Βάκχες

Άφησε τις λέξεις σου
στις όχθες των δακρύων μου
Ν’ αναδυθούνε νούφαρα κι αστέρια
Κι ο φθόνος των ανθρώπων
Να κοπεί στα δυο
Γιατί από παλιά έχει γραφτεί
~ Απ’ τους ουράνιους εκείνους ~
Να μη φοβούνται οι ποιητές τα φαύλα.

*

Κατά Συνθήκην Λέξεις

Γράφω τις λέξεις που θα μου φέρουν
Ό,τι άφησα στους καιρούς των υακίνθων
Σε κήπους προσευχών
Ή σε γυμνά τοπία ενατένισης
Του νόστου ανενδοίαστες λέξεις γράφω.
Διότι κι η άνοιξη που είπαμε δεν συνετελέσθη
Κι ας ντύθηκαν οι φίλοι τα ρούχα της πυρκαγιάς.
Μόνον τριγμοί
Υποσχέσεις αμυθήτων δακρύων.
Και συ μια πέτρα ή μια σιωπή εκεί.
Μικρή σαν κυκλάμινο Αντιγόνη.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://edgeofutopia.blogspot.com/

Σάμπως τα κλίματα πια δε μας αγαπούν
Κρύωσε μες στα βλέφαρα το βλέμμα
Τ’ αγαπημένα δέντρα δεν μπορούν να πουν
Θροΐζοντας το λυπημένο ψέμα.

Σάμπως να γίναμε λιγάκι βαρετοί
Στους ανθρώπους, στενέψανε οι τόποι
Είναι που κρύωσε ο καιρός σαν αρετή
Και θέλουνε να κλάψουν οι ανθρώποι

Σάμπως θα βρέξει απόψε στην ψυχή
Κοιτάτε των πουλιών τη λιτανεία.
Είν’ επικίνδυνη, ξέρετε, η βροχή.
Να πάρετε μια εσάρπα, Ουρανία!

Σάμπως θα φύγουμε αύριο την αυγή.
Θα θέλατε να πάρουμε το πλοίο;
Θα αποχαιρετούσαμε τη γη
Στης θάλασσας το πράο μεγαλείο.

Θα’ ταν ωραίο να’ χα δύο φτερά,
Να τ’ άπλωνα κι ας μην πετάξω
Σαν θα ‘ρθουν τα λυπητερά
Θα βρω μαξιλάρι για να κλάψω;

*Από την έκδοση “Γραπτά”, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1986.

Not an hour passes without a murder
Brought to my artless hands and heart.
Before the poem, I am breathless.
before the poem, I kiss the beards
Of the dead. Before the poem I argue
A thousand and one times with God
In the court of despair, and lose.
Before I come to you like this
I gift a million verses to the moon
Telling her to recite them to Falastin.
Who knows if she listens? Who knows
if Gaza hears her speaking soft as milk?
I am here with my stupid pen regardless
Still grieving 1948, still pressing my lips
Again Abel’s cheek.

Θλίψη στη γενοκτονία

Δεν περνάει ούτε μια ώρα χωρίς μια δολοφονία
που να μην έχει γίνει στα χέρια και την καρδιά μου.
Πριν από το ποίημα, έχω μείνει χωρίς ανάσα.
Πριν το ποίημα, φιλάω τα γένια
των νεκρών. Πριν από το ποίημα διαφωνώ
Χίλιες και μία φορές με τον Θεό
στο δικαστήριο της απελπισίας, και χάνω.
Πριν έρθω σε σένα έτσι
Δίνω ένα εκατομμύριο στίχους στο φεγγάρι
λέγοντάς του να τους απαγγείλει στον Φαλαστίν.
Ποιος ξέρει αν ακούει; Ποιος ξέρει
αν η Γάζα το ακούει να μιλάει απαλά σαν γάλα;
Είμαι εδώ με την ηλίθια πένα μου, ανεξάρτητα
Ακόμα θρηνώ το 1948, ακόμα πιέζω τα χείλη μου
Πάλι στο μάγουλο του Abel.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Α’

Τα μάτια σου είναι φυλακές τεράτων
και το σώμα σου μια κινούμενη πολιτεία:

δονούνται οι δρόμοι της
ιδρώνουν τα δημόσια κτήρια
κι οι υπόγειοι σχηματισμοί της
μια μάζα από κοχλάζουσες αρτηρίες

τα πόδια σου λεωφόροι
κι εγώ ολονυχτίς να χάνομαι
σε μιαν αέναη πορεία από την κόλαση
στην αγορά κι από κει στην πολύβουη
οχλαγωγία των μηρών σου
και με τη γλώσσα μου να γεύομαι
την αστική πολεοδόμηση των οργασμών σου
και να ξεχειλίζω από ευδαιμονία
με κάθε επιστροφή στο κέντρο
των ανανεούμενων και παλλόμενων
ουρανοξυστών.

Β’

το σώμα σου μια πολιτεία απέραντη
με λαβυρίνθους από τα τριχωτά σου μέρη·

κάθε πολεοδομικός σχεδιασμός
και μια κρυπτογραφημένη απόλαυση

Σʼ αρέσει να πέφτεις στο ξεστρωμένο μας κρεβάτι
οι παλιοί ιδρώτες μας δεν σʼ αηδιάζουν
τα λερωμένα, από ξεχασμένα όνειρα, σεντόνια μας
οι κραυγές μας που στο σκοτεινό δωμάτιο αντηχούνε
όλα ετούτα ξεσηκώνουνε το αχόρταγο κορμί σου,
το άσχημό σου πρόσωπο επιτέλους λάμπει
που οι χτεσινοί μας πόθοι είναι όνειρα αυριανά σου

*

Η ανάσα σου μέσα στο στόμα μου
τα ξερά σου χέρια τα νύχια σου τα σουβλερά
δεν αφήνουνε ποτέ το κρεμεζί λαρύγγι μου
κρεμεζί απʼ την ντροπή την ηδονή τη γλύκα
τα μελανιασμένα χείλια σου βυζαίνουνε το αίμα μου
κι οι στιλβωμένες σάρκες μου θα σε ξεσηκώνουν πάντα
ενώ τα μάτια μου θα μένουνε κλεισμένα.
Πόσοι έρωτες έκαναν να κραυγάζει το κρεβάτι…

*

Γυμνή θέλω να δειχτώ στα ωδικά σου μάτια
θέλω να με δεις να ουρλιάζω από ηδονή
που τα λυγισμένα κάτω από μεγάλο βάρος μέλη μου
σε ανόσιες σε σπρώχνουν πράξεις
που τα ίσια μαλλιά της ασημένης κεφαλής μου
μπλέκονται στα νύχια σου
απʼ την παραφορά καμπυλωμένα
που τυφλός κρατιέσαι ορθός κι αφοσιωμένος
ξανοίγοντας από του μαδημένου μου κορμιού το ύψος.
Το κορμί σου ισχνό ανάμεσα στα σατινένια μου σεντόνια…

*

Πυρετός, το αιδοίο σου ένας κάβουρας
Πυρετός, οι γάτες που τρέφονται απʼ τα θαλερά βυζιά σου
Πυρετός η βιάση απʼ των νεφρών σου τα σαλέματα.
Των κανίβαλων βλεννών σου η λαιμαργία,
το σφίξιμο από τα λούκια σου που σκιρτούνε κι απαιτούνε
μου ξεσχίζουν τα πέτσινα δάχτυλα
μου ξεριζώνουν τα πιστόνια.
Πυρετός, σφουγγάρι ψόφιο απʼ την παραλυσία πρησμένο
πιλαλάει το στόμα μου στο μάκρος της γραμμής
του ορίζοντά σου
σε θάλασσα φρενίτιδας άφοβος ταξιδιώτης…
Είναι νύχτα
κι η γαλήνια γρατσουνιά όπου πεθαίνει το κενό λαχανιασμένο
δέρνεται παλεύει ανοίγεται και κουλουριάζεται ηδονικά
πάνω στο αργοσάλευτο πέος του εξερευνητή Νώε.

*“Ερωτικά, Κείμενα, 1978. Μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος.

The setting of this poem is innocuous—at the door,
A door is innocent of its exits and entrances,
What can a door deliver?
Hellos, bye-byes, blessings, Namaste, a peck on the cheek …

An open door can be the hole in a noose.

I had just celebrated his seventieth birthday,
decorating the house so, so, fit to welcome a God,
the saris draped on the ceiling, cascading rainbows
falling from the sky,
we wore our finery, our ornaments
as if the earth was liberated from every evil.

The food was laid out—kitchen-labor, labor of forgiveness,
I will not waste words on the menu
for I must speak of women, wombs and India.

A poem can glisten like a fresh wound.
In his speech he praised his wife,
his daughter, his sons, his grandchildren,
he omitted his daughters-in-law, and I
stilled my voice on the verge of bleeding red like a period,
and they ate and ate and danced and smiled and smirked,
and all was well with the world.

*From “I Will Not Bear You Sons”.

Τι μπορεί να προσφέρει μια πόρτα;

Το σκηνικό αυτού του ποιήματος είναι αθώο – στην πόρτα,
Μια πόρτα είναι αθώα για τις εξόδους και τις εισόδους της,
Τι μπορεί να παραδώσει μια πόρτα;
Γεια, αντίο, ευλογίες, Namaste, ένα φιλί στο μάγουλο …

Μια ανοιχτή πόρτα μπορεί να είναι η τρύπα μιας θηλιάς.

Μόλις είχα γιορτάσει τα εβδομηκοστά του γενέθλια,
διακοσμώντας το σπίτι τόσο, τόσο, κατάλληλα για να υποδεχτεί έναν Θεό,
τα σάρι κρεμασμένα στο ταβάνι, με ουράνια τόξα…
που έπεφταν από τον ουρανό,
Φορέσαμε τα στολίδια μας, τα στολίδια μας…
σαν να είχε απελευθερωθεί η γη από κάθε κακό.

Το φαγητό ήταν στρωμένο – εργασία της κουζίνας, εργασία της συγχώρεσης,
Δεν θα σπαταλήσω λόγια για το μενού
γιατί πρέπει να μιλήσω για τις γυναίκες, τις μήτρες και την Ινδία.

Ένα ποίημα μπορεί να λάμπει σαν μια φρέσκια πληγή.
Στην ομιλία του επαίνεσε τη γυναίκα του,
την κόρη του, τους γιους του, τα εγγόνια του,
παρέλειψε τις νύφες του, και εγώ…
σταμάτησα τη φωνή μου στα πρόθυρα να κοκκινίσει σαν περίοδος,
και έτρωγαν και έτρωγαν και χόρευαν και χαμογελούσαν και χαμογελούσαν,
και όλα ήταν καλά στον κόσμο.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://indiacurrents.com/usha-akellas-i-will-not-bear-you-sons-pulls-no-punches-and-it-shouldnt-have-to/

**Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Άραγε το νιώθουν τα δέντρα;
Τον κίνδυνο.
Τη βιβλική καταστροφή.
Τη φωτιά.
Όταν καίγονται εκατομμύρια δάση
σε Αυστραλία, Σιβηρία, Αμαζόνιο,
πώς μεταφέρεται η είδηση;
Είναι καλός αγωγός το χώμα;
Το νιώθουν εδώ τα δέντρα;
Τι μαθαίναμε παλιά στη φυσική;
Για τον ηλεκτρισμό, το πλαστικό, το σώμα;
Ανατριχιάζουν οι ρίζες.
Εκπέμπουν φρίκη.
Ενέργεια που ποτίζει τη γη
και περνάει μέσα από
το άλαλο πέτρωμα
‒ δεν υπήρχε αυτό στη Φυσική.
Θα το θυμόμουν.
Τρέχουν οι γρύλοι,
οι τυφλοπόντικες,
οι κρεμμυδοφάγοι,
οικογένειες ολόκληρες γρυλοταλπιδών,
τα ορθόπτερα.
Ξέρουν;
Έρχονται από την Πέρμια περίοδο,
αριθμούν πάνω από τριακόσιους αιώνες
σκοτεινής ζωής, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρουν.
Ασκαρίδες, σκουλήκια,
νηματώδεις προνύμφες,
γεωσκώληκες,
χώνονται βαθιά στη σάρκα της
γης που καίγεται.
Χώνονται, ψάχνοντας οξυγόνο.
Οξυγόνο σε νερό.

Χώμα υγρό.
Τα σκουλήκια αναπνέουν από το δέρμα.
Όταν πιάνει φωτιά, πεθαίνουν από ασφυξία.
Άραγε τα δέντρα στην Αμερική τι νιώθουν
όταν καίγονται της Ελλάδας τα δέντρα;
Νύμφες. Πόσες νύμφες θανάτου χρειάζονται
για να μεταδοθεί μια είδηση;
Ή μήπως αρκούν των πουλιών οι κραυγές

Περνάς κι η ομορφιά σου κυματίζει
ρόδο σε καθρέφτη
το ντεκολτέ σου επηρμένο
ανοιγοκλείνει και τα δάχτυλά μου
τρυγούν το έρεβος που ανθίζει στη σχισμή
αρώματα και φθόγγοι αναδύονται
από τα μέλη του κορμιού σου
τα χείλη μου χασομεράνε στις θηλές
και με κυκλώνει από παντού επιθυμία
μα ξάφνου οσφραίνομαι ότι εσύ
δολώνεις τα αγκίστρια σου με ρήματα
όμως εγώ με αίμα σε ορέγομαι
έλα δεν θέλω να σε κάνω ποίημα
δεν θέλω να παγιδευτείς
μες στον λαβύρινθο των λέξεων
για να σε καταπιεί το τέρας
έλα και δεν θα το αντέξω
τα άκρα μου να μείνουνε μετέωρα