Να καθορίσουμε τα ακαθόριστα
να διασπάσουμε τα αδιάσπαστα
να συνδέσουμε τα ασύνδετα
να πατήσουμε τα απάτητα
να γιορτάσουμε τ’ αγιόρταστα

όλα αυτά μαζί
και να λιποτακτήσουμε
κάτω απ’ τη μύτη
των πολυεθνικών

ν’ αποπειραθούμε
να διασχίσουμε αμαχητί
τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας

Χρόνια στις αρμύρες
αθόρυβοι θάνατοι στο σώμα μας
προσποιούνται τη ζωή
συνωστιζόμαστε σε αίθουσες συνεδριάσεων
θέλοντας ν’ αποτινάξουμε
ίσκιους, στάχτες και ιλίγγους
ξημερώματα που δεν θάρθουν
μόνο το κορμί μας μοιάζει με πλεούμενο
όταν κλείνουμε τα μάτια.

αποκρύπτουμε τις ιστορίες μας
μεταφέροντάς τις από τόπο σε τόπο
σαν καθημερινά πανωφόρια
που δεν μοιάζουν καν μεταξύ τους
ίδιες μ’ όλη τη διάρκεια της ζήσης.

αδιαφορούμε για τους ζώντες
την απόλυτη ροή των πραγμάτων
τις σταγόνες αναλγησίας
που τρέχουν στο πρόσωπό μας
τις κατεστραμμένες αγάπες
που εξαφανίστηκαν εν μέσω λυγμών
κι ασκήσεων σ’ ακίνητους χάρτες
αδιαφορούμε για τους ατέλειωτους στροβίλους
της λάσπης που κοχλάζει.

συναντιόμαστε σε γέφυρες
γιατί φοβόμαστε να πάρουμε θέση
κι όλο κρατάμε αποστάσεις
γιατί οι παρελθούσες ομορφιές μας
έχουν ήδη διακυβευτεί
κι οι δημόσιες ομολογίες
με πόνο και τραύλισμα
μας κάνουν να υποφέρουμε

η όποια υστεροφημία
καθημερινή δόση δηλητηρίου
σφήνα στην καρδιά
που ξεμένει στο στήθος
σαν μύθος της παιδικής ηλικίας

τότε που γεννιόμασταν
οι ροδιές ήταν ανθισμένες
και πλέναμε τα μάτια μας
με τα δάκρυα της πρωινής δροσιάς
κι αυτό ήταν που βρήκαμε λαβωμένο θανάσιμα
στους κήπους των ύστερων διαδρομών μας.

Τα χρώματα τώρα
δεν είναι φυσικά
εναλλάσσονται σε οθόνες
τελευταίας τεχνολογίας

και τ’ άστρα καθηλωμένα
στο θέρισμα της στέρησης
εν καιρώ αφθονίας

οι ήλιοι είναι όμορφοι
κι οι γειτονιές ακόμα βουίζουν
αλλά σαν σε παράταξη κηδείας
πένθιμες οιμωγές
από πρόσωπα υπό προθεσμία

αστραποβρόχια τα μυαλά μας
τρέχουν σε παραλιακές λεωφόρους
καρμανιόλες έτοιμες να μας λιανίσουν
σε κατακερματισμένες λάσπες

οι αισθήσεις τροχοφόρα ύπουλα
πλοκάμια, παρακλάδια
σφυγμοί αυτοθυσίας
αγγαρείες στο βωμό
της όποιας αναβάθμισης
από κρατικά παραμάγαζα
με ιδιωτικά κεφάλαια

Η πολιτική είναι μια γυναίκα
που ελκύει και απωθεί το ίδιο.
Εγκλωβίζει το πάθος
και γίνεται αφορμή επιβίωσης,
πανικού κι εγκατάλειψης.
Διαδρομή ζωής που χρησιμοποιούμε
ως καθρέφτη του εαυτού μας
τις απεικονίσεις και τις πορείες του,
σμιλεύοντας πληγές,
σκαρώνοντας πολυκαιρισμένα μνημεία
που μας ξεκάνουν,
που μας κάνουν ανθρώπινα θρύψαλα.
Η πολιτική ορθότητα
είναι πρόσωπο ντυμένο
με αρχαϊκές σημασίες,
αίσθηση θανάτου,
ο ψυχισμός μας ο ίδιος
μετουσιωμένος σε λίθους,
πλίνθους και κεράμους…

Τα ρούχα σήμερα
πωλούνται σκισμένα
βανδαλισμένοι
πίνακες ζωγραφικής
απομεινάρια
μιας άνισης μάχης
ξέμεινε ο αχός της
αμίλητος
και άκαιρος
σ’ ακρογιαλιές άνυδρες
και πανηγύρια χωρίς
πανηγυριώτες

οι αισθήσεις σήμερα
νεροποντές ξαφνικές
καταστροφικές
κουρσεύουν την
καθημερινότητά μας
χωρίς ίχνος ακμής
αναζωογόνησης

δεν συγκρατούμε σώματα
και ιδέες σήμερα
όλα ζουν για μια στιγμή
μια στιγμή θυσίας
και υστεροφημίας
μετά πέφτουν στη λήθη
για μια στιγμιαία φήμη
ξανά και ξανά
σαν το στιγμιαίο καφέ
στα ορθάδικα της ζήσης
το στιγμιαίο φαγητό
στα φαγάδικα του ρόγχου

μοιάζουν χωράφια
μ’ αγκάθια
στην απεραντοσύνη
της στιγμής
και μετά ξανά
στη λήθη

Ζούμε με κοινότυπους αφορισμούς / We live with common aphorisms

Τα φαντάσματά μας επανέρχονται απρόσκλητα / Our ghosts are coming uninvited

Το σαρκίο μας περιέχει μια περιορισμένη λογική / Our flesh contains a limited logic

Περιφέρει την εκκωφαντική του ασημαντότητα / Carries around its deafening insignificance

Δεν εξαφανιζόμαστε παρά προσδοκούμε / We don’t disappear but expect

Οι κοινοί μας φόβοι είναι σαν εχθρικά πεδία / Our common fears are as hostile fields

Το ιδιωτικό μας κουβούκλι μοιάζει απόρθητο / Our private canopy looks impregnable

Ποιος θα διακυβεύσει τις πράξεις μας; / Who will jeopardize our actions?

Κανένα κίνητρο δεν θα τις ανατρέψει / No motive will overthrow them

Περιφερόμαστε με τον μανδύα της αυτοπραγμάτωσής μας / Wandering around with the cloak of our self-realism

Το είναι μας θρυμματίζεται σε εμπορεύματα / Our being is crumbled into merchandises

Το μέλλον μας είναι η υπεραξία του εγώ μας / Our future is the surplus value of ourself

Εξαπολύουμε πογκρόμ εναντίον μας / We launch a pogrom against us

Υποτίθεται ότι αναστοχαζόμαστε συλλογικά / We supposedly re-consider collectivelly

Αλλά απαξιούμε το παρόν μας / But we scorn our present

Κάποιες προβολές ανατροπής παραμένουν νόθες / Some projections of inversion remain illegitimate

Γιατί κάθε μας δράμα είναι παρελθοντολογικό / Because our every drama belongs to the past

Αλλά κάποια “ιερή” στιγμή κρίσης θα φτάσει  / But some “holy” moment of judgment will come

Ενάντια στους ευτελείς εισαγγελείς / Against the worhless public prosecutors

Ενάντια στους ταξικούς υποτελείς / Against the classist tributaries

Ενάντια στους υπηρέτες της γραφίδας / Against the servants of the quill

Ενάντια στο εξουσιαστικό ξίφος / Against the authoritarian sword

Έτσι που η ιστορία κάνει πάντα κύκλους / As the history makes always circles

Και το τραγούδι γίνεται ποταμός / And the song becomes river

Κι ο ποταμός γίνεται τραγούδι / And the river becomes song

Γυμνάσματα προετοιμασίας αδρά / Rough exercises of preparation

Ενέργειες που μετριούνται με ανάστημα ιδεολογίας / Actions measured by an ideology stature

Πασχαλιές βγαλμένες από νεκρές γαίες / Lilacs came from dead grounds

Ενάντια σε ελιτίστικες πρωτοπορίες στην καταχνιά / Against elitist vanguards in the fog

Ενάντια στην αρχιτεκτονική διάχυση της υποταγής / Against the architectural diffusion of subjugation

Ενάντια σε άκαρπους ηχητικούς πειραματισμούς / Against fruitless sound experimentns

Ενάντια σε ασάλευτες ιδιοτυπίες που επανέρχονται / Against unshaken peculiarities which return

Όμως οι αισθήσεις κεντρίζονται ξανά / But the feelings are stirred again

Συγχορδίες εξέγερσης σε οικείο φως / Chords of revolt in a familiar light

Διάθεση φυγής από μαρτυρικούς χώρους / Feelings of escape from martyrdoms

Πορεία στα χνάρια της επανάστασης / A route in the footpaths of the revolution

Συνειδητή προσπάθεια ανατροπής του παλιού / A conscious effort of overthowing the old

Συνειδητή προσπάθεια να αναδυθεί το νέο / A conscious effort of emerging the new

Σαν να μπολιάζεται ο κορμός του δέντρου / Like grafting the trunke of the tree

Γόνιμο σπέρμα που γεννά νέες μορφές / A fertile sperm that gives birth to new forms

Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Ανάμεσα σε δανεικές λέξεις
Και χαλασμένους φωνόγραφους
Μένουν ανυπεράσπιστοι
Με τρομερή έλλειψη
Αρχαίων μνημείων
Εκεί που πονούν τ΄ αγκάθια
Εκεί που το αίμα
Κοχλάζει, ζέει
Σκεπάζει τα πάντα
Ολόγυμνοι στις ορέξεις
Των παμφάγων χρυσοκανθάρων.

Αποστάγματα σοφίας
αναβλύζουν απ’ τη ζωή
όπως ο μούστος των σταφυλιών
ξεχύνεται στα πατητήρια
της καθημερινότητάς μας.

Ανεπαίσθητα αποστάγματα
που θα γίνουν χείμαρροι,
καταιγίδες αγάπης
σε αέναη πάλη
με μια πόρνη σχέση,
κουρελιασμένη,

έτσι που το είναι μας
να μη φείδεται
κόπου και χρόνου
να υπερβεί τις όποιες ροές
της ξεκληρισμένης ζήσης

έτσι που να ξαμοληθούν
τ’ άγρια πάθη στρόβιλοι
κι οι απωθημένες επιθυμίες
οίστροι από μικρές τραγωδίες,
να γίνονται ένα οι παράνομοι καρποί τους
συναντώντας όλα τα ζώντα
ξωτικά του κόσμου.

14/1/2006

ούτε να τρομάξουμε
δεν μπορούμε πια
απ’ τη μακελεμένη μας
παρουσία

στα σφαγεία των συμβάντων
στις ταφόπλακες των αχρήστων
στη θέα των γειτόνων
που φοβούνται το επόμενο λεπτό
σαν να περιμένουν βομβιστική επίθεση
στο τελευταίο δρομολόγιο…

οι ηθελημένα αφελείς
ας με συγχωρήσουν
που κατακρίνω τ’ ασήμαντα

οι ηθελημένα νομοταγείς
ας με συγχωρήσουν
που θίγω το σύγχρονο ιστό
της εξόντωσης των άσημων όντων

μα πριν προχωρήσουν
να τους διαβεβαιώσω
ότι έχουν ήδη διακυβευτεί
τα πάντα

Να αναδείξεις τη συνείδηση
εμποτίζοντάς την
με τη σωστή αναπνοή

να μην είναι ποτέ τα χιόνια
αποκορύφωμα
ιλαροτραγωδία
ευτελέστατος πληθωρισμός
διαδρομών και οριζόντων
αιχμαλωτισμένη γελοιότητα

να ιχνηλατήσεις πολύπλευρα
την όποια διέξοδο
τίποτα να μην εμποδίζει
το δρόμο προς την επανάσταση
άσκηση, έννοια, μαγεία

ν’ ακονίσεις το αληθινό γεγονός
μ’ εκείνο το νεύμα
που διαβρώνει τα πάντα