Ανάμεσα στο σκότος της οδύνης
τα βήματά σου έζησα
αυτά μου είπες
είν’ το προζύμι της ανάστασης
13
Κάθομαι στον πάγκο, μαζί με άλλους, περιμένοντας τη σειρά μου
να με φωνάξουν, στη γιορτή της αποκάλυψης, όπως μου είπαν.
14
Αίφνης, σηκώθηκε ένας συμπαθητικός αέρας, για μας, από τα δυτικά
της γαλάζιας Ηλιούπολης, πάνε κι έρχονται ανεμοδαρμένα πρόσωπα,
άλλα με ήρεμη ματιά, και άλλα με αγριεμένη όψη, κακής διάθεσης.
15
Πάντως, όποιον και να ρώτησα, κανείς δεν ήξερε να μου πει,
γιατί μας κάλεσαν, σ’ αυτόν τον αλλιώτικο τόπο.
16
Απέναντι στον κήπο της ευκρασίας, (όχι μόνο των ανθέων, αλλά και άλλης άγνωστης λαμπρότητας), στέκεται ένας πλανόδιος οργανοπαίχτης, που ποτέ μου, δεν τον φαντάστηκα, έτσι όπως έπαιζε την κιθάρα του επιδέξια, κι ας ήταν μονόχειρας.
17
Συλλογιέμαι λοιπόν, σε πόσο ύψος, μπορεί να φτάσει το ανάστημά του ο άνθρωπος,
μέσα από τα χτυπήματα που το προσφέρει με αγάπη, η καλομοίρα του;
18
Σήμερα, που αρχίζουν τα πανηγύρια του ωραίου κόσμου, με όλα τα πορφυρά όργανα, της καρδιάς, και της καλής ελπίδας, μου φώναξαν τ’ όνομά μου, με το μεγάφωνο, (λες και είμαι κουφός) και μούδειξαν το ποστάλι του ταξιδιού μου, βιάσου φιλάδελφέ μου, είπαν, σφυρίζει να σε πάρει, η Πολύμνια.
Χειμώνας Αντιποδικός
