είσαι σαν τοπίο που σιγά-σιγά αλλάζει
κι ακτινοβολεί στις ακτίνες του ήλιου
ή λαμπυρίζει στις σταγόνες της βροχής,
σαν να βαδίζεις πάνω σε άμμο ηφαιστείου
σαν μια αλλόκοτη συστάδα που διαπερνά
τους εσωτερικούς κρατήρες της καρδιάς
όπου μέσα τους τρέχω να κρυφτώ…
Θέλω να δω ακέραια τη μορφή σου
μεσ’ τις ταραγμένες μου ώρες,
να προσμένω τον ίσκιο σου,
σαν αστραφτερή σταγόνα από λιακάδα,
σαν ανήσυχο τραγούδι στις γρίλιες των παραθυριών,
σαν το φως του κεριού σ’ ένα ρευστό χώρο,
σαν μια χορδή μαγική κι ελεύθερη,
το χάδι σου ν’ ανθίσει ξερές αμυγδαλιές
σε ποικίλους ιριδισμούς να ξετυλιχτεί…
Τα μάτια σου δεν σουρουπώνουν στη σκέψη μου
και μ’ όλες τις ροδιές του χρόνου
περιμένω το γέλιο σου
καθώς ο κόσμος μου μετουσιώνεται
μ’ ένα σου βλέμμα κι ένα λόγο…
μέσ’ σε μαγνητικές όψεις που παραλλάζουν
τις μορφές μας σε ήχους
από σήμαντρα αστεριών…
Βαρέθηκα το πνεύμα μου να είναι ανίκανο
σαν μια βασανιστική αγχώδης διαδικασία
ανάμεσα σε ψέματα και αλήθειες.
Δεν θέλω πια να γίνομαι δέσμιος
μιας γοητείας τόσο μυστηριώδους
που εξατμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά…
Δεν θέλω πια να ζω στιγμές κοντά στην υστερία
κι ο κόσμος να ξετυλίγεται γύρω μου
σαν μια άχαρη συνομωσία. Δεν θα περιμένω πια το άδηλο μέλλον
ούτε θα υποκύψω στους επικείμενους θανάτους
μια άλλη απόλυτη μορφή περιπλάνησης.
Θέλω τώρα το ταξίδι στο
μαγευτικό βάθος των εικόνων σου.
Θέλω τώρα να υπονομεύσω την αμεσότητα
των γελοίων σπαρακτικών όψεων
αυτής της εξορισμένης ζωής
που υπάρχει παρά μόνο σαν φάντασμα.
Θέλω τώρα ο άνεμος να πνεύσει
στα πανιά των ανθρώπων
κι απροσπέλαστες επιφάνειες να διαβώ.
Να καταργήσω την τάξη των πραγμάτων
οδηγώντας τα στην αταξία,
να αποδιώξω τα άθλια προσωπεία
της αποξένωσης και της παρακμής…
Έλα να λευτερώσουμε τις ψυχές μας
να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας έχουν
δέσμιους σε πασσάλους ηθικών,
να γδυθούμε απέναντι σε φώτα λυτρωτικά,
κάτω απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου
πριν μας προλάβουν οι καταιγίδες…
Σε βλέπω πέρα απ’ τα σύνορα
σε κόσμους χωρίς κραυγές απόγνωσης,
αγγίζοντας τις νεφέλες της νύχτας,
υψώνοντας σφιχτά τα χέρια μας στις αρμονίες,
αγκαλιασμένοι ν’ αντιστεκόμαστε
στις δίνες που θα φτάνουν…
