Δεν έρχονται στα χέρια μου
σφυριά
δεν πιάνονται περίστροφα
Στιγμή τη στιγμή
σφίγγομαι στις κουρτίνες και τα ξυραφάκια
ψάχνοντας έναν ήσυχο πλανήτη
να πιω καφέ χωρίς εφημερίδα.
Δεν τρώω πια.
* Από τη συλλογή «Η μέρα των φωταγωγών», εκδ. Ελεύθερος Τύπος.
Μέσα σε χοάνες παράλιων πορνείων
το σώμα μου να καλύψω
με χώμα και γαζίες δεν μπορώ,
αστραπές καθώς με διασχίζουν…
Όχι, δεν ανήκω στην κατηγορία
των ζωντανών νεκρών.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Διατίθεται ἀπόγνωσις
εἰς ἀρίστην κατάστασιν,
καὶ εὐρύχωρον ἀδιέξοδον.
Σὲ τιμὲς εὐκαιρίας.
Ἀνεκμετάλλευτον καὶ εὔκαρπον
ἔδαφος πωλεῖται
ἐλλείψει τύχης καὶ διαθέσεως.
Καὶ χρόνος
ἀμεταχείριστος ἐντελῶς.
Πληροφορίαι: Ἀδιέξοδον
Ὥρα: Πᾶσα.
Πρόσφυγας των δρόμων είμαι
κυνηγημένος από μέρες
δαρμένες από την αδιαφορία της ιστορίας.
Οι αντένες μου σύννεφα
που άλλοτε λάμπουν σαν όνειρα
κι άλλοτε ξεχνιούνται απογοητευμένα,
ζηλιάρικα κι εγωιστικά
κενά και χωρίς χρώμα…
όσο διαρκεί ένα χαμόγελο…
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Η εξομολόγησή μου για πρώτη φορά
Ας γραφεί με το αληθινό όνομά της
Ε ξ ο μ ο λ ό γ η σ η
Και όχι καθόλου προσπάθεια ποιητική
Αφού έτσι πρέπει
Να πονέσω
Ακόμα πιο πολύ
Γι’ αυτό μπορούσα να αμύνομαι
Τώρα το λέω μοναξιά Σχετικά προσθέτω στις αναμνήσεις μου πως είχα κάποτε ένα σκυλί.
Σκεφτόμουνα πως δε θα ήτανε τίποτα πιο ωραίο απ’ το να είσαι σκυλί.
Έτσι όπως τα χτυπάς και υποτάζονται.
Είναι αρκετός καιρός. Κι όσο γι’ αυτά που σας άφησα
Σήμερα
Να υπονοηθούν
Δεν είναι από αγάπη
Το θέλησα
Γιατί στο δάσος βουλιάζει κανείς
Μόνο για να μπορέσω
Από κάπου να βγω (Στιγμή μεγάλης αναπνοής) Αυτό το ποίημα
Είναι η τελευταία μου επαναστατική πράξη
Πριν υποκύψω
Στων αλλοφύλων τις συμβουλές
Σκέψου τον Λεωνίδα και τους οπλίτες ίσως
να λάμπουν λευτεριά
χτενίζοντας ο ένας του άλλου τα χρυσά
Μποτιτσέλεια
μαλλιά στις Θερμοπύλες – φίλοι ή εραστές,
νύφη και γαμπρός –
κινήθηκαν προς τη θέση θάνατος.
Ρόμπερτ Λόουελ (1917-1997)
Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Pendant que les fonds publics s’ ecoulent en
fetes de fraternite, il sonne une cloche de feu
rose dans les nuages.
A. RIMBAUD, Illuminations
Εκείνο το πετούμενο
Δεν ξαναφάνηκε πια
Κι η φοβερή του ανάμνηση
Βράχο με κάνει
Τον άνεμο ν’ ακούω και να βλέπω δηλαδή
Όρνια και αεροπλάνα
Τις ανοησίες
Να υπομένω
Και τις συμφωνημένες εκ των άνω αναφλέξεις
Ω διχασμένη αρετή
Μοχθηροί εφιάλτες.
(1991)
4.
Τα πιωμένα χρυσά του χέρια
ξαράχνιαζαν τα ρήματα
με ανένδοτη ευγένεια
και οι θαλασσινές αλυσίδες της αυγής αντάριαζαν
της άγριας γλώσσας τα πλοία σαν
αναδύονταν.
Αγαδίρ
5. Αναρωτιόταν με πολεμοφόδιο τον χρόνο
Την καταγωγή των ιδεών
Την εξέλιξη των από μηχανής ανίδεων•
Τα γκαρσόνια σφύριζαν ρυθμούς του Ακταίονα
Προσπερνώντας αδέσποτα σκυλιά
Με μάτια νεκρών όλο νόημα.
Έγραψε στο χαρτί κάτι εντελώς
Διαφορετικό: «αλλοιωμένοι σαν κρεμασμένοι
Κληρονόμοι σε θλιβερά δωμάτια».
Αυτό είναι μέσα του εδώ κι έναν αιώνα
Μα φάνηκε για μια στιγμή πως
Δεν ήταν.
Μονπελιέ
24.
Απ’ όλα τα αμφίβολα στοιχεία της αβύσσου
τα μπούμερανγκ των ιδεών
θαυμάζω περισσότερο
που επιστρέφουν απαστράπτοντα
στη μοναδική τους θέση.
Καϊρουάν
27.
[Εσύ εαυτέ της Παλαίωσης μιλάς τη γλώσσα της Παλαίωσης]
Είμαστε γιοι της σκύλας, είμαστε ταραγμένα πνεύματα
μια παραστρατημένη φούγκα –
Προς το παρόν ποζάρουμε στις γκαλερί του κρέατος
τηρώντας το νόμο του ακατόρθωτου
με μια σελήνη ντράι.
Μαντουράι
31. Μιλώ με την απαίτηση αιώνων:
Αυτό που νιώθουν οι άνθρωποι
κρέμεται δεμένο χειροπόδαρα
οι λέξεις γράφονται μαλακά σαν μαξιλάρια
όπου γυναίκες κοιτούν με προσπάθεια στο πουθενά,
συναντιόμαστε όπως ο γκρεμός και η πέτρα.
Όπως τα χέρια των παιδιών
που σκάβουν για θησαυρούς στην άμμο της Terra Womba.
Ουνταϊπούρ
58. Όταν σε χαιρετώ με ποίηση
Νιώθω το χέρι σου Ιδρωμένο.
Ταγγέρη
* Η τελευταία ποιητική συλλογή του Γιάννη Λειβαδά “Άτη” (2011) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. http://livadas.blogspot.com
Πέθανα για την ομορφιά
και μπαίνοντας στο χώμα
ακούω κάποιον ν` ακουμπούν
σε πλαϊνό μου δώμα.
Ψιθύρισε «τι έφταιξε;»
«η ομορφιά» του είπα
«για την αλήθεια πέθανα»
είπε «κι είμαστε αδέρφια».
Κι όπως μιας νύχτας συγγενείς
μιλήσαμε, ωσότου
βρύα ήρθαν στα χείλη μας
κι έκρυψαν τ` όνομά μας.
Emily Dickinson, Το Μέγα Ύδωρ, εικοσιεπτά ποιήματα, μετάφραση-πρόλογος Διονύσης Καψάλης, εκδόσεις Άγρα, σελ. 26.
Τα πλοία της Ελευθερίας
απ’ τα λιμάνια της καρδιάς ξεκίνησαν.
Φορτία αγάπης και αντίστασης
στη θάλασσα της ιστορίας
για τους ελεύθερους πολιορκημένους στη Γάζα.
Το ρεσάλτο των αρπακτικών
στο φως του Aυγερινού.
Οι αιχμάλωτοι, οι νεκροί και οι αποκλεισμένοι
κρατούν το νήμα
ορμούν στις συνειδήσεις
κατακτούν τις ψυχές
στερεώνουν τις αποφάσεις.
