Αυτός ο ήλιος σήμερα δεν είναι
ήλιος που να μπορεί κανείς να σου τον στείλει.
Είν’ ένας ήλιος κίτρινος βασανισμένος ήλιος
ήλιος που τον σταυρώσανε καταμεσίς στον ουρανό
μια κουστωδία μικρών παιδιών, παίζοντας την αγάπη.
Κώστας Γαρίδης (1919-1984)
Την άλλη φορά
θα φτιάξω
σφυρίχτρες από χλωρό στάχυ.
Λεπτές και διαφανείς.
Με μια μικρή πνοή
θα δώσω ώθηση
στην ξεχασμένη ύλη,
η πρώτη, δεύτερη και τρίτη λέξη
δεν θα προδίδουν τίποτε απ’ όσα ξέρεις,
στην τελευταία όμως
θα’ χουν όλα ειπωθεί,
όσα σου έχω ξαναπεί
αλλά και όσα έχω κρύψει,
ευλαβικά κλεισμένα
σε ποθούν
αλλά και σ’ έχουν πια εγκαταλείψει.
* Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το http://giorgosmixos.blogspot.com/2012/01/blog-post_6657.html
Δεν είμαι μόνος σε ταπεινούς ορίζοντες
σε μαύρα σύννεφα με όξινη βροχή,
σε ξύλινα παγκάκια βρώμικων σταθμών
που μυρίζουν σπέρματα αναμονής.
Δεν είμαι μόνος σε θλίψεις
σε ανάσες γεμάτες αιθαλομίχλη…
Συντροφιά μου είναι η μορφή σου
κι η αγάπη μας στο μακρινό μέλλον.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Αγόρια και κορίτσια μια φορά μια φορά
Ψυχή τα πένθη σου
Τους χτίσαν και τους θάψανε
Τους ντύσαν δενδρολίβανο κι αγερικό σκοτάδι
Κι ασύμπαντο μαγνάδι
Μια φορά μια φορά κι έναν καιρό
Αγόρια και κορίτσια κατρακυλούσαν τα βουνά
Στεφανωμένοι μάραθο στεφανωμένοι γέλια
Κι άφρισε νερό κόκκινο και νύχτωσε στ’ αμπέλια
Επιταχύνσεις σκοταδιού
Παλλινωδίες φεγγαριού
Μαύρο μαύρο πηχτό φαρμακερό
Πνίγει τις νεραϊδοπατρίδες
Πνίγει τους χαρταετούς
Μαύρο αφιονισμένο μαύρο του κατραμιού
Πνίγει και τ’ ακροκέραμο στα μύχια του βυθού
Ασώματή μου αγάπη στην άκρη τ’ ουρανού
Πένθος της νυχτερίδας
Παιδί του στεναγμού
Άνοιξη 2010 (;)
Τι να ‘γινε κείνη η γειτονοπούλα
-Ζωή τη έλεγαν θυμάμαι-
που απ’ τα παπούτσια της τρέχαν φαντάροι
από τα δάχτυλά της χώματα
κι απ’ το βυζί της αστραπές;
Έπιασα κουμπαρά
μια-μια να φυλάω τις νύχτες
με τ’ αυτί στον τοίχο
μια μέρα είπε θα με πάρει στον οντά της
κι εγώ περίμενα το χτύπο
μια ολόκληρη ζωή
ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ
Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.
Με σύμβολα κι εικόνες ζωγράφισα την μορφή σου.
H σκέψη σου πυρπόλησε την φαντασία
κι οι λέξεις ξεπήδησαν από την λάβα του έρωτα.
Όμως,
δυσκολεύομαι,
μία γραμμή
επιτυχώς ν’ αποκληρώσω.
Τα αποσιωπητικά,
οχυρά φοβίας
και λοιπές κακοτεχνίες
έκφρασης στο αδιάβατο.
δικαία είναι
η αποβίβαση στο εφήμερο.
Υποδέχομαι
ερμηνείες χρέους σε ερείπια.
Αποσύρομαι,
γραφή ρυτιδιασμένη,
τόσο νέος,
δήθεν πλέον,
στο άψυχο σύρμα
της ακολουθίας των πράξεων.
Καλή αντάμωση.
* Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το μπλογκ του Δημήτρη Δικαίου στο http://ddikaios.blogspot.com/search/label/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82%202009
Γελούν οι φίλοι και προσπαθούν
να κρύψουν τους καημούς τους.
Τις νύχτες μαζεύουν δόξα κι αποτσίγαρα
ταξιδεύοντας σε άφωτα λιμάνια
σαν σκαριά που ξεβράζονται
σε θολές κι άναστρες αυγές.
Σκέφτονται, συζητούν και αναθεωρούν.
Φονικά στοιχειά τους βασανίζουν
και δαγκώνουν τα χείλη.
Ο δικός μου χρόνος μετριέται με πόνο
κομίζοντας μηνύματα και κρυφούς κώδικες
για δύο μάτια, για μια θάλασσα γαλάζια.
* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.
Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί
* Από τη συλλογή «Η πληγωμένη άνοιξη» (1948)
** Το ποίημα και οι φωτογραφίες αναδημοσιεύονται από το http://trenopoiisis.blogspot.com/2012/01/miltos-sachtouris.html
όπως σε σκοτεινό δωμάτιο
από τις χαραμάδες εισχωρεί
παρήγορη μια αχτίδα φως
και ξαφνικά στη μνήμη
μ’ ένα δειλό φτερούγισμα
αστράφτει το γαλάζιο
μαθαίνω πάλι να διαβάζω
τα μυστικά φωνήεντα στο άγγιγμά σου
το βλέμμα μου στο όνειρο
μαθαίνω πάλι να εμπιστεύομαι
στο μονοπάτι που ελίσσεται
ανάμεσα σε απαλές καμπύλες
ως τη διάφανη κοιλάδα της παλάμης σου
αυτός ο δρόμος δεν αρχίζει και δεν φτάνει
δεν έχει λύση το αίνιγμα
αυτή η ισόβια μαθητεία στο θαύμα
* Από το e-poema
