειπωθεί: περιμένουμε τον άνεμο σαν δυο σημαίες σε ένα σύνορο. Μια μέρα κάθε σκιά θα μας προσπερνά.
Των χεριών σου οι τυφλοί μηχανισμοί πάνω στα φρικιώντα στήθη μου οι αργές κινήσεις της παραλυτικής σου γλώσσας στα παθητικά μου αφτιά μέσα πνιγμένη όλη μου η ομορφιά στα ορφανά από ίριδες μάτια σου ο θάνατος μες στην κοιλιά σου που τρώει τον νου μου όλα ετούτα εδώ με κάνουν δεσποινίδα αλλόκοτη ξένη
*
Προσκαλέστε με να περάσω τη νύχτα στο στόμα σας
Προσκαλέστε με να περάσω τη νύχτα στο στόμα σας διηγηθείτε μου των ποταμών τα νεανικά χρόνια ζουπήστε τη γλώσσα μου πάνω στο γυάλινο μάτι σας δώστε μου για τροφό την κνήμη σας και ας κοιμηθούμε μετά του αδελφού μου εσείς αδελφέ γιατί τα φιλιά μας εμάς πεθαίνουν απ’ τη νύχτα πιο γρήγορα
*
Φύτεψα ένα χέρι παιδικό
Φύτεψα ένα χέρι παιδικό ωχρό απ’ το βαθύ σαράκι που το τρώει στον κήπο μου με τ’ ανθισμένα δέντρα το καταχώνιασα στο δυσωδέστατο χώμα το πότισα το κλάδεψα το ονομάτισα γιατί ήξερα ότι σε τούτον τον τόπο θε να βλαστήσει μια παρθένα μια παρθένα απαστράπτουσα από φως και από ζωή μια νέα πίστη στα παλιά τα μέρη μέσα
“Δεν ήμουν απ’ τα κορίτσια που κάναν καλό γάμο” συναντηθήκαμε ξανά στην ίδια διαδρομή τι άσχημοι που είναι οι δρόμοι αυτής της συνοικίας πλαισιωμένοι από γκριζοπράσινα κυβικά παραλληλισμοί κάθετοι κι οριζόντιοι. Η οδός Ηλιουπόλεως κατακτήθηκε από επιπλοποιούς και μηχανικούς ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Η κυρία Πασπάτη σταυροκοπιέται κάθε φορά που περνάμε μπροστά από φαρμακείο. Ήταν απ’ τα κορίτσια που κάναν καλό γάμο μα δεν της φαίνεται, ρευματισμών ένεκεν. Πάνε παρέα κάθε απομεσήμερο στα ιαματικά της λίμνης. Απολαμβάνουν τη διακοπή οικιακής ρουτίνας. Για ένα εικοσαήμερο γεύονται άλλης επανάληψης την Τάξη
Σ’ έχω αποχαιρετίσει πολλές φορές Έρμαιο το χέρι μου της κάθε απόστασης. Της όλο και μεγαλύτερης διάστασης του χωρισμού μας. Πού θα βρεθώ στο τέλος τόσων αποχαιρετισμών; Στο κενό των παράθυρων η νεόκοπη άνοιξη προσθέτει φως και νοερούς κήπους. Εκείνους του κάστρου και των υποκρισιών. Των κυπαρισσιών και των ίσκιων. Πού θα βρεθώ στο τέλος όλων των υπολογισμών μας; Πως δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει ο τρόπος. Η βαθύτερη φύση των φύλλων κρύβει τον τόπο των συναντήσεών μας. Στον περιποιημένο μας λαβύρινθο τόσων συνεχών αποστάσεων από το ίδιο πάντα σημείο του Κόσμου.
τότε θά ‘ρθω εσύ θα μιλάς για τη Μάγα κι εγώ για την πόλη τους νεοπτωμαίους και τους αναλώσιμους τη φθορά της πίσσας και την πόλη που τ’ όμορφο σηκώνει κεφάλι όταν όσοι την πληγώνουν φεύγουν
(2017)
Honey Bee ψηφιακό κολάζ, 2017
ας το πούμε: του Σαββάτου
για να γίνει το 80 πιο τρυφερό θάρθει έπειτα η μνήμη και θα σε αφαιρέσει πουλί πεδινό κορίτσι του άστρου των Κυθήρων να σε περάσει ο άνεμος στη γη του παρόντος ένα περιστέρι γυμνωμένο στα σάρκινα νύχια μαστροπών και πληγωμένων θυτών που σπλάχνα ορέγονται ζεστά κι αίματα αχνιστά θυσία στην σφίγγα των οδών του κέρδους κάποιο πρωινό που η γιορτή θα μοιάζει μνημόσυνο πάνω στην ανοιγμένη σου κοιλιά κορίτσι περιστέρι
Ένα φεγγάρι φυματικό, Κίτρινο, χλομό Σκέπασε ολόκληρη τη νύχτα. Γεύση πικρή, θλίψη Τα δύσκολα χρόνια της νιότης φευγάτα Τα δύσκολα χρόνια που έρχονται Αβέβαια και θλιβερά. Ίσως και καταστροφικά. Μόνη λύση η φυγή. Αλλά για πού; Οι δρόμοι κλεισμένοι από καιρό Κι εγώ μονάχος στη μέση του πελάγους Σε βάρκα δίχως κουπιά Μονάχος, απελπιστικά μονάχος. Να πετάξεις; Δεν γίνεται. Κομμένα τα φτερά. Άλλωστε πού να πας; Και γιατί; Όλοι οι δρόμοι αδιέξοδοι λοιπόν, Φραγμένοι, για πάντα κλειστοί. Υπομονή! Υπομονή! Υπομονή!
* Ο ΚΥΚΛΟΣ
Πόσο μικραίνει ο κόσμος που γνωρίζω! Μέρα με τη μέρα χάνεται! Οι άνθρωποι που ξέρω δεν υπάρχουν πια Φεύγουν δια παντός ο ένας μετά τον άλλο. Σε λίγο θα ζω ανάμεσα σε ξένους, Η πατρίδα μου θα γίνει ξένη παντελώς. Κι εγώ τι κάνω τότε; Και κάθε φορά που ακούω Τον πένθιμο τον ήχο της καμπάνας Συλλογίζομαι αμέσως, όπως κάποτε και ο Χεμινγουέι Πως κάποιος φίλος έκλεισε τον κύκλο του για πάντα Και ήρθε η ώρα για να κλείσει κι ο δικός μου. Το αναπότρεπτο της μοίρας μας.
*Από την εκτός εμπορίου συλλογή “Πυροβάτες και τεχνουργοί”, 2024.
Η σημερινή αναζωπύρωση του υπερρεαλισμού στον αραβικό κόσμο είναι μια επαναστατική εξέλιξη υψίστης σημασίας, που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η στρατηγική της απεριόριστης φαντασίας είναι πάντα και αναγκαστικά παγκόσμια.
Δημοσιεύουμε εδώ σε αγγλική μετάφραση ένα μανιφέστο στο οποίο οι Άραβες σύντροφοί μας εκφράζουν τον ξεκάθαρο παρεμβατικό τους προσανατολισμό, ο οποίος ορίζεται με σαφήνεια σε σχέση με το συγκεκριμένο πολιτικό και πολιτισμικό τους υπόβαθρο.
Το Αραβικό Υπερρεαλιστικό Κίνημα ανασυγκροτήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά οι ρίζες του ανάγονται στα μέσα της δεκαετίας του ’30, όταν ο Αιγύπτιος ποιητής και θεωρητικός Georges Henein (ο οποίος προσχώρησε στο κίνημα το 1934 ως φοιτητής στο Παρίσι) και ο Αιγύπτιος ζωγράφος Ramses Younan,. εισήγαγαν τον υπερρεαλισμό στο Κάιρο. Μαζί με αρκετούς άλλους διατήρησαν μια εντατική συλλογική δραστηριότητα που διήρκεσε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, όπως καταδεικνύεται σε πολλά βιβλία και φυλλάδια και στις επιθεωρήσεις Art et liberte, El Tattwor, La Seance continue και Le Part du Sable.
Οι Αιγύπτιοι υπερρεαλιστές, οι οποίοι αποτελούσαν επίσης τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς, οργάνωσαν την Ομάδα Art and Liberty ως απάντηση στο Μανιφέστο των Μπρετόν/Τρότσκι για μια ανεξάρτητη επαναστατική τέχνη, το οποίο ανακοίνωσε τη δημιουργία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ανεξάρτητων Επαναστατών Καλλιτεχνών (Federation of Independent Revolutionary Artists – FIARI). Αυτή η ομάδα του Καΐρου παρήγαγε ένα περιοδικό και φυλλάδια και διοργάνωσε αρκετές εκθέσεις. Ήταν το πιο ενεργό και μακροβιότερο τμήμα της FIARI, που διήρκεσε αρκετά χρόνια μετά τη διάλυση της μητρικής οργάνωσης.
Ο Georges Henein (1914-1973), μια από τις μεγαλύτερες μορφές του κινήματος, συνεργάστηκε εκτενώς σε διεθνείς υπερρεαλιστικές εκδόσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Έγραψε το «Μήνυμα από το Κάιρο προς τους ποιητές στην Αμερική» που εμφανίστηκε στον υπερρεαλιστικό αριθμό του View το 1940. Για λόγους που δεν είναι απολύτως σαφείς, αποσύρθηκε από τη συλλογική δραστηριότητα γύρω στο 1950, προτιμώντας να συνεχίσει τις έρευνές του στη μοναξιά. Ωστόσο, δεν ήταν σε καμία περίπτωση αποστάτης- το μεταγενέστερο έργο του ήταν σε πλήρη συμφωνία με τις υπερρεαλιστικές φιλοδοξίες.
Η ευαισθησία του Henein για τα πολλά και εκτεταμένα προβλήματα της ανθρώπινης έκφρασης στη μεταπολεμική περίοδο και η βαθιά επαναστατική του ακεραιότητα, προσδίδουν σήμερα στο σύνολο του έργου του μια ιδιαίτερη σημασία για τους υπερρεαλιστές όλων των χωρών, και κυρίως, φυσικά, για τον A.K. El Janaby και τους συντρόφους του, οι οποίοι είναι με την κυριολεκτική έννοια οι συνεχιστές της προσπάθειας που ξεκίνησαν ο Georges Henein και ο Ramses Younan.
Οι Άραβες υπερρεαλιστές έχουν παράγει πολλά κείμενα και φυλλάδια, μεταξύ των οποίων και μια σημαντική κριτική της σύγχρονης αρχιτεκτονικής από τον Maroin Dib. Το 1973 πρωτοστάτησαν στην προετοιμασία ενός συγγράμματος, με τίτλο «Ενάντια στις εθνικιστικές ψευδαισθήσεις, για τη διεθνιστική εναλλακτική λύση», το οποίο αντιτίθεται σε κάθε μορφή εθνικιστικού σοβινισμού και καλεί στην ανατροπή όλων των κατεστημένων καθεστώτων στη Μέση Ανατολή. Προέτρεπε την ενοποίηση του προλεταριάτου όλων των αραβικών χωρών, καθώς και του Ισραήλ, στη βάση της σοσιαλιστικής επανάστασης, «θεμελιωμένη στην εξουσία των εργατικών και αγροτικών συμβουλίων». Το κείμενο αυτό υπογράφηκε από την Ισραηλινή Σοσιαλιστική Οργάνωση (Matzpen), την αραβική ομάδα «le pouvoir des conseils» και την αλγερινή ομάδα για τη διάδοση του μαρξισμού.
Το περιοδικό των Αράβων υπερρεαλιστών, Le Desir libertaire, το οποίο περιγράφουν ως «το αραβικό ισοδύναμο του Arsenal», έχει προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις στον αραβικό τύπο. Λόγω του έντονα επαναστατικού χαρακτήρα του, αντιεθνικιστικού και αντιθρησκευτικού, απαγορεύεται από τα ταχυδρομεία και τα βιβλιοπωλεία σε όλες τις αραβικές χώρες (παράγεται στο Παρίσι από εξόριστους).
Σε μια πρόσφατη επιστολή του, ο A. K. El Janaby σημειώνει την πρόθεσή του να εκδώσει μια αραβική έκδοση του μανιφέστου «Φάρος του Μέλλοντος», το οποίο προλογίζει το υπερρεαλιστικό τμήμα της Ανθολογίας City Lights.
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, 1975:
Με αηδία σπρώχνουμε στην άκρη τα κατακάθια της επιβίωσης και τις φτωχές ορθολογικές ιδέες που γεμίζουν τα σταχτοδοχεία των διανοουμένων.
1) Υποκινούμε τα άτομα και τις μάζες να απελευθερώσουν τα ένστικτά τους ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης – συμπεριλαμβανομένης της καταπιεστικής «λογικής» της αστικής τάξης.
2) Οι μεγάλες αξίες της άρχουσας τάξης (πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία, σχολείο, στρατόπεδα, εκκλησίες, τζαμιά και άλλες σαπίλες) μας κάνουν να γελάμε. Με χαρά κατουράμε πάνω στους τάφους τους.
3) Φτύνουμε την πατρίδα για να πνίξουμε μέσα της τους καπνούς του θανάτου. Πολεμάμε και γελοιοποιούμε την ίδια την ιδέα της πατρίδας. Το να επιβεβαιώνει κανείς την πατρίδα του είναι σαν να προσβάλλει την ολότητα του ανθρώπου.
4) Ασκούμε την ανατροπή 24 ώρες το 24ωρο. Διεγείρουμε σαδιστικές ορμές εναντίον όλων όσοι έχουν καθιερωθεί, όχι μόνο επειδή είμαστε οι εχθροί αυτής της νέας πέτρινης εποχής που μας επιβάλλεται, αλλά κυρίως επειδή μέσα από την ανατρεπτική μας δραστηριότητα ανακαλύπτουμε νέες διαστάσεις.
5) Δηλητηριάζουμε την πνευματική ατμόσφαιρα με το ελιξίριο της φαντασίας, ώστε ο ποιητής να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του πραγματοποιώντας τον ιστορικό μετασχηματισμό της ποίησης:
α) από τη μορφή στην ύλη,
β) από απλές λέξεις που κρέμονται σε ράφια χαρτιού σε επιθυμητή σάρκα της φαντασίας που θα απορροφήσουμε μέχρι να διαλυθεί ό,τι χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα.
Ο υπερρεαλισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πραγμάτωση αυτής της υπερπραγματικότητας.
6) Θα ανατινάξουμε τα τζαμιά και τους δρόμους με το σκάνδαλο του σεξ που επιστρέφει στο σώμα του, ξεσπώντας στις φλόγες σε κάθε συνάντηση – μυστικό μέχρι τότε.
7) Απελευθερώνουμε τη γλώσσα από τις φυλακές και τα χρηματιστήρια της καπιταλιστικής σύγχυσης.
Είναι φανερό ότι η σημερινή γλώσσα, αντί να είναι μια αγωνιστική δύναμη στη διαδικασία του κοινωνικού μετασχηματισμού και ένα λεξιλόγιο επαναστατικής επίθεσης, είναι μόνο ένα πειθήνιο λεξιλόγιο υπεράσπισης που έχει συσσωρευτεί στην αποθήκη του ανθρώπινου εγκεφάλου με έναν στόχο: να βοηθήσει το άτομο να αποδείξει την πλήρη υποταγή του στους νόμους της υπάρχουσας κοινωνίας – να το βοηθήσει ως δικηγόρος στα δικαστήρια της καθημερινής πραγματικότητας (δηλαδή της καταστολής). Ο υπερρεαλισμός εισβάλλει βίαια σε αυτό το άθλιο θέαμα, εκμηδενίζοντας όλα τα εμπόδια στην «πραγματική λειτουργία της σκέψης» (Andre Breton).
Όταν γράφουμε, η μνήμη μας ξερνάει αυτή τη γλώσσα από τον παλιό κόσμο. Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η γλώσσα μας γίνεται ικανή να αναδημιουργήσει τη γλώσσα στα βάθη της επανάστασης.
Ο υπερρεαλισμός μας σηματοδοτεί την καταστροφή αυτού που αποκαλούν «αραβική πατρίδα». Σε αυτόν τον κόσμο της μαζοχιστικής επιβίωσης, ο σουρεαλισμός είναι ένας επιθετικός και ποιητικός τρόπος ζωής. Είναι η απαγορευμένη φλόγα του προλεταριάτου που αγκαλιάζει την επαναστατική αυγή – επιτρέποντάς μας να ξαναβρούμε επιτέλους την επαναστατική στιγμή: την ακτινοβολία των εργατικών συμβουλίων ως μια ζωή που λατρεύεται βαθιά από αυτούς που αγαπάμε.
Ο υπερρεαλισμός μας, στην τέχνη όπως και στη ζωή: διαρκής επανάσταση ενάντια στον κόσμο της αισθητικής και άλλων ατροφικών κατηγοριών- η καταστροφή και η υπέρβαση όλων των οπισθοδρομικών δυνάμεων και αναστολών.
Η ανατροπή κατοικεί στον υπερρεαλισμό με τον ίδιο τρόπο που η ιστορία κατοικεί στα γεγονότα.
Maroin DIB (Συρία), Abdul Kadar EL JANABY (Ιράκ), Faroq EL JURIDY (Λίβανος), Fadil Abas HADI (Ιράκ), Farid LARIBY (Αλγερία), Ghazi YOUNIS (Λίβανος)
22/7/2009
*Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Arsenal: Surrealist Subversion αρ. 3, 1976, συμπεριλαμβανομένου του Μανιφέστου του Αραβικού Σουρεαλιστικού Κινήματος, 1975.
To Koskino 