Απόρθητες διαθέσεις
όμοιες με κορυφές
απάτητες
στον αδάμαστο χρόνο
πασχίζουμε να λευτερωθούν
να γίνουν δικές μας
με ηλιόλουστες πτυχές
να λούζουν ανθρώπους και φύση
πασχίζουμε ο άνεμος
να παίζει αμέριμνος
με τη μουσική της ζεστασιάς
κατά πώς αυτός θεωρεί
πασχίζουμε να παίρνει
όψη αστραπής
στα αιώνια σκοτάδια
να πέφτουν οι σπινθήρες του.
Το ζήτημα είναι
να σπείρουμε στο παρόν
για να μπορέσουμε
ν’ αδράξουμε το μέλλον…
Ο ανικανοποίητος ερωτισμός σας
φαντάζει σαν εκτυφλωτικό ηχόχρωμα,
αλλά μ’ ένα τεράστιο τσεκούρι
και μ’ αναρίθμητες κάμες
πάνω απ’ τα κεφάλια μας,
επιχειρώντας αξεπέραστες τομές
στα πονεμένα κορμιά μας…
Ποιος θ’ απεικονίσει με πιστότητα
τις πραγματικές διαστάσεις
του τραγικού μας χρόνου,
του μεταμοντέρνου μας κόσμου;
Ακόμα κι οι τυφλοί ζωγράφοι
κρέμασαν τις παλέτες τους…
αφού κάποιοι άλλοι
απαίτησαν τα χρώματά τους επί πίνακι.
I want to build a truth in my heart
the one that for years I have been looking for
at those moments when I patiently accompany
my embraces.
Against the murder completed
when the red of the sky
becomes mauve and then black
so that you can’t distinguish it
from the chimneys
of those blackened factories.
Against this suddenly forged dominates
the rhythms and symbols
like the horrible breath of poverty
like the haze-looking faces
on imprints and recollections.
Following the glance of pleasure
the edges of the black clouds
are rolling beyond the sun
leaving it free
and we know well that
it is not a coincidence we are swimming
in muddy water-holes.
Because there are sayings go beyond a reading
circulate inside us as blood
with a tide of will and imagination
as transparent as our gazes into infinity.
I will engrave my secrets on your body
and those testified to me by the sun, I will stamp
and those sung to me by the birds, I will paint
I will not behold the light as threads of darkness
I will only travel on the feathers of nightingales
No more tears turned to mist in the wind
no more sadness in the valleys of thought
no more souls lost in the feeble rime of sunrise
no more veins on iron screens…
For I come from rains and hurricanes
a fugitive from thirsty wells
disembarked from hypocritical lips
and I came to reap the fruits of our own love.
τόσα βλέμματα
αλητήριες ματιές
στο τίποτα
οι πολύπτυχες δίνες τους
διαχέονται
στ’ αναγεννώμενα αστέρια
όμοιες με προσωρινές
μορφές που συναντάμε
στο δρόμο
για την επίτευξη του κέρδους
σαν κάποτε που ψάχναμε για θησαυρούς
στα χωράφια του χωριού μας
τόσα βλέμματα
στα καλοκαίρια με βροχή
στις χίλιες δυό απορίες
που μένουν ν’ απαντηθούν
με βήματα γελαστά
πρόσκαιρα’ σαν τοπία υπ’ ατμόν
σαν υπολείμματα ήχων
τόσα βλέμματα
καθώς προσπερνάμε
τις παλιές γέφυρες
μ’ ένα υποτιθέμενο θάρρος
με λυτά κορδόνια
κι αφοπλιστική
δόση αθωότητας.
16/10/2006
Θα ήθελα να τραγουδώ τις χαρές νυχτιάτικα
να μη σκοτεινιάζουν οι δρόμοι
και καθρέφτες μίσους να μη μ’ ακολουθούν…
Στα μάτια σου θα ήθελα να δω το αύριο,
με πόλεις χωρίς διευθύνσεις και κωδικούς,
με δρόμους χωρίς ονόματα μεγάλων ανδρών,
με κατοίκους χωρίς ταυτότητες διαχωρισμών.
Στα φυλλοκάρδια μας θα ήθελα μαχόμενους στίχους
ασμάτων από μεγαλεία
και φλεγόμενους ρυθμούς,
σαν πληγές από τριαντάφυλλα
καθώς ονειρευόμαστε τ’ απόρθητα τείχη
της ιστορίας να πέφτουν.
Δεν ξέρω πότε ξέδωσα
σ‘ ακαθόριστες σκιές
να καλύψω τ‘ απόβραδα
να διαλύσω τις ομίχλες
Δεν ξέρω πότε σάρωσα
τα ράκη των ηδονών
να περιμαζέψω τα κομμάτια
των πολύπτυχων ρύπων
Ξέρω ότι οι προμελετημένοι τυφώνες
της εξάντλησης δεν με πείθουν
και δεν θ‘ αφεθώ
στα δεκάρικα λογίδρια
στις συνοικιακές πλατείες
τις περιχαρακωμένες
από αγωγούς λοβοτόμησης
κι ανούσα γενέθλια πάρτι.
Ο ερχομός σου συμβάλλει στην ανεπαίσθητη αναγέννηση
στην ανάδυσή μας πέρα από άχαρες νυχτερινές περιπλανήσεις
σε δρόμους ανέξοδης αγρύπνιας
στις κυκλοθυμικές κινήσεις προγραμμάτων
από συντηρητικούς εραστές της ζωής
και του καθημερινού άγνωστου που μας πλήττει…
Ο ερχομός σου συμβάλλει στο θρυμματισμό
των θυελλωδών κυμάτων άγνοιας
και την εξαφάνισή τους στη χρονική διάρκεια…
Our passions drank us unconsciously
by their trembling flow
into every first leap of love.
Tossed passions
sea-kissed and starlit
into our life’s innumerable kilometers
making us crazed and underdogs,
hermits and street-urchins,
prostitutes and bank robbers,
drinkers and chars,
strangers and beggars
who take their steps where they want
as a bearing and foundation
of every undisclosed adventure.
Blissful are those who seek
together the kingdom of magic
to inherit their passions as a suntrap
and not as tasteless and colourless splinters
of a vague future.
