Όταν το μπλε ριγέ αρχίσει τον Σεπτέμβριο
σκιρτώ που έμεινα με το τετράδιό μου,
το σπίτι στην ακροθαλασσιά
μας ρίχνει απουσία, θραύσματα ασβέστη,
κι αναζητώ τα μπλε παραθυρόφυλλα,
να γυρίσω μια σελίδα στα βότσαλα,
σχήμα στρογγυλό τα γράμματα δεν έχουν,
αφημένα φθινόπωρα
από φρέσκο χυμό και μάγουλο μετά τον ύπνο
πέφτουν στα μικρά κενά,
κοινοί σε νέα ημερολόγια οι δρόμοι μου
να αφουγκράζομαι απορίες στο λυκόφως,
η γη με τους φιδίσιους ελιγμούς
έχει την προσοχή μου,
χώμα, σκέψη η πλαγιά όλη,
το καφετί πορτοφόλι πίσω από ένα θυμάρι
μιλάει μέσα από την σκόνη του αλάνθαστου.

Έχω ένα σκυλί μέσα στο κεφάλι μου
που τις νύχτες κλαίει ή αναπολεί
δεν γνωρίζω
δεμένο γύρω από μια σιδερένια πίκρα
ξεδιψά σε μια σκουριασμένη κατσαρόλα
με στάσιμα όνειρα
και να κοιμηθώ δεν μ΄ αφήνει.

Πλησιάζουν τ΄αδέσποτα
έξω από τον φράχτη
και πουλάνε μαγκιές
μα αν είχε μακρύτερη αλυσίδα
θα τους έσπαγε τα κεφάλια
μονάχα μια φορά να έβγαινε εκτός.
Και στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του
δένοντας τα πόδια του
δείχνοντας τα δόντια σε εκείνους
που τα κόκαλά τους δεν μπορεί να σπάσει.
Ανήμπορος ύστερα σκάβει θυμωμένος
έναν λάκκο, κάθεται μέσα
και αρχίζει να κλαίει ή να αναπολεί.

Έχω ένα σκυλί μέσα στο κεφάλι μου.
Τη μέρα κοιμάται σαν παιδί
Καθώς το πλημμυρίζει ένα όνειρο
τρέμει σε πελάγη ευτυχίας
μέχρι η νύχτα να ξαναρθεί.

*Από τη συλλογή “Το σκυλί μέσα στο κεφάλι μου”, εκδ. Κοινωνία των (δε)κάτων, Φεβρουάριος 2024.

Να, σφυριές οι μαργαρίτες ορμούν στον ήλιο, ωσότου ο ήλιος να
καταλυθεί κι ο θάνατος δεν θα ’χει πιά εξουσία 
                                         Ντύλαν Τόμας
 
 Αναθαρρεύουν
 τον χαροκαμένο άνθρωπο
 στο νεκρό τοπίο
 αψηφώντας τον κίνδυνο της ζωής τους
 Στολίζουν άφοβα κρανίου τόπο,
 ταγμένα ακόμη και να σκηνοθετούν
 την ελπίδα,
 όταν τη ρημάζει ο πόλεμος
 Μάντεις καλών ειδήσεων
 το όνειρό τους
 Σημαίες ανακωχής να γίνονται
 και όχι παράδοσης
 Εγγυητές ζωής
 σε ώρες ολέθρου
  
Τα λουλούδια

Πάρε ένα αντικείμενο
Ένα οποιοδήποτε αντικείμενο.
Μάθε να σου αρέσει.
Κτίσε με αυτό,
πάνω σ’ αυτό,
κάτω απ’ αυτό,
δίπλα σ’ αυτό,
σ’ ένα δίκτυ φαντασιακό.
Και νιώσε κενός.
Σαν φερθεί απλώς σαν τέτοιο
αντικείμενο που είναι.

*Από τη συλλογή “υποθαλάμια”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2022.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΩΔΙΑΣ

αφιερωμένο του ποιητή Μιχάλη Πιερή

βρόμικη πόλη περήφανη απ’ τα σπλάχνα της χαλασμένη γυναίκας αιδοίο που στέρεψε ποιους χυμούς να ζητήσεις άγριο το αγόρι πισωγυρίζει μέσα του να γνέφεις τ’ ανέμου νευρικά αφήνοντας γράμματα λέξεις ασυνάρτητα σχιζοφρενείς δολοφόνοι συναντούν σχιζοφρενείς ποιητές στα άδυτα μπορντέλου χειρουργείου μιας μεγάλης πουτάνας που είναι ξαφνικά η μάνα τους φορώντας παλιόρουχα μιας άλλης γιορτής μυρίζοντας κραιπάλη αίμα σφαγμένου γουρουνιού σαπίλα φρονιμίτη στην κηδεία γλυκού οδοντογιατρού θεραπευτή όσες κραυγές ακολουθούν φέρνουν το μανδραγόρα που απομένει να γευτεί ένας νευρικός στιχοπλόκος λίγο πριν την αυτοκτονία της ηλικίας του αίφνης θανατικό το καλοκαίρι σαλτάρει στο ποίημα κι αγκομαχώντας αφυπνίζεται περαστικές γυναίκες σημαδεύουν σωστά ανατινάζοντας το στόχο στο κέντρο κύκλος σε κύκλο με η ουρά του παραθεριστή

LOS ROSTROS DE UNA PARODIA

dedicado al poeta Mijalis Pierís

sucia ciudad orgullosa de sus vísceras estropeada de la mujer pubis que se agostó los humores de quién pedirás salvaje el vástago retrocede para que dentro de él saludes al viento nerviosamente dejando letras palabras incoherentes esquizofrénicos asesinos se encuentran con poetas esquizofrénicos en los santuarios de un burdel quirófano de una gran puta que es de repente su madre que lleva puesta ropa vieja de otra fiesta oliendo a libertinaje sangre de un cerdo inmolado podredumbre de una muela del juicio en el funeral del dulce dentista terapeuta todos los gritos que vienen a continuación traen la mandrágora que queda por saborear un nervioso coplero un poco antes del suicidio de su edad de repente mortal el verano brinca hacia el poema y resollando se despierta mujeres que pasan señalan correctamente haciendo saltar por los aires el objetivo en el centro círculo en con círculo la cola del veraneante

*Antología bilingüe / Δίγλωσση ανθολογία. Traducción / Μετάφραση: de Mario Domínguez Parra, Ediciones de «La Isla de Siltolá», Sevilla (España), 2017, p. 96-97.

Δεν πρόσεξε,
ίσως και να μην το κατάλαβε
απλά συνέχισε να κόβει
πέρα απ’ τη φλούδα των αχλαδιών
τα χέρια της.
Το αίμα κύλησε ήσυχα
απ’ τις γραμμές της τύχης
της ζωής, του έρωτα
στο νεροχύτη
και στροβιλίστηκε
ανάμεσα στα άπλυτα πιάτα
και τα αποφάγια
Η γάτα της ανήσυχη
έτρεξε κοντά της
και με συμπόνια ειλικρινή
έγλειψε τα τραύματά της
ενώ εκείνη
για μια σύντομη
μια ακαριαία στιγμή
είδε τον εαυτό της
μέσα απ’ τα γυάλινα μάτια
ξένο
μες σε βρώμικο κλειδί φυλακισμένα
οροφή δίχως ανατολή
στο πάτωμα μικρά σκαθάρια
στο νεροχύτη η σκοτεινή λίμνη
που μέσα της μουλιάζει τα χέρια της
και τώρα αστράφτει στεφανωμένη από
πάχνη λευκή, απολυμαντική
Απ’ τον βυθό της
αναδύονται πανσέληνα, ολόασπρα φεγγάρια
σκέφτηκε,
να τελειώνει σήμερα τουλάχιστον
με τα πιάτα.

*Δημοσιεύτηκε στο “Τεφλόν” Νο 2, Φθινόπωρο-Χειμώνας 2009-2010.

Δεν έχω τι να σου γράψω· οι
λέξεις ελευθερώθηκαν από μένα, πίσω
από εκείνο το βουνό

που τ’ ανεβαίνουν οι θελήσεις μου
για να βάλουν τη σημαία τους
στην κορυφή του, μα

κάτω από την περπατησιά τους δεν
ανθίζει τίποτε, τα ξερόχορτα σπάνε
και με ξεκουφαίνουν

οι μνήμες μου ανασύρουν μια φωτιά
στα περιβόλια της Μαρτιάς
κι ο Χριστός σταυρώνεται μπροστά μου

καθώς βάζω την ελιά στο στόμα μου
ή όταν σηκώνω το φουστάνι μου
κάτω από τον πιο γέρικο κορμό
για να με πάρεις

δοκιμάζομαι κι αργοπεθαίνω
από τη δύναμη του ελέους
μην πιστεύεις τίποτε, ψιθυρίζεις στο αυτί μου,
μόνο εγώ σ’ αγαπώ

τα χέρια, αυτά τα χέρια δεν τα κατάλαβα ποτέ
τραγουδώ από μέσα μου την αφή
με ριγώ, με ζεσταίνω
κάθε τώρα με ετοιμάζω για σένα

και στο στήθος μου χορεύει ένας σταυρός,
από τότε που με βαφτίσανε
με το όνομα, ύπαρξη,
ας είναι οι λέξεις αγύριστες, δικές μου
σε ξένο τόπο

1
It’s fucking odd to know you’re also just
another person. Makes sense, I guess.
You too drink cold Milo and spill coffee

on whites. You too write bad poems
and read better ones. You too sing off-key
in the shower and totter off-kilter

after three glasses of wine. You too
walk beside me, glancing up
into sun-glittered tree, squinting

to see the culprit:
a lone lorikeet, screeching.

2
It’s fucking odd to know you’re also
attracted to me. I mean, I like me
but how the fuck did we get to the point
where you like me too? We both drink
cold beers and spill curry across white
tablecloth. We both write bad poems

about each other and read better ones
in bed out loud as day whispers
through hotel’s curtains. We both glance up

to see the culprit:
the sun singing, rising.

*
Κακά ποιήματα

1
Είναι γαμημένα περίεργο να ξέρεις ότι είσαι και εσύ απλά…
ένα άλλο άτομο. Είναι λογικό, υποθέτω.
Κι εσύ πίνεις κρύο Milo και χύνεις καφέ

στα λευκά. Κι εσύ γράφεις κακά ποιήματα
και διαβάζεις καλύτερα. Κι εσύ τραγουδάς παράφωνα
…στο ντους και παραπαίρνεις…

μετά από τρία ποτήρια κρασί. Κι εσύ
περπατάς δίπλα μου, ρίχνοντας ματιές
σε ένα δέντρο που λάμπει από τον ήλιο, αλληθωρίζοντας…

για να δεις τον ένοχο:
έναν μοναχικό λορικέτ, που στριγκλίζει.

2
Είναι γαμημένα περίεργο να ξέρεις ότι είσαι και εσύ…
έλκεσαι και εσύ από μένα. Θέλω να πω, μου αρέσω
αλλά πώς στο διάολο φτάσαμε στο σημείο…
να σου αρέσω κι εγώ; Και οι δύο πίνουμε
κρύες μπύρες και χύνουμε κάρυ σε λευκό
τραπεζομάντιλο. Και οι δύο γράφουμε κακά ποιήματα

ο ένας για τον άλλον και διαβάζουμε καλύτερα
στο κρεβάτι δυνατά καθώς η μέρα ψιθυρίζει
μέσα από τις κουρτίνες του ξενοδοχείου. Και οι δύο κοιτάμε ψηλά

για να δούμε τον ένοχο:
τον ήλιο να τραγουδάει, να ανατέλλει.

*Rae White https://raewhite.net/ Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

ΜΙΑ ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΓΟΥΊΝΤΕΡ

Η Τέρι μιλά σε
κάθε ξένο γατάκι που βλέπει στον δρόμο
και του χτυπά το κεφαλάκι
με την άκρη των δακτύλων της,
ελαφρά και στα γρήγορα,
σχεδόν με τον ίδιο τρόπο
που οι γάτες καλωσορίζουν η μία την άλλη, μόνο που
εκείνες χρησιμοποιούν τις μύτες τους
-κάτι που θα ήταν ωραίο
να το παρακολουθείς ακόμα κι αν η Τέρι
ήταν ένα μικρό κορίτσι, αλλά
όταν σας πω
ότι είναι μια γυναίκα που μπορεί ν’ ανάψει
το κορμί ενός άντρα με
αυτά τα ίδια δάχτυλα, τότε λοιπόν,
γίνεται μια πράξη αγιοσύνης
τούτη η μικρή χειρονομία.

*

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Είχα επιστρέψει από μια βόλτα
μαζί σου
και με ρώτησαν
αν βρέχει.
Δεν είχα προσέξει
αλλά έπρεπε να δώσω
τη σωστή απάντηση
αλλιώς θα με περνούσαν για τρελό.

*Μετάφραση: Σ.Θ.