Τραυλίζοντας οικουμένη καθώς
η πραγματικότητα χωλαίνει κι όπως
ασπροφωλιάζει η λευτεριά στον άστοργο πάγο
περικαλιόμαστε τη σώτειρα τήξη.
(Να ιδούμε αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας . )
Ένας ναύτης : Το μυαλό πως μαλακώνει στα Ουράλια ;
Ένας άλλος ναύτης : Τι θέλεις να πεις ; Δεν κατάλαβα.
μουχλιάζει το τηλέφωνο, ευδαιμονία
…………..
Continue reading
Όνειρα στη νιοστή
ελπίδες σωρηδόν
οράματα σε αφθονία
προσδοκίες αμέτρητες…
μα είναι ένα όνειρο ένα όραμα
είναι μια ελπίδα μια προσδοκία;
και ποιο είναι το νήμα
που τα ζευγαρώνει;
όνειρο-όραμα
ελπίδα-προσδοκία
αλληλένδετοι κρίκοι
της ίδιας σειράς αισθημάτων.
Ο Μέγας Ιεροεξεταστής, ήταν ένας απλός ταγματάρχης. Περιοδεύοντας από τάγμα σε τάγμα, τον παραστέκανε δυο νεαροί λοχαγοί, πλαισιωμένοι κι αυτοί, δεξιά από τον κάθε φορά αλφαδύο αξιωματικό της μονάδας, αριστερά από το βοηθό υπαξιωματικό του ίδιου γραφείου. Και οι πέντε μαζί αποτελούσαν την επιτροπή ηθικής αγωγής, ένα ανώτερο δικαστήριο ψυχών, πενταμελές εφετείο με κατασταλαγμένες απόψεις, τελεσίδικες σκέψεις για το τι είναι εθνικώς επιζήμιο.
Για αίθουσα δικαστηρίου χρησίμευε το καψιμί, ένα λαμαρινένιο τούνελ που ανεμπόδιστα το διαπερνούσε ο βαρδάρης, απ΄ όλες τις μπάντες, συμβάλλοντας σ΄ εκείνη την παγωμένη ατμόσφαιρα που ταιριάζει σε τέτοιους επίσημους χώρους. Στην απαιτούμενη επισημότητα συνέτεινε και η γύμνια του καψιμί. Όλα τα ψυχαγωγικά όργανα, τράπουλες ξεμερντισμένα ποδοσφαιράκια και τάβλι, είχαν εξαφανιστεί μαζί με τα λιγοστά τραπεζάκια και τις σαραβαλιασμένες καρέκλες, αφήνοντας ελεύθερο χώρο για μια διμοιρία εφ΄ ενός ζυγού.
Continue reading
ΑΣΩΤΟΣ
Φανατικό κουνούπι κι επίμονες ανεδοσιές
επικρατούν απόλυτα στα δειλινά
της μπουνάτσας. Τα βράδυα έρχονται νωρίς,
όλο μουρμούρα. Οι μέρες μας
δεν είτανε ποτέ πλούσιες – μα τώρα!
Το βόδι πετσί και κόκαλο
και η γίδα δε φτάνει ούτε για το μωρό.
Γι’ αυτό να λάβεις τα μέτρα σου.
Χτες είδανε τον Έρωτα στο παζάρι
αγνώριστο μες στ’ αποφόρια, γερασμένο.
Να ’ρθείς φυσικά, αφού τ’ αποφάσισες,
μα ό,τι θυμάσαι να το ξεχάσεις.
ΑΣΩΤΟΣ Β΄
Χρειάζεται νοικοκυριό και μάτια τέσσερα.
Σου το ’πα κι άλλοτε. Περνάμε
απάνθρωπους καιρούς, ακόμα και οι τράπεζες
θα ζοριστούν, κι έχει πολλούς
που ψάχνουν κιόλας στα παλιά τους τεφτέρια.
Δεν είναι ώρα για δάνεια.
Βολέψου όπως μπορείς. Στα περιθώρια
της αγρυπνίας και του ύπνου τα σύνορα
περιφέρονται ύποπτα σχήματα και σκιές,
κι αν βάνεις τ’ αφτί σου κι αφουγκραστείς
στης νύχτας τις ρωγμές θ’ ακούσεις ψιθύρους
θανάσιμους. Άκου που σου μιλώ.
Πάρ’ τα παιδιά σου και πήγαινε στην εξοχή.
Περάσανε τα χρόνια της σπατάλης.
* Από τη σειρά των ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ (1963-1983). Τα δύο αυτά ποιήματα δημοσιεύτηκαν και στο τεύχος Νο 56 (2010) του περιοδικού “Αντίποδες”, ετήσιου οργάνου του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου.
As part of the exhibition Antipodean Palette, the Greek-Australian Cultural League of Melbourne organised a poetry evening on Saturday June 4 at 6.30 pm at Steps Gallery.
The event coordinator was Dimitris Troaditis.
Two guest poets, Komninos Zervos and Koraly Dimitriadis were invited to read some of their poetry. That was followed by open mic, to give other poets the opportunity to read some of their own poetry.
The evening was very successful and all people who attended expressed their wish for poetry reading events to be organised more frequently.
Δεν είμαστε ικανοί
να πάρουμε το μονοπάτι
των ονείρων μας
αυτών που δείχνουν τη ρότα μας,
ότι είμαστε δηλαδή
από αισθήσεις φτιαγμένοι,
που κυριαρχούν παντού
στα κτίρια της καρδιάς μας
στις δίνες των γέλιων μας
που φτιάχτηκαν από τραύματα
και τα χάνουμε ανέμελα,
αλλά που εμφανίζονται
ξανά στο είναι μας.
Για πριν από μενα
δε νιώθω ζήλια.
Έλα μ΄ έναν άντρα
στην πλάτη,
έλα μ΄ εκατό άντρες στα μαλλιά σου,
έλα με χίλιους άντρες ανάμεσα στα στήθη
και στα πόδια σου,
έλα σαν ποτάμι γεμάτο πνιγμένους
που συναντά μανιασμένο τη θάλασσα,
τον αιώνιο αφρό, τον καιρό!
Φέρ΄ τους όλους
εκεί όπου εγώ σε περιμένω:
πάντα θα είμαστε μόνοι,
πάντα θα είμαστε εσύ κι εγώ
μόνοι πάνω στη γή,
τη ζωή να πάρουμε από την αρχή!
Σκιές
Βαθιά μεσάνυχτα
πηγαινοέρχονται σε δωμάτια
Κιτρινωπό φως
η σκιά τους ακολουθεί
Θα τους βρει το ξημέρωμα σε μια καρέκλα
χορεύει η σκιά του χεριού στο τετράδιο.
Ξενυχτούν οι σκιές παρέα με τους ποιητές
Αταξία
Συνταράσσεται η ψυχή μας
σε μια άλογη στιγμή
αλλάζει άρδην η πλεύση
Προορισμός άγνωστος
Οι ημέρες και οι έναστρες νύχτες σε αταξία.
Η ανάσα σε μικροτσίπ
και το γέλιο σε sms
η σκέψη ηλεκτρομαγνητικό πεδίο
όμοιο με πίστα
αγώνων ταχύτητας
Σε ποια ιστοσελίδα
γλεντάς απόψε;
με πόσα ram
μετριέται η νοσταλγία σου;
οι βιονικές σου αρτηρίες
έκαναν την καρδιά σου
γήπεδο πειραματισμών για
παγοδρομίες στο… διάστημα
29/8/2006
Ακόμα θα πέφτει η βροχή
στα γλυκά σου λιθόστρωτα
μια σιγανή βροχή
σαν φύσημα ή σαν βήμα.
Ακόμα η αύρα και η αυγή
θ’ ανθίζουν απαλά
σαν κάτω από το βήμα σου,
όταν εσύ θα ξαναγυρίζεις.
Ανάμεσα στα λουλούδια και στα πρεβάζια
οι γάτες θα το ξέρουν.
Θά ‘ρθουν άλλες μέρες
θά ‘ρθουν άλλες φωνές.
Θα χαμογελάς μονάχη σου.
Οι γάτες θα το ξέρουν.
Θ’ ακούς λέξεις παλιές
λέξεις κουρασμένες και άδειες
όπως τα παρατημένα ρούχα
της χθεσινής γιορτής.
Θα κάνεις χειρονομίες
θ’ απαντάς με λέξεις’
πρόσωπο της άνοιξης
θα κάνεις και συ χειρονομίες.
Οι γάτες θα το ξέρουν,
πρόσωπο της άνοιξης,
και η σιγανή βροχή,
η αυγή με τα χρώματα των υακίνθων
που κομματιάζουν την καρδιά
εκείνου που δεν ελπίζει πλέον σε σένα,
είναι το λυπημένο χαμόγελο
που χαμογελάς μονάχη σου.
Θά ‘ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Την αυγή θα υποφέρουμε,
πρόσωπο της άνοιξης.
[10 Απριλίου 1950]
